on my own

11 Αυγ.

Σήμερα έφυγε το μπόιφρεντ για να πάει σε ένα απομονωμένο μέρος να πειραματιστεί με τη μουσική του με τη λοιπή μουσικοπαρέα του. Είναι τρεις, σαν το τρίο Στούτζες, με τη διαφορά ότι δεν έχουν το ίδιο ρεπερτόριο. Οκ, και με άλλες διαφορές. Για κάποιους λόγους, που δε θα αναλύσω τώρα, στεναχωριόμουν λίγο -έως υπερβολικά πολύ- που θα φύγει. Άρχισα λοιπόν να αναρωτιέμαι, έγινα μήπως από αυτές τις πιεστικές χαζογκόμενες που δεν έχουν αυτοπεποίθηση ούτε αίσθηση της πραγματικότητας και θέλουν τον άλλο 25 ώρες το 24ωρο μαζί τους; Μήπως δεν έχω ζωή, παρά μόνο μαζί του; Μήπως έχω προσκολληθεί υπερβολικά και θα εξαρτηθώ σαν αυτούς που την πατάνε με την πρέζα; Μήπως δεν ξέρω τι μου γίνεται;

Τελικά βρήκα τα αίτια εκείνης της στεναχώριας και δηλώνω με περηφάνια ότι δεν έχω γίνει τίποτα από αυτά που φοβόμουν. Ήταν άκυροι οι λόγοι, ήταν παιδικοί, και δεν είχαν να κάνουν με τίποτα από αυτά που νόμιζα. Είχαν να κάνουν, φυσικά, με εμένα, γιατί όλα έχουν να κάνουν με σένα και όχι με τον άλλο, όπως είναι γνωστό σε κάθε ψυχολογικό σαλόνι και όχι μόνο. Είχαν να κάνουν με το καλοκαίρι που τελειώνει και με άλλα φοβιστικά πράγματα που δεν υπήρχαν, αλλά αν υπήρχαν θα αποτελούσαν πρόβλημα. Και προχωρώ γιατί όλα αυτά είναι απλώς μία εισαγωγή για να μπω στο θέμα μου.

Σήμερα λοιπόν που έφυγε, ξύπνησα με περίσσια χαρά που για τις επόμενες μέρες θα καίγομαι ανενόχλητη στο σπίτι μου. Μου λείπει ήδη, γιατί δε γίνεται να μην μου λείπει, γιατί αν τον γνωρίσεις έστω και μια φορά και σένα θα σου λείπει την άλλη μέρα (όχι, δεν είμαι παθολογικά ερωτευμένη, όχι), αλλά από την άλλη χαίρομαι ή μάλλον χαιρόμουν που θα αυτοαπασχολούμαι. Τον χρόνο με τον εαυτό μου τον θεωρώ ποιοτικό. Είχα σχεδιάσει να διαβάζω τα βιβλιαράκια μου, να βλέπω τις ταινιούλες μου, να ακούω ωραίες μουσικές, να χαζεύω στο ίντερνετ, να τρώω παγωτά, να πίνω καφέδες και να κάνω και λίγο παρέα με την αδερφή μου που ζει εδώ προσωρινά και καλό θα είναι να το εκμεταλλευτώ.

Και με πήρε μια φίλη μου και έρχεται από το σπίτι μου σε μία ώρα. Δεν είναι ότι δε θέλω να τη δω. Θέλω, αλλά όχι σήμερα. Σκεφτόμουν το βράδυ μου στο σαλόνι, αγκαλιά με την τούρτα παγωτό και με πολλές ταινίες. Μήπως πρέπει να αρχίσω να ανησυχώ; Όποτε είναι να μείνω μόνη μου χαίρομαι. Μου αρέσει να περνάω ώρες με τον εαυτό μου. Πολλές ώρες. Μου λείπει λίγο το προσωπικό μου κάψιμο. Περνάω καλά μόνη μου. Ναι, είμαι πολύ διασκεδαστική :-p Οι φίλοι μου και πολλοί άλλοι άνθρωποι με θεωρούν μίζερη και ξενέρωτη και 100 χρονών, αλλά εμένα αυτά με ψυχαγωγούν. Δε μου αρέσει να πηγαίνω για ποτό σε μέρη που δεν μπορώ να ακούσω τι μου λένε και πρέπει να μου κλείσει ο λαιμός για να με ακούσει ο διπλανός μου, δε μου αρέσει να πηγαίνω σε μέρη στου διαόλου τη μάνα, μου αρέσει να παίζω επιτραπέζια με τους φίλους μου, να μιλάμε σαν άνθρωποι και να μαθαίνω τα νέα τους (για τα δικά μου συνήθως δε μιλάω πάρα πολύ, διότι τα υπεραναλύω σε εκείνον και τον πρήζω και στο μπλογκ, που δεν ενοχλώ πολύ κόσμο γιατί λίγοι με διαβάζουν κι αυτοί έχουν επιλογή, άρα εντάξει, και οπότε μετά βαριέμαι να τα υπεραναπτύξω πάλι, καταλαβαίνεις.) Επίσης δε μου αρέσει να τους βλέπω όταν πονάει ο λαιμός μου και δεν μπορώ να καπνίσω γιατί καπνίζουν όλοι σα φουγάρα και ζηλεύω.

Επίσης, τη μία στεναχωριέμαι που δε βλέπω τους φίλους μου και την άλλη καμιά φορά μου χαλάνε την ησυχία και νιώθω άσχημα που τα λέω αυτά γιατί φοβάμαι ότι έχω γίνει μοναχικός καβαλάρης και μισάνθρωπος, αλλά ξέρω ότι δεν είναι έτσι στο βάθος, απλά είμαι περίεργη με τον χωροχρόνο μου, γιατί αν το σκεφτείς, θα έβγαινα για ποτό στη γειτονιά μου, αλλά κανείς δεν έρχεται ως εδώ πάνω κι όλο αναγκάζομαι να τρέχω και ώπα ώπα, βάστα καλή μου γιατί τώρα πήγα σε άλλα χωράφια που δεν είναι της παρούσης και έχω υπερεκταθεί και δε βάζω τελείες πουθενά, πράγμα που αντιπαθώ.

Τέλος πάντων, απλά εύχομαι οι φίλοι μου να έμεναν στη γειτονιά μου και όχι διασκορπισμένοι σε όλη την Αθήνα. Ή απλώς να πετούσαμε.

My_dream_is_to_fly_by_cat_woman_amy

Να, έτσι.

Advertisements

5 Σχόλια to “on my own”

  1. #FN$# Αύγουστος 20, 2009 στις 12:27 πμ #

    Ωραίο θα ήταν απλά με ένα φύσημα του ανέμου να φτάναμε στους φίλους μας ή σε κάθε τί άλλο που βρίσκεται μακριά μας ενώ το θέλουμε δίπλα μας. Αλλά, αν το καλοσκεφτείς, ίσως είναι αυτό, το ίδιο το «ταξίδι» που δίνει σε αυτό το «κάτι», ακόμη μεγαλύτερη αξία!…

  2. Bonita Mammie Αύγουστος 21, 2009 στις 5:49 μμ #

    Αυτά που έλεγε ο Καβάφης για την Ιθάκη και τέτοια δηλαδή; χεχε. Καλό το ταξίδι, αλλά εμένα σε πολλές φάσεις μου έχει αποτελέσει απλώς εμπόδιο 😦

  3. #FN$# Αύγουστος 22, 2009 στις 12:25 πμ #

    Μμμ, αν το βλέπεις σαν εμπόδιο, τότε… κουράγιο!

  4. Ray Alston Σεπτεμβρίου 5, 2009 στις 4:58 πμ #

    But you are a flying brick. Cant you fly anymore?

  5. Bonita Mammie Σεπτεμβρίου 5, 2009 στις 5:07 πμ #

    oh my gosh! i haven’t really thought of that! is this a proof i m just a brick? :p on the wall? xaxaxa

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: