She lives in a dark cloud of little hells

4 Οκτ.

Ό,τι κι αν κάνεις για να με πείσεις πως δεν είμαστε μόνοι μας, κι όσο κι αν θέλω να σε πιστέψω (και όχι μόνο σε πιστεύω τελικά, αλλά πείθομαι τόσο πολύ που καμιά φορά σου ρίχνω ευθύνες για τη μοναξιά μου, στην οποία συμβάλλεις όταν υποτίθεται ότι μ΄αφήνεις μόνη μου) στο βάθος ξέρω και δεν αντέχω. Ξέρω ότι πάντα θα είμαι μόνη μου κι εσύ μόνος σου και ο καθένας μόνος του.

Ξέρω ότι όταν κλαίω, όταν πιάνω πάτο, όταν εκνευρίζομαι, όταν γελάω τόσο πολύ και θέλω να το μοιραστώ μαζί σου, αλλά εσύ είσαι σε ένα δρόμο χωρίς κινητό πχ, είμαι μόνη μου. Κι όταν κάτι το μοιράζομαι μαζί σου, με ανακουφίζει, με κάνει να νιώθω καλύτερα και λιγότερο μόνη, αλλά δε γίνεται να είσαι πάντα εκεί. Όπως δε γίνεται κανείς να είναι πάντα εκεί. Και ξέρω ότι στα δικά μου τα πόδια πρέπει να στηρίζομαι κι ότι πάντα μόνη μου θα είμαι ρε γαμώτο, όπως μόνος σου θα είσαι κι εσύ και αυτό με εξοργίζει. Γιατί όταν έχεις άγχος δεν μπορώ στην ουσία να νιώσω το άγχος σου, ούτε εσύ το δικό μου. Κι όταν πχ κλαίω επειδή τσακώνομαι με κάποιον, δεν μπορείς εσύ να εμφανιστείς από το πουθενά και να είμαστε μαζί σε αυτό. Εσύ θα είσαι εκεί κι εγώ εδώ κι υπάρχει στη μέση αυτός ο χώρος που αλληλεπιδράμε. Κι όσο κι αν αυτό μπορεί να είναι ανακουφιστικό υπό μια έννοια είναι και τρομακτικό υπό μια άλλη. Αλλά το είπε κι ο Φρόιντ, όλοι κατά βάθος ονειρεύονται αυτό το «να γίνω ένα με τον άλλο», αυτό το σημείο συνένωσης που είχες και με τη μάνα σου όταν ήσουν στη μήτρα της και τελικά όσο cool κι αν είσαι, δύσκολα ξεπερνάς το ότι σε γέννησε. Ντάξει, όχι ακριβώς έτσι, αλλά καταλαβαίνεις, εγώ θα πάω κόντρα;

Μόνοι μας γεννιόμαστε και μόνοι μας πεθαίνουμε. Υπέρτατη κλισεδούρα, αλλά και πόσο υπέρτατη αλήθεια. Κι αυτή η μαλακία με κάνει από τη μία να μάχομαι υπέρ της ένωσης με άλλους ανθρώπους κι από την άλλη με κάνει τόσο εσωστρεφή, που θέλω να κλειστώ για πάντα στον εαυτό μου και να μην ξαναβγώ ποτέ από κει μέσα. Να μην περιμένω τίποτα από κανέναν και να βασίζομαι μόνο πάνω μου. Δειλία και δύναμη ταυτοχρόνως. Ε, ρε αυτά τα διπλά της ζωής. Η αμφιθυμία είναι η αγαπημένη μου λέξη. Πώς λέμε trouble is my middle name, κάτι τέτοιο.

Και πάρε και το soundtrack:

Advertisements

5 Σχόλια to “She lives in a dark cloud of little hells”

  1. tattooedladylydia Οκτώβριος 5, 2009 στις 1:15 πμ #

    αχ κοριτσάκι…
    τίποτα δε μου φαίνεται πιο ταιριαστό από αυτό εδώ τώρα. ίσως πιο ταιριαστό κι απο λόγια:

    οπότε τσίμπα και φιλάκι
    xxx

  2. Bonita Mammie Οκτώβριος 5, 2009 στις 12:51 μμ #

    🙂 τι ωραίο τραγούδι. Ευχαριστώ 🙂

  3. Manolis Platakis Οκτώβριος 5, 2009 στις 11:40 μμ #

    Έχω πει πολλές φορές στην παρέα πως θα έπρεπε να υπάρχει μια συσκευή με τις εξής 2 επιλογές:

    1. Να νιώθουμε τα συναισθήματα του άλλου ακριβώς όπως τα νιώθει εκείνη τη στιγμή τον πόνο, τη χαρά, τη ματαιότητα, την απόγνωση..

    2. Να μοιράσουμε τα συναισθήματά μας με τον άλλον μέχρις ότου σαν συγκοινωνούντα δοχεία έχουμε ισορροπήσει συναισθηματικά..

    Μέχρι να εξελιχτεί το είδος μας σε τέτοιου τύπου συναισθηματική τηλεπάθεια ή να εφευρεθεί μια τέτοια συσκευή, είμαστε και θα είμαστε για πάντα μόνοι. Αναπόφευκτο μα αβάσταχτο.

  4. Manolis Platakis Οκτώβριος 5, 2009 στις 11:56 μμ #

    Sorry για το double posting αλλά πολύ ωραίο το origin of love 😀

  5. Bonita Mammie Οκτώβριος 6, 2009 στις 3:34 πμ #

    χαχαχαχα, ναι η αλήθεια είναι ότι μάλλον μόνοι θα παραμείνουμε! i don’t mind double posting 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: