θα σκάσω

13 Ιον.

Έχω αυτό το αίσθημα το αποκαλούμενο «θα σκάσω». Όχι από τη ζέστη, να διευκρινίσω. Είναι πάλι περίοδος γαμημένης εξεταστικούλας! Αχ, αγαπημένο μου πανεπιστήμιο.. Μαύρη πέτρα! 5 μαθήματα και μετά adios! Έλα που αυτό το τέλος φαντάζει μακρινό.. Δεν μπορώ να διαβάσω! Τώρα βρήκα! Τέλος πάντων, θα περάσει κι αυτό, όπως όλα..

Χτες το βράδυ υπήρξε μια στιγμή ξεσπάσματος. Κλάμα και κακό. Πριν δύο εβδομάδες περίπου ένιωθα πολύ καλά για μένα και όσα κατάφερα φέτος. Πόσο γρήγορα αλλάζουν τα καλά συναισθήματα ε; Τα κακά αντίθετα τα διατηρώ στο προσκήνιο πολύ περισσότερο. Έτσι είναι. Για να απολαύσεις πρέπει να υποφέρεις θα μου είπε κάποιος «μεγάλος» κάποια στιγμή και εγώ τον πίστεψα. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά το χώνεψα κιόλας.

Άραγε μπορεί ένα παιδί να γεννηθεί σε ένα αγχωτικό περιβάλλον και πάραυτα να διατηρήσει την ψυχραιμία του; Θα απαντήσω μετά από δύο χρόνια ψυχοθεραπείας. Εύχομαι να πω ναι. Προσπαθώ να το αποβάλλω, αλλά δεν έχω βρει ακόμα κάποιο αποτελεσματικό τρόπο. Έχω μάλλον κατά λάθος συνδέσει την ευθύνη με το άγχος. Και πώς μπορώ να παρατήσω το image τόσων χρόνων; Της υπεύθυνης; Όλα είναι μια ουτοπική μαλακία. Δεν αξίζει να πνίγομαι. Μια ζωή αυτό κάνω και τα χρόνια περνάνε κι εγώ στεναχωριέμαι που έχασα, έχασα, έχασα… Βαρέθηκα πια.

Λένε το θέμα είναι να το πάρεις απόφαση, αλλά τελικά δεν είναι μόνο αυτό. Πρέπει να γίνει το κλικ που λέμε. Γιατί εγώ συχνά το παίρνω απόφαση, αλλά τελικά και πάλι καταλήγω στα άκρα της αδιαφορίας. Τι πρόβλημα κι αυτό που έχω με το μέτρο βρε παιδί μου, ή του ύψους ή του βάθους.. Μικρή είμαι ακόμα, θα μάθω. Ή μήπως όχι; Πιθανόν και όχι.

Σιχαμένοι ρυθμοί ζωής, σιχαμένα ιδεώδη, άνθρωποι που τρέχουν πάνω κάτω ενώ η ζωή μας αποδεικνύει κάθε λίγο ότι δεν χαρίζεται. Θα σε σκοτώσει μαλάκα κι εσύ παρόλα αυτά διαλέγεις να γίνεις συνένοχος. Διαλέγεις όμως όντως ή μήπως απλώς δεν αντέχεις να πάρεις τον άλλο δρόμο;

c75060b4085edb74e33b0bf0ed43be44

Και τώρα τι θα γίνουμε