Περί Μοναξιάς…

23 Νοέ.

Υπάρχουν κάποια συναισθήματα τα οποία είναι τελείως μοναχικά. Πάντα είμαστε με άλλους, αλλά πάντα και μόνοι μας.

Είμαστε σε σχέση. Σίγουρα. Αλλά δεν είναι αυτό που μας κάνει απαραίτητα μαζί. Είμαστε με άλλους, τους επηρεάζουμε και επηρεαζόμαστε από αυτούς, έχουμε ευθύνη απέναντί τους κι εκείνοι σε εμάς, είμαστε μαζί αλλά και χώρια. Τόσο χώρια όσο και μαζί. Γιατί αυτό που είναι μόνο του είναι το συναίσθημα. Είναι πολλές οι φορές που νιώθουμε κάτι μόνοι μας. Κανείς άλλος δεν το νιώθει. Ή ακόμα κι αν το νιώθει ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις πώς το νιώθει, ούτε εκείνος ξέρει για σένα. Το συναίσθημα είναι το πιο μοναχικό πράγμα. Όσο και να το εκφράζεις, δυστυχώς (ή και ευτυχώς κάποιες φορές) μόνο εσύ ξέρεις πώς το βιώνεις.

Μπορεί οι άνθρωποι να είναι μαζί, αλλά νιώθουν μόνοι. Ακόμα κι αν νιώθουν το ίδιο πράγμα. Βλέπω τους ερωτευμένους. Ναι μεν κι οι δύο είναι ερωτευμένοι, νιώθουν όμως και βιώνουν τον έρωτα με τρόπο μοναδικό ο καθένας.

Είναι πολλές οι φορές που νιώθεις τόσο μόνος που ένας ολόκληρος λόχος φίλων μπορεί να μη γεμίσει το κενό. Πραγματικά οι άλλοι με κάνουν να νιώθω καλύτερα όταν τους χρειάζομαι. Δεν ξέρω τι θα έκανα χωρίς οικογένεια, χωρίς φίλους. Από την άλλη πολλές φορές οι άλλοι είναι εμπόδιο για κάτι, η κόλασή μου είναι οι άλλοι, που έλεγε κι ο Σαρτρ.

Το συναίσθημα όμως είναι κάτι μοναχικό, που εκφράζεται μοναδικά.

Κι όταν πεθαίνεις, πάλι μόνος σου θα είσαι κι ας έχεις δίπλα σου ένα ολόκληρο χωριό. Γιατί η μοναξιά δεν έχει να κάνει μόνο με την παρουσία ή την απουσία άλλων ανθρώπων, είναι κάτι πιο γενικό και ειδικό ταυτοχρόνως.

Ο θάνατος, ο πόνος. Μοναχικές καταστάσεις, που όσο κι αν κάποιος προσπαθεί να σε ανακουφίσει, εσύ μόνος θα μένεις στο τέλος και πάλι. Κι είναι αρκετά καταθλιπτικό να ξέρεις ότι κάπου στο βάθος πάντα μόνος θα είσαι κι είναι αρκετά μάταιο να προσπαθείς να το αποφύγεις, αλλά ακόμα πιο δύσκολο ίσως να το αποδεχτείς.

Και αυτό που με κάνει να νιώθω τη μεγαλύτερη μοναξιά είναι να μοιράζομαι μια κατάσταση και να μη μπορώ να εκφράσω με τίποτα αυτό που νιώθω στον άλλο άνθρωπο. Αλλά και που ακόμη και αν το εξέφραζα, δε θα με έκανε να νιώθω λιγότερο μόνη. Ό,τι κι αν εκφράσεις το συναίσθημα είναι δικό σου και κανείς δεν μπορεί να ξέρει ακριβώς, αλλά ακόμη και να μάθει, δε θα νιώθει το ίδιο, ακόμα κι αν λέει ότι νιώθει το ίδιο. Γιατί ό,τι νιώθεις είναι δικό σου. Και δικό σου θα μένει.

* “I hold this to be the highest task for a bond between two people: that each protects the solitude of the other” – Rainer Maria Rilke
* “Language… has created the word «loneliness» to express the pain of being alone. And it has created the word «solitude» to express the glory of being alone.”- Paul Tillich

Advertisements

2 Σχόλια to “Περί Μοναξιάς…”

  1. amelinia Δεκέμβριος 2, 2010 στις 10:46 πμ #

    μερικές φορές δεν την αποζητάς απεγνωσμένα τη μοναξιά; εγώ ναι.
    κι άλλες όταν νιώθεις πως σου επιβάλλεται την αισθάνεσαι σαν τη χειρότερη τιμωρία.
    κι είναι και φορές που την επιβάλλεις εσύ σε σένα για να ανασυνταχτείς, να μαζέψεις δυνάμεις.
    μοναξιά φίλη καλή κι εχθρός μαζί.

    x

    • Bonita Mammie Δεκέμβριος 3, 2010 στις 6:51 μμ #

      Ναι, ακριβώς έτσι είναι! Η μοναξιά είναι η απουσία των άλλων, ενώ η μοναχικότητα η παρουσία του εαυτού, είχε πει ο Όσσο και με βρίσκει απολύτως σύμφωνη!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: