Tag Archives: θάνατος

Γενέθλια

1 Αυγ.

Σε λίγο θα είναι 2 Αυγούστου. Σε λίγο έχω γενέθλια. Πώς νιώθουν άραγε οι άνθρωποι στα γενέθλιά τους; Εγώ δε νιώθω καλά. Νιώθω μια γλυκιά ανυπομονησία όσον αφορά τα δώρα, σαν τα παιδάκια που περιμένουν όλο χαρά και ταυτοχρόνως μια επική κατάθλιψη.

Δεν ξέρω αν έχει να κάνει μόνο με τα γενέθλια. Αλλά πρωτίστως με αυτά έχει να κάνει. Γενέθλια σημαίνουν είμαστε ακόμα ζωντανοί και μεγαλώνουμε, μεγαλώνουμε, μεγαλώνουμε. Μεγαλώνω κι εγώ και κάπως σκέφτομαι τα κλασικά, ότι γερνάω κι ότι θα πεθάνω. Όχι απαραίτητα γερασμένη όμως. Ο θάνατος είναι κάτι που γενικά με απασχολεί ιδιαιτέρως, αλλά αυτές τις τελευταίες μέρες έχει για τα καλά κάτσει πάνω από το κεφάλι μου. Αυτό και το ότι μεγαλώνω. Κι αυτό, όσο και να χαίρομαι, όσο κι αν έχω φίλους να το μοιραστώ, δεν μπορώ να το χωνέψω. Είναι μια γροθιά στο στομάχι, butterflies in my stomach που λένε και οι Άγγλοι. Και λείπει κι ο έρωτας, που όπως και να το κάνεις σε ξελαφρώνει κάπως. Δε βαριέσαι, κάποιες φορές you got to make it on your own! Λες και δε θα λείπει κι αυτός μεγαλώνοντας… ;

Advertisements

Ice cream rocks

2 Φεβ.

Το μόνο πράγμα που επανειλημμένα μου φτιάχνει τη διάθεση είναι το παγωτό. Ναι, το παγωτό είναι ιερό. Το παγωτό είναι μοναδικό. Αγαπάμε το παγωτό.

Λοιπόν, μια βδομάδα μετά το ατύχημά μου έχω να δηλώσω ότι το να ζω χωρίς αυτοκίνητο είναι ανυπόφορα ελεεινό, το να με οδηγούν συνέχεια άλλοι με κάνει να αισθάνομαι άβολα και το να με πηγαινοφέρνει ο μπαμπάς μου μου θυμίζει σχολικές εποχές.

Φυσικά το ότι ζω είναι πάνω από όλα, αλλά να λέμε και τα σύκα σύκα.

Ένα περίεργο πράγμα, τις τελευταίες μέρες νιώθω άσχημα. Νιώθω έλλειψη κουράγιου, όρεξης, μια ελαφρά καταθλιψούλα, μια ύπουλα κακή διάθεση και ύπουλα νεύρα. Και μια εχθρικότητα.Γι΄αυτό ακριβώς σκοπεύω να φάω πολύ παγωτό. Μέσα σε αυτή τη βδομάδα έγιναν κι άλλα λυπηρά πράγματα και μετά από αυτά ήρθε κι έδεσε το θέμα.

Μόλις πληροφορήθηκα το θάνατο ενός τύπου από το παλιό μου σχολείο μόλις ένα χρόνο μεγαλύτερου από εμένα. Πέθανε από καρκίνο του πνεύμονα. Στα 24. Την κοινωνία μου γαμώ.

Και τώρα πες μου εσύ τι να κάνω. Even ice cream can’t get me through.

The only guarantee in life

26 Ιαν.

Σήμερα είχα μάθημα και μετά ήθελα να πάω σπίτι μιας φίλης μου να αράξουμε μαζί με μια παρέα. Ήμουν πολύ χαρούμενη και βιαζόμουν να φτάσω. 5 λεπτά λοιπόν πριν από το σπίτι της ο δρόμος είχε πάγο και έζησα την τσουλήθρα του τρόμου με το αμάξι μου. Κατέληξα πάνω στην πόρτα ενός σπιτιού, αφού γλίτωσα από διάφορα εμπόδια, όπως να πέσω από κάτω από ένα γκρεμουλάκι σε έναν άλλο δρόμο ή σε αμάξια ή σε πεζούς. Αφού λοιπόν πρώτα χτύπησα σε μια κολόνα κατέληξα να λέω καλησπέρα σας στον φύλακα ενός σπιτιού. Ξέρεις, έσκασα εκεί δίπλα του. Πολύ συμπαθής ο άνθρωπος, να΄ναι καλά. Κι αυτός και τα παιδιά που έμεναν στο σπίτι.

