Μα κι αυτή η μουσική

17 Αυγ.

Εδώ και κάποια ώρα νιώθω μία ψυχολογική τάση προς τη θλίψη. Η playlist μου παίζει τραγούδια από όλο το pc (thnx to the marvellous media monkey) και τώρα έπαιξε το ghost, των piano magic κι ήρθε κι έδεσε το θέμα. Αυτό το τραγούδι μου θυμίζει άλλες εποχές, πριν δύο χρόνια, στιγμές σκοτεινές και ταυτόχρονα ολοφώτεινες, στιγμές που κάτι μυστήριο γεννιόταν. Βράδια που κατέληγαν σε ατελείωτα ξημερώματα και με έπιανε μεν κατάθλιψη γιατί σιχαίνομαι να βλέπω τον ουρανό φωτεινό πριν κοιμηθώ, αλλά από την άλλη δεν μπορούσα να σταματήσω να τον κοιτάω, να του μιλάω και να είμαι μαζί του γενικότερα.

Και τώρα τα παθαίνω όλα αυτά, αλλά αλλιώς ήταν τότε, αλλιώς είναι τώρα και η κάθε στιγμή χάνεται. Δεν είναι ότι τότε ήταν καλύτερα, ούτε ότι είναι τώρα, είναι απλώς ότι τα πράγματα πάντα αλλάζουν και πάντα είναι διαφορετικά. Να κάνω μια παρένθεση. Σιχαίνομαι που φυσάει, σιχαίνομαι να ακούω τον αέρα, αίσχος. Κι επανέρχομαι. Το ότι τα πράγματα αλλάζουν, πολλές φορές είναι ανακουφιστικό. Σκέψου όταν ζεις κάτι άσχημο. Όμως και το όμορφο θα περάσει. Και δε θα ξανάρθει. Θα΄ρθουν άλλα όμορφα, αλλά όχι εκείνο.

Αυτές τις μέρες έχουν γίνει πολλές αναφορές στο παρελθόν μου και όλες τις φορές με έχει πιάσει η ψυχή μου. Πολύς πόνος ρε αδερφάκι μου. Τη μία γιατί έζησα καταστάσεις πολύ άσχημες και την άλλη γιατί έζησα πράγματα πολύ όμορφα που τα έχασα, και, αυτά, το ξέρω ότι τα έχασα για πάντα. Όπως εκείνη την φιλία που ξέρω ότι ακόμα κι αν κάνουμε παρέα πάντα, ποτέ δε θα είσαι για μένα όσο ξεχωριστή ήσουν τότε, γιατί με πρόδωσες κι αυτό ρε γαμώτο προσπαθώ, αλλά δεν μπορώ να το ξεχάσω.

Επίσης αυτό το καλοκαίρι έχει σχεδόν τελειώσει και δεν έκανα σχεδόν τίποτα από όσα ήθελα να κάνω, με βασικό το ότι δεν επικεντρώθηκα στον εαυτό μου, που τόσο με έχει ανάγκη ο καημένος.

Περνάω μια δύσκολη περίοδο και αυτό δεν το είχα με τίποτα φανταστεί όταν ήμουν διακοπές και ζούσα μια ανεμελιά πρωτόγνωρη. Θα μου πεις, αρχίζω μια τελείως νέα ζωή από Σεπτέμβρη και λογικό είναι να νιώθω ανασφαλής. Ναι, τώρα επιτέλους έκανα τη σύνδεση. Α στα διάλα, τόσο καιρό ψάχνω. Ουφ, κακό πράμα η ανασφάλεια, σου τρυπάει την ψυχή. Κι αυτό το ψυχοπλάκωμα από χτες, άλλο πράγμα. Φυσάω, ξεφυσάω, αλλά τίποτα δε γίνεται. Και δεν μπορώ και να καπνίσω το κέρατό μου. Εκτός κι αν τελικά είναι αυτός ο λόγος που έχω ψυχοπλάκωμα. Λολ. Πόσο ξέρω ότι δεν είναι. Πωωωω και τώρα παίζει black heart procession το spell, ανμπιλίβαμπλ. Το γιατί θρηνώ για πράγματα που ίσως χάσω, αλλά ακόμα έχω, δεν λέω να το κόψω. Πώς λένε ζήσε το τώρα; Ε, καμία σχέση.

qwer

Advertisements

4 Σχόλια to “Μα κι αυτή η μουσική”

  1. tattooedladylydia Αύγουστος 17, 2009 στις 9:01 μμ #

    «Δεν είναι ότι τότε ήταν καλύτερα, ούτε ότι είναι τώρα, είναι απλώς ότι τα πράγματα πάντα αλλάζουν και πάντα είναι διαφορετικά.»

    Νομίζω ότι αυτό που έγραψες είναι το πιο ουσιώδες. Και αν καταφέρεις να συμφιλιωθείς με την ιδέα του ότι όλα πάντα θ’αλλάζουν, θα είσαι ευτυχισμένος άνθρωπος. Αη γκες, δηλαδή. Εγώ ακόμα προσπαθώ να το κάνω. Για παράδειγμα, πριν από ένα χρόνο ούτε που θα φανταζόμουν που είμαι σήμερα και με ποιους γύρω μου. Και πολλά καλά και άσχημα ήρθαν μέσα σ’αυτό το χρονικό διάστημα, και ενθουσιασμός και απογοήτευση και χαρά και λύπη και και και. Πολλές φορές γκρινιάζω που δεν έχω σχεδόν ποτέ ηρεμία στη ζωή μου, αλλά από την άλλη είναι κάπως πιο ωραία έτσι. Καταλαβαίνω τι λες, κι εμένα μου λείπουν πράγματα και καταστάσεις. Νομίζω όμως ότι θα ήταν χειρότερο να μη μου έλειπαν. Θα ήταν όλα πιο αδιάφορα κάπως. Πφ, δε ξέρω καν αν βγάζω νόημα με αυτά που λέω 😛
    Cheer up κορίτσι 🙂

    • Bonita Mammie Αύγουστος 18, 2009 στις 4:39 πμ #

      Εγώ πάντως βγάζω ένα νόημα από αυτά που λες. Νιώθω ότι συνεννοηθήκαμε :-p. Νομίζω πως έχεις δίκιο, η αποδοχή της αλλαγής είναι ιδιαίτερα σημαντική για την ευτυχία. Εμένα μου αρέσει η ηρεμία, όπως λέει και το άσμα η ηρεμία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα. Αλλά τελικά όλο μη ήρεμα ζω, οπότε αναρωτιέμαι μπας και το προκαλώ εγώ. Τέσπα, αυτό είναι μια άλλη συζήτηση..

  2. Ray Alston Σεπτεμβρίου 5, 2009 στις 5:07 πμ #

    Η ζωή κάνει κύκλους. Δεν γίνεται να είναι πάντα καλοκαίρι, ούτε και χειμώνας όμως.

    Οι στιγμές που ζεις τώρα, θα γίνουν με τη σειρά τους αναμνήσεις που θα θυμάσαι με μυρωδιές και τραγούδια.

  3. Bonita Mammie Σεπτεμβρίου 5, 2009 στις 5:11 πμ #

    Η μνήμη.. Καλό ή κακό πράγμα για πες μου…; Η ζωή κάνει κύκλους, θέλω να ελπίζω όχι φαύλους.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: