Tag Archives: κατάθλιψη

Γενέθλια

1 Αυγ.

Σε λίγο θα είναι 2 Αυγούστου. Σε λίγο έχω γενέθλια. Πώς νιώθουν άραγε οι άνθρωποι στα γενέθλιά τους; Εγώ δε νιώθω καλά. Νιώθω μια γλυκιά ανυπομονησία όσον αφορά τα δώρα, σαν τα παιδάκια που περιμένουν όλο χαρά και ταυτοχρόνως μια επική κατάθλιψη.

Δεν ξέρω αν έχει να κάνει μόνο με τα γενέθλια. Αλλά πρωτίστως με αυτά έχει να κάνει. Γενέθλια σημαίνουν είμαστε ακόμα ζωντανοί και μεγαλώνουμε, μεγαλώνουμε, μεγαλώνουμε. Μεγαλώνω κι εγώ και κάπως σκέφτομαι τα κλασικά, ότι γερνάω κι ότι θα πεθάνω. Όχι απαραίτητα γερασμένη όμως. Ο θάνατος είναι κάτι που γενικά με απασχολεί ιδιαιτέρως, αλλά αυτές τις τελευταίες μέρες έχει για τα καλά κάτσει πάνω από το κεφάλι μου. Αυτό και το ότι μεγαλώνω. Κι αυτό, όσο και να χαίρομαι, όσο κι αν έχω φίλους να το μοιραστώ, δεν μπορώ να το χωνέψω. Είναι μια γροθιά στο στομάχι, butterflies in my stomach που λένε και οι Άγγλοι. Και λείπει κι ο έρωτας, που όπως και να το κάνεις σε ξελαφρώνει κάπως. Δε βαριέσαι, κάποιες φορές you got to make it on your own! Λες και δε θα λείπει κι αυτός μεγαλώνοντας… ;

κι αν ουρλιάξω…;

8 Σεπτ.

Χάλια μαύρα. Σκοτάδι και απόγνωση. Απελπισία. Και κανένας ποιητισμός. Να χαλιέσαι για μαλακίες, να αναλώνεις τη ζωή σου σε ασήμαντα πράγματα επειδή ίσως είναι σημαντικά. Να τρώγεσαι με τα ρούχα σου για να κάνεις το σωστό, για να τα κάνεις όλα τέλεια κλπ. Δεν υπάρχει τέλειο, δεν υπάρχει σωστό, υπάρχει υποκειμενισμός και στεγνή αυτοκριτική. Κάνε κάτι ρε γαμώτο αντί να βουλιάζεις και να κοιτάς το ταβάνι! Μου τη σπας! Είσαι αξιολύπητη στ’ αλήθεια. Μόνο να παραπονιέσαι ξέρεις και να βυθίζεσαι. Δεν είναι αλήθεια. Τι είναι αλήθεια; Η αλήθεια σου.. Βλακείες. Δεν μπορώ. Δεν μπορώ! Πόσο καιρό έχω να νιώσω έτσι;! Χαμός κακός. Μαύρη μαυρίλα.