Βγήκαν κι οι αερόσακοι, μου ήρθαν στα μούτρα, βγήκαν και καπνοί. Ούρλιαξα και λίγο καθώς τράκαρα. Το χειρότερο είναι ότι το όλο θέμα είχε διάρκεια. Όχι ωρών, αλλά σημαντικών δευτερολέπτων στα οποία ήμουν πεπεισμένη ότι δε θα βγω ζωντανή από΄κει μέσα. Τελικά το μόνο που έπαθα ήταν να χτυπήσω το γόνατό μου, αλλά τόσο ασήμαντα που ούτε νοσοκομείο δεν πήγα. Ήρθε εκεί ο μπαμπάς μου, το αγόρι μου, αλλάξαμε λάστιχο και πήγα το αμάξι σπίτι. Δεν ξέρω αν αξίζει να το φτιάξουμε τόσο σκατά που έχει γίνει. Επίσης, ενώ το αγαπούσα, τώρα δε νιώθω πολύ καλά μαζί του, κυρίως γιατί ενώ είχαμε στραπατσαριστεί, πολλά αμάξια πέρασαν από εκεί και πήγαν να πάθουν το ίδιο, αλλά όλα γλίτωσαν, εκτός από ένα που πρώτα έκανε μια πιρουέτα και μετά γλίτωσε, κι αυτό ήταν ίδιας ράτσας με εμάς.

Αυτό όμως που με συγκλονίζει είναι το πόσο εύκολο είναι να πεθάνεις από τη μια στιγμή στην άλλη. Και πόσο τυχερή ήμουν μέσα στην ατυχία μου. Και πόσο μαλακία είναι αυτό που λένε ότι όλη η ζωή περνάει μπροστά στα μάτια σου κλπ. Μπούρδες. Κατέβηκα από το αμάξι, άρχισα να πιάνω το πρόσωπό μου ψάχνοντας για αίματα και συνειδητοποίησα ότι είμαι καλά, ζωντανή και δυνατή. Ήμουν πολύ ψύχραιμη για το σοκ που πέρασα. Πήρα κατευθείαν τα τηλέφωνα που έπρεπε, δεν έκλαψα, δεν έκανα τίποτα. Τώρα όμως νιώθω μεγάλη στεναχώρια.

Παρατηρώ τον εαυτό μου. Μου έρχονται κι εμένα σκέψεις, αν δεν είχα κάνει αυτό, αν είχα κάνει το άλλο, αν, αν αν… Χιλιάδες υποθέσεις, χιλιάδες σενάρια μα ένα μόνο έγινε πράξη. Μετά σκέφτηκα ότι μπορεί να με μάτιασαν (χαζό, αλλά σε καταστάσεις περίεργες συχνά θέλουμε να φταίει κάποιος άλλος), μετά σκέφτηκα ότι εγώ φταίω και κανείς άλλος. Όλα αυτά σε δευτερόλεπτα. Τελικά ισχύουν και σε μένα αυτά που ισχύουν σε όσους παθαίνουν κάτι σοκαριστικό. Όχι ότι πίστευα ότι είμαι διαφορετική, απλά δε μου είχε δοθεί η ευκαιρία να το τσεκάρω. Άλλα άτομα μου είπαν τα κλασικά, άγιο είχες, ή μήπως σε τιμώρησε που δεν έχεις κάνει αυτό κλπ. Κλασικά πράγματα. Χιλιάδες μαλακίες ενώ το μόνο που συμβαίνει είναι ότι ζεις, πεθαίνεις κι αυτό είναι μέσα στη ροή, άσχετα αν το αντιλαμβάνεσαι ή όχι. Η ζωή σου, αυτή που προσπαθείς να ασφαλίσεις με 1002 τρόπους είναι εύθραυστη και ανά πάσα στιγμή μπορεί να συμβεί κάτι και να πεθάνεις. Δεν είναι πολύ γλυκό αυτό το ξέρω. Ζούμε κάτι σα θρίλερ και πάντα ο δολοφόνος μας νικάει. Αλλά όσο ζούμε, ας το κάνουμε όσο καλύτερα μπορούμε ρε γαμώτο.

Τέτοιες εμπειρίες είναι αφυπνιστικές, σκέφτεσαι στο διάλολο η φίλη μου η Ελένη που μου χει σπάσει τα νεύρα, ή στο διάλο το άγχος μου κι ο ένας κι ο άλλος. Μετά όμως συνήθως το ξεχνάς κι επανέρχεσαι. Και αναλώνεσαι. Υπάρχει και μια θεωρία της Θετικής Ψυχολογίας και του Seligman που λέει ότι ο άνθρωπος, ό,τι κι αν του συμβεί μέσα σε 3 μήνες επανέρχεται στα συνηθισμένα επίπεδα ευτυχίας του. Θέλω να πιστέψω πως αυτό που έπαθα σήμερα, αντί να έχει μόνο αρνητικά, θα το σκέφτομαι και θα λέω ψψψτ, κοπελιά, μην ασχολείσαι με μαλακίες γιατί η ζωή περνά και χάνεται που λέει και γνωστός Έλλην αοιδός.

Δεν μπορείς να΄σαι σίγουρος ποτέ θα έρθει η ώρα σου. Μπορείς όμως να προσπαθείς να ζεις, να ζεις, να ζεις. Όσο πιο όμορφα μπορείς.

Από την ώρα εκείνη μου΄χουν κολλήσει στο μυαλό οι εξής στίχοι: The only guarantee in life is a life worth dying for… Cause death don’t wait for no one.. Sitting on your front door του τραγουδιού του οποίου θα παραθέσω από κάτω.

Να προσέχετε εκεί έξω, μα πρώτα μέσα.

Η ζωή στη ζωή μας

14 Φεβ.

Τελευταία μου συμβαίνουν πολλά πράγματα τα οποία δε θα έλεγε κανείς ότι σηματοδοτούν τύχη και χαρά. Συνηθίζω να αποκαλώ τον εαυτό μου άτυχο, να λέω ξανά και ξανά για την γκαντεμιά μου, αλλά αποφάσισα να σταματήσω για λίγο, να δω τα πράγματα με άλλο μάτι. Μια ζωή χωρίς σκατά δεν είναι ζωή, είναι ταινία του Hollywood. Δεν είμαι μόνο εγώ γκαντέμω, είναι όλοι όσοι γεννήθηκαν, ο καθένας με το δικό του ξεχωριστό τρόπο. Δεν ξέρω γιατί τόσα σκατά, αλλά τελικά αυτά είναι που φέρνουν κοντά τους ανθρώπους. Δεν είναι τυχαίο ότι αισθανόμαστε συμπάθεια (κυριολεκτικά) για όποιον περνάει τα ίδια με εμάς. Είναι πάντως η εφαρμογή της τραγικής ειρωνείας όταν παραπονιέσαι ότι κάτι δεν θα μπορούσε να είναι χειρότερα και το σύμπαν σου αποδεικνύει το επόμενο λεπτό ότι δεν έχεις καθόλου φαντασία. Κράτα και μικρό καλάθι που λένε…

Το πιο «αστείο» είναι όταν σου πέφτουν όλα μαζί και δεν ξέρεις από πού να αρχίσεις και ποια φλέβα να κόψεις. Εκεί χρειάζεται υπομονή, ψυχραιμία και πάνω από όλα χιούμορ. Ναι, χιούμορ, το μόνο που μπορεί να σε πάει ένα βήμα μπροστά. Αλλά δεν είναι εύκολο να ζεις έναν εφιάλτη και να λες ουάου τι ωραία που περνάω. Μπορείς όμως να αλλάξεις οπτική για το τι θεωρείς εφιάλτη. Να μη δίνεις τόση σημασία.

Το χειρότερο για μένα είναι να σκέφτομαι ότι σκάω για το τίποτα, ότι μπορεί αύριο να με πατήσει δεινόσαυρος και να πεθάνω. Και τζάμπα το άγχος, τζάμπα τα κλάματα κι ο πανικός. Αλλά πώς μπορείς να ξέρεις πότε θα πεθάνεις; Δεν μπορείς. Γι΄αυτό ακριβώς καλό θα ήταν να δώσουμε λίγη ζωή στη ζωή μας. Ο θάνατος δυστυχώς δε σε παίρνει τηλέφωνο.

vladstudio_dreamserviceproviders_1600x1200

on death row

21 Δεκ.

Ο μπαμπάς μου δεν είναι καλά. Είναι όμως ειλικρινής. Μου λέει πώς έχουν τα πράγματα. Μ΄αρέσει αυτό. Με κάνει να νιώθω αντιμέτωπη με την αλήθεια. Δεν ταλαντεύομαι. Ξέρω πού πατάω. Η μαμά μου προσπαθεί να με προφυλάξει. Είμαι παιδί ακόμα. Κλαίει, αλλά κάνει τα πάντα για να το κρύψει, γιατί θέλει να δείχνει ότι όλα πάνε καλά. Ε λοιπόν δεν πάνε.

Όταν τα πράγματα δεν πάνε καλά έχεις δύο επιλογές. Να το πάρεις απόφαση ή να λειτουργείς σα να μην τρέχει τίποτα. Η μαμά μου δεν κάνει τίποτα από τα δύο. Δεν χρειάζομαι προστασία πάντως. Εκείνη χρειάζεται. Εγώ χρειάζομαι αλήθεια και αγάπη. Δεν χρειάζομαι μισές αλήθειες και να συμπληρώσω ότι δεν είμαι από γυαλί κι ας φαίνομαι εύθραυστη.

Τις τελευταίες μέρες έχω πολλά νεύρα. Πιο πολλά από άλλες φορές, καμία ησυχία. Μου φαινόταν ότι θα εκραγώ. Το υποσυνείδητό μου προφανώς ασχολούταν με πράγματα τα οποία η ίδια δεν ήμουν σε θέση να αντιμετωπίσω ακόμα. Αντίθετα, είχα νεύρα με όλα. Ίσως βέβαια είναι και ορμονικό. Ο οργανισμός μου δεν την παλεύει και πολύ τελευταίως.

Τι σημαίνει για μένα να πάθει κάτι ο μπαμπάς μου; Τι σημαίνει να πεθάνει; Σημαίνει ότι θα έρθω αντιμέτωπη με τον πιο παλιό μου φόβο. Θα γίνει κάποια στιγμή, το ξέρω. Δεν χρειάζεται όμως να γίνει τώρα. Δεν νομίζω ότι ξεπερνάς ποτέ το άγχος θανάτου, απλώς κάποια στιγμή το αποδέχεσαι και δε σου φαίνεται ενοχλητική η σκέψη. Μας έχουν μάθει να φοβόμαστε τον θάνατο. Και πώς να έκαναν αλλιώς;

Είναι κι ο παππούς μου στο σπίτι σήμερα. Είναι 87 χρονών και ζει μια χαρά. Προχθές πέθανε ένας φίλος του και το μόνο σχόλιο που έκανε ήταν: κάθε μέρα πεθαίνει κι άλλος ένας, θα ξεκληριστεί όλο το χωριό. Αναρωτιέμαι πώς νιώθει αυτός ο άνθρωπος για τον δικό του θάνατο, ο οποίος, πόσο να αργήσει πια; Κάπου εδώ γύρω θα κάνει βόλτες. Πάραυτα ο παππούς φαίνεται ακμαιότατος. Ο μπαμπάς μου πάλι, στα 48 του χρόνια δεν την παλεύει και πολύ. Όχι ότι δε φαίνεται ζωντανός, ίσα ίσα. Μα πονάει, κάνει, ράνει……

Ξέρω ότι κάθε στιγμή μπορεί να πεθάνεις, αλλά όσο μεγαλώνεις οι πιθανότητες αυξάνονται. Θα ήθελα ο μπαμπάς μου να εξαντλήσει τις δικές του. Θα ήθελα όλοι οι άνθρωποι που αγαπάω να πεθάνουν μεγάλοι, πολύ μεγάλοι, τόσο μεγάλοι που δε θα τους πειράζει..

death____by_2dark

Να πεθάνει ο Χάρος

4 Νοέ.

Μόλις τελείωσα το Νορβηγικό δάσος, του Χαρούκι Μουρακάμι. Σε κάποια σελίδα γράφει «ο θάνατος υπάρχει, όχι ως το αντίθετο της ζωής αλλά ως μέρος της.» Αυτό τώρα, αναρωτιέμαι, είναι καλό ή κακό;

Ο θάνατος υπάρχει. Αυτό είναι σίγουρο. Όσο σίγουρο είναι ότι ζεις σήμερα άλλο τόσο σίγουρο είναι ότι κάποια μέρα θα πεθάνεις. Πολλοί λένε να σκέφτεσαι το τώρα και να το ζεις σα να μην υπάρχει αύριο, γιατί, όντως, μπορεί να μην υπάρχει. Δεν είναι παράλογο. Μπορείς όμως να ζεις το τώρα σα να μην υπάρχει η επόμενη μέρα; Προσωπικά, δε νομίζω ότι μπορώ και δε θέλω κιόλας. Το αύριο είναι εδώ και σε περιμένει νεκρό ή ζωντανό. Αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει να ζεις κάθε στιγμή σαν να είναι η τελευταία σου. Το να ζεις έτσι δε σημαίνει απαραίτητα ότι είσαι αληθινός κι ελεύθερος. Ίσα ίσα βρίσκεσαι συνεχώς υπό το πρίσμα ενός αιφνίδιου θανάτου. Όλοι ξέρουμε ότι οι ετοιμοθάνατοι αλλάζουν κάπως συμπεριφορά. Ο θάνατος φοβίζει και ευαισθητοποιεί. Όλοι μαλακώνουν λίγο πριν πεθάνουν.

Δεν θέλω να έχω άλλο ένα σύστημα ζωής να με καταπιέζει. Με έχει πνίξει ήδη το τωρινό. Πασχίζεις να αποκτήσεις πράγματα που αν πεθάνεις δε θα έχουν σημασία. Αυτό όμως δε θα με κάνει να τα παρατήσω όλα. Γιατί και να τα παρατήσω όλα σκεπτόμενη ότι τίποτα δεν έχει πραγματική σημασία, δε θα με κάνει να νιώσω καλύτερα. Απλά θα καταπιεστώ πάλι να «ζω τη στιγμή», να πω στη μαμά μου συγνώμη και στον μπαμπά μου ότι τον αγαπάω, να πω και 2 λόγια στον παππού και τη γιαγιά και πάει λέγοντας. Ε, λοιπόν, το να ζεις σαν αλλόφρων που πεθαίνει ανά πάσα στιγμή δεν είναι καθόλου ανακουφιστικό.

Τώρα νιώθω σα να έχω έναν σκοπό στη ζωή μου, ή καλύτερα πολλούς στόχους μαζί. Πράγματα που θέλω να κάνω ή να γίνω πριν πεθάνω. Θέλω να εξελιχθώ, θέλω όταν πεθάνω να νιώθω όσο το δυνατό -για τη στιγμή- γεμάτη.

Θέλω να μη φοβάμαι το θάνατο, μα δεν τα καταφέρνω. Ο θάνατος είναι εκεί δίπλα και κάποια στιγμή θα κάνει την εμφάνισή του και εσύ την εξαφάνισή σου. Αυτά πάνε μαζί. Δεν έχω συμφιλιωθεί ακόμα με την ιδέα ότι όλοι πεθαίνουν. Το σκέφτομαι συχνά και με φοβίζει. Αναρωτιέμαι συχνά τι θα σκέφτομαι όταν πεθάνουν οι γονείς μου. Ή όταν πεθάνουν οι παππούδες μου, που ηλικιακά είναι πιο κοντά σε αυτό το σενάριο.

Στις κηδείες νιώθω κενό. Δε νιώθω λύπη. Δε μ΄αρέσουν οι κηδείες. Τις βρίσκω αρκετά υποκριτικές. Όλοι είναι εκεί μα ποιος ο λόγος; Δεν θέλω να μου κάνουν κηδεία με πολύ κόσμο. Θέλω να είναι μια οικογενειακή κηδεία χωρίς πολλά πολλά. Δε θέλω να με θάψουν. Θέλω να με κάψουν και να σκορπίσουν τις στάχτες μου στα βουνά. Δε θέλω θεατρινισμούς και αηδίες. Η κηδεία είναι υποτίθεται για το νεκρό, μα στην πραγματικότητα δεν είναι γι΄αυτόν. Είναι γι΄αυτούς που μένουν πίσω. Και πάλι όμως, τι τους ωφελεί να είναι παρόντες την ώρα που κάποιος θάβεται κάτω από τη γη; Απλά τους στεναχωρεί ξανά και ξανά. Απλά δεν μπορούν να βγάλουν τη σκηνή από το μυαλό τους. Δεν ξέρω τι θα ήταν καλύτερο. Μάλλον να τον βάζουν σε μια βάρκα και να τον καίνε. Να βλέπουν από μακριά. Η απόσταση είναι αναγκαία. Ούτε αυτό βέβαια είναι απόλυτα ικανοποιητικό. Δεν ξέρω, ειλικρινά.

Ο θάνατος, η φθορά, είναι τρομακτικά μα πραγματικά γεγονότα. Οκ, υπάρχει πάντα το μπότοξ, αλλά δεν υπάρχει ελιξήριο νεότητας ούτε αντιθανατικό χάπι. Είσαι καταδικασμένος να πεθάνεις με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Πρέπει, δυστυχώς να το συνηθίσουμε.

Ένα άλλο πράγμα που με τρομάζει είναι η αυτοκτονία. Νομίζω πως θα δεχόμουν πολύ ευκολότερα τον θάνατο κάποιου παρά την αυτοκτονία του. Δεν θέλω να αυτοκτονούν οι άνθρωποι. Γεμίζω φόβο και θλίψη. Νιώθω δέος και βέβαια μια διακριτικά κρυμμένη γοητεία. Γοητεία για το άγνωστο, για το τι σκεφτόταν αυτός ο άνθρωπος, πώς στο καλό μπόρεσε..; Εγώ φοβάμαι ότι ακόμα κι αν έπρεπε να αυτοκτονήσω δεν θα τα κατάφερνα. Την αγαπώ τη ζωή όσα σκατά κι αν σε κερνάει στην πορεία. Αυτοί οι άνθρωποι δεν τον φοβούνται τον θάνατο. Τον βρίσκουν απελευθερωτικό, λυτρωτικό, είναι η ύστατη λύση τους. Δεν θέλω κανένας να είναι τόσο θλιμμένος. Θα ήθελα να είμαι δίπλα σε κάθε άνθρωπο που αυτοκτονεί, θα ήθελα να έχω προσπαθήσει να τον βοηθήσω. Προφανώς δε θα τα κατάφερνα ποτέ, μα θα ήθελα τουλάχιστον να προσπαθήσω. Δεν μπορώ να δεχτώ ότι άνθρωποι επιλέγουν τον θάνατο και κανείς δεν κάνει κάτι γι΄αυτούς, δεν μπορώ να δεχτώ την ατελείωτη θλίψη και δυστυχία που νιώθουν. Κανείς δεν αξίζει τόση δυστυχία.

the_death_by_ver00nika

everybody dies

21 Αυγ.

Όλα είναι μια ιδέα λένε κάποιοι.
Κι ο θάνατος μαμά; Είναι μια πραγματικότητα, δεν είναι;
Είναι, αλλά όταν λέω μια ιδέα δεν εννοώ ότι είναι στο κεφάλι σου. Είναι μια πραγματικότητα και μάλιστα αναπόφευκτη. Υπάρχουν όμως τρόποι να μη σε απασχολεί.
Δε με νοιάζει μαμά. Με νοιάζει να μην πεθάνω. Με νοιάζει να μην πεθάνεις εσύ κι ο μπαμπάς. Με νοιάζει να μην πεθάνει η γάτα μου. Αλήθεια, τα ζώα πεθαίνουν μαμά;
Πεθαίνουν αγάπη μου, η αλήθεια είναι ότι κάθε ζωντανός οργανισμός περνάει μετά στην απέναντι όχθη. Όλοι πεθαίνουν, πρέπει να εξοικειωθούμε με αυτή την ιδέα όσο μεγαλώνουμε, αλλά εσύ είσαι τόσο μικρή! Τι σ΄έχει πιάσει τώρα και τα σκέφτεσαι αυτά;
Πρέπει να συνηθίσω μαμά! Πρέπει να σκεφτώ τι θα κάνω πριν πεθάνω και τι θα κάνω αν πεθάνεις εσυ και τι θα κάνω..
Όχι, όχι μικρή μου, δεν μπορείς να τα προγραμματίσεις όλα, το μόνο που θα καταφέρεις είναι να τρελάνεις το μυαλουδάκι σου.
Μα γιατί; Αφού θα τα ξέρω όλα και τίποτα δε θα με βρει απροετοίμαστη!
Θα σε βρει μωρό μου, θα σε βρει η ζωή. Η ζωή πάντα σε βρίσκει απροετοίμαστο όσες προσπάθειες κι αν κάνεις. Αυτό είναι ταυτόχρονα ευχή και κατάρα. Εξαρτάται πώς βλέπεις το ποτήρι, εξαρτάται σε ποια μεριά του πλανήτη είσαι, εξαρτάται πώς βλέπεις το ποτήρι.
Είναι θέμα όρασης δηλαδή μαμά;
Θα μπορούσες να το πεις κι έτσι…

Dying is a very dull, dreary affair. And my advice to you is to have nothing whatever to do with it.
W. Somerset Maugham