Κοινωνικός αποκλεισμός

19 Απρ.

Έχω αναπτύξει έναν φόβο τον τελευταίο χρόνο που πάει να γίνει φοβία. Έχει να κάνει με το να μένω μόνη μου σπίτι. Με όλη αυτή την αύξηση της εγκληματικότητας δε νιώθω τελείως ασφαλής ούτε μέσα στο ίδιο μου το σπίτι. Ο φόβος είναι μία φυσιολογική ανθρώπινη αντίδραση η οποία είναι ιδιαίτερα χρήσιμη. Σε κινητοποιεί, σε προειδοποιεί, σε ενεργοποιεί. Η φοβία όμως είναι κάτι διαφορετικό. Η φοβία δεν είναι τόσο φυσική αντίδραση όσο ο φόβος. Η φοβία είναι παρατεταμένος φόβος που συνδυάζεται με συχνά επεισόδια παράλυσης και άγχους. Είναι συνήθως υπερβολική, όπως θα έλεγε η λογική μας. Καμιά φοβία δεν είναι τρελή. Και κανένας άνθρωπος δεν επιλέγει να φοβάται.

Το τονίζω αυτό. Κανένας άνθρωπος δεν επιλέγει να φοβάται. Δεν είναι εκείνος υπεύθυνος για τον φόβο του. Η φοβία είναι είδος νεύρωσης κι όμως ακόμα κι αν πίστευες ότι η νεύρωση είναι κάτι ασυνήθιστο σε πληροφορώ ότι οι περισσότεροι γνωστοί μου έχουν από μία, άλλοι περισσότερο, άλλοι λιγότερο. Αυτό που θέλω να τονίσω είναι ότι οι άνθρωποι με νευρώσεις, ψυχώσεις, διαταραχές της διάθεσης βρίσκονται ανάμεσά μας. Είμαστε εμείς. Δεν είναι κάποιοι άγνωστοι τύποι που ζουν κάπου κρυμμένοι. Γι’ αυτό βρίσκω απαράδεκτο να κάνουμε ότι δεν τους βλέπουμε, να τους κατηγορούμε, να τους φοβόμαστε γενικευμένα. Η σχιζοφρένεια π.χ. δεν οδηγεί πάντα σε φόνο, ίσα ίσα, το ήξερες αυτό; Πιθανόν όχι και δε σε κατηγορώ γιατί η πληροφόρηση είναι ελλιπής. Σε κατηγορώ όμως που δεν κάθεσαι ποτέ να ασχοληθείς με το θέμα λες και δε σε αφορά. Σε αφορά. Είναι μέρος της κοινωνίας μας αυτοί οι άνθρωποι κι αν τους φερόμασταν έτσι θα τους βοηθούσαμε πολύ περισσότερο από όταν τους αποκλείουμε κοινωνικά.

Κάποιος είχε πει κάποτε, «ποιος είναι τελικά σχιζοφρενής, εγώ που δεν αντέχω αυτή την κοινωνία, ή αυτοί που την έχτισαν;» ή κάτι τέτοιο. Και ειλικρινά, είχε δίκιο να αναρωτιέται.

Advertisements

13 Σχόλια to “Κοινωνικός αποκλεισμός”

  1. ray ray ray Απρίλιος 19, 2010 στις 4:28 πμ #

    Πάρα πολύ ωραίο κείμενο, πραγματικά μας αφορά όλους. Όχι μόνο για να καταλαβαίνουμε τους γύρω μας, αλλά γιατί θα τους σεβόμαστε κιόλας.

    Όσα περισσότερα ξέρεις τόσο πιο στοργικός γίνεσαι με τους γύρω σου… ελπίζω.

    …ο αγαπημένος μου πίνακας.

    • Bonita Mammie Απρίλιος 19, 2010 στις 4:00 μμ #

      Ναι, επέλεξα αυτόν τον πίνακα γιατί νομίζω ο Van Gogh ταιριάζει πολύ με το θέμα.

      Τhnx ray ray ray 🙂

  2. Miss_Fahrenheit Απρίλιος 19, 2010 στις 1:26 μμ #

    Όντας κι εγώ ένας απ’ τους ανθρώπους με τις φοβίες και τις νευρώσεις μου, πρέπει να ομολογήσω ότι πολλές φορές το διασκεδάζω με την πλάκα που μου κάνουν οι άλλοι, αλλά έχει τύχει να νιώθω και πολύ αδικημένη αλλά και προσβεβλημένη από ατάκες τύπου «Έχεις γίνει τελείως υπερβολική» ή «Κάνε κάτι γιατί το παρακάνεις».. Λες και το κάνω επίτηδες.. Ναι παιδιά, φοβάμαι για να σας σπάω τα νεύρα!!

    • Bonita Mammie Απρίλιος 19, 2010 στις 4:02 μμ #

      Ναι, είναι πολύ άσχημο όλο αυτό το κάνε κάτι άμεσα. Νομίζω το μόνο που μπορείς να κάνεις για να βοηθηθείς όντως, είναι ψυχοθεραπεία. Αλλά ακόμα κι αυτό έχει γίνει λίγο πολυτελές χόμπι τελευταία..

  3. Manolis Platakis Απρίλιος 20, 2010 στις 1:28 πμ #

    Καλημέρα κι από μένα… Αν έχω καταλάβει σωστά σπουδάζεις κάτι σχετικό. Εγώ πάλι όχι αλλά μου φαίνονται πολύ ενδιαφέροντα τα ψυχιατρικά οπότε έχω διαβάσει κάποια πράγματα (κυρίως από wikipedia) για λοβοτομή, διπολική κατάθλιψη, απλή κατάθλιψη, ιδεοψυχαναγκαστικές διαταραχές, φοβίες και σχιζοφρένεια… Διάφοροι γνωστοί μού έχουν πει πως αν θέλω να εντρυφήσω κάπως χωρίς όμως να πελαγώσω αξίζουν τα βιβλία του Yalom. Τι πιστεύεις;

    Πάντως με περηφάνια δηλώνω πως γνώριζα ότι η σχιζοφρένεια δεν οδηγεί απαραίτητα σε δολοφονία 😛

    Είναι πράγματι σημαντικό να γίνει η απομυθοποίηση των ψυχικών ασθενειών στη χώρα μας και στον κόσμο γενικότερα χωρίς βέβαια να οδηγηθούμε στο άκρο που μετατρέπει την ψυχανάλυση σε χόμπι των πλουσίων (όπως είπες κι εσύ).

    Όσο για τη φοβία σου να κλειδώνεις την πόρτα και δε θα συμβεί τίποτα 😛 😛 (ξέρω ξέρω, η φοβία είναι έτσι κι αλλιώς irrational φόβος but still έπρεπε να προσπαθήσω)

    Υ.Γ. Θυμήθηκα ατάκα από Δύο Ξένους Ντένης Μαρκορά. Η μισή Ελλάδα είναι σε ένα καναπέ και μιλάει… και η άλλη μισή σε ένα καναπέ και πηδάει.
    Υ.Γ.2 Χαιρετίσματα και στη δεσποινίδα Fahrenheit :-).
    Υ.Γ.3 I used to be schizophrenic but we’re both OK now.

    • Bonita Mammie Απρίλιος 20, 2010 στις 6:33 μμ #

      Έχω σπουδάσει ψυχολογία και τώρα παρακολουθώ ένα πρόγραμμα 4 χρόνων για να εκπαιδευτώ ως ψυχοθεραπεύτρια.Ναι, ο Γιάλομ είναι θεός και μιας που είναι και της υπαρξιακής προσέγγισης (στην οποία και εκπαιδεύομαι) είναι από τις μεγάλες μου συμπάθειες. Κι είναι αλήθεια, είναι ευκολοδιάβαστος!

      «Όσο για τη φοβία σου να κλειδώνεις την πόρτα και δε θα συμβεί τίποτα 😛 😛 (ξέρω ξέρω, η φοβία είναι έτσι κι αλλιώς irrational φόβος but still έπρεπε να προσπαθήσω)» thnx for trying though 🙂 🙂

      Καλά με τα ΥΓ 1 κ 3 έλιωσα χαχαχα! Όσο για το 2 πόσο μικρός ο κόσμος… Ή καλύτερα η Ελλάδα! Έχεις χαιρετίσματα κι από εκείνη!

  4. amelinia Απρίλιος 20, 2010 στις 1:56 μμ #

    Είχα κάνει έρευνα για το θέμα στο πανεπιστήμιο και η αλήθεια είναι ότι οι σχιζοφρενείς έχουν μικρή εγκληματικότητα κι αν κάνουν σε κάποιον κακό είναι τις πλείστες φορές στον εαυτό τους αφού αυτοκτονούν με πολύ μεγαλύτερη συχνότητα από ότι όλοι οι άλλοι.

    Ο κοινωνικός αποκλεισμός όμως και η περιθωριοποίηση υπάρχουν και θα υπάρχουν για τις ψυχικές ασθένειες γιατί προκαλεί φόβο το άγνωστο. Ως γνωστό οι ψυχικά ασθενείς θεωρούνται οι άγνωστοι, οι άλλοι, όχι αυτοί που κυκλοφορούν ανάμεσα μας και σίγουρα όχι άτομα του περιβάλλοντος μας. Βοηθά την κοινωνία να αισθάνεται ότι η ψυχική ασθένεια δεν την αφορά. Έτσι τη βάζει στην άκρη και τη ξεχνά, μαζί και τους ψυχικά ασθενείς με τις οικογένειες τους που υποφέρουν μόνοι και βουβά.

    όσο για τις νευρώσεις όλοι έχουν κάποιο είδος, είτε το γνωρίζουν είτε όχι. για δες και τις ταινίες του γούντυ άλλεν 😉

    • Bonita Mammie Απρίλιος 20, 2010 στις 6:37 μμ #

      Εννοείται πως όλοι έχουν νευρώσεις, αυτό ακριβώς λέω!! Όσο για τον Γούντυ Άλλεν, έχω αναφερθεί διεξοδικά στο μπλογκ, είμαι φανατική φαν!

      Σε αυτό που λες για τους σχιζοφρενείς έχεις δίκιο, αν και για τις αυτοκτονίες δεν έχει αποδειχθεί νομίζω κάτι τέτοιο. Είναι πάντως συχνό να αυτοκτονούν άτομα που μόλις συνέρχονται από κατάθλιψη, ω, ναι!

      Τι σπούδαζες εσύ κι έκανες τέτοια έρευνα btw;

      • amelinia Απρίλιος 27, 2010 στις 11:50 πμ #

        Ψυχολόγκο 🙂

        Είχε κάνει σχετική έρευνα για τη σχιζοφρένεια η Τσαλίκογλου αν την έχεις ακουστά. Τότε άρχιζε δειλά-δειλά να γράφει βιβλία ήταν πιο πολύ στην έρευνα και στη ψυχολογία.

        Η διπλωματική μου ήταν ‘αυτοκτονία και απόπειρες αυτοκτονίας στην εφηβεία’. Τότε – όταν τέλειωνα το πτυχίο δεν είχε ξαναγίνει το θέμα κι έτσι μου πρότεινε ο καθηγητής αντί για κατάθλιψη να κάνω αυτό. Είχα διαβάσει πάρα πολλά στο θέμα κι όλα άκρως ενδιαφέροντα.

  5. Bonita Mammie Απρίλιος 27, 2010 στις 6:51 μμ #

    α τι ωραίο!! βέβαια και την έχω ακουστά, την έχω δώσει και σε εξεταστική!

    • amelinia Μαΐου 14, 2010 στις 7:03 μμ #

      XAXAXAXA Πλάκα έχει να’σαι κι εσύ στο Πάντειο…

  6. famus Νοέμβριος 3, 2011 στις 9:21 πμ #

    παιδιά καλημέρα! Βασικά έχω να κάνω μια εργασία όπου πρέπει να βρώ μέσα στο internet πως επιδρά ο κοινονικός αποκλεισμός στην υγεία του ατόμου!Λόγο λοιπόν οτι ψάχνω και δεν μπορώ να βρώ κάτι σχετικό και οτι βρίσκω πολλούς ορισμούς για τον κοινονικό αποκλεισμό θα ήθελα να με βοηθείσετε αν μπορείτε.σας ευχαριστώ πολύ εκ των προτέρων.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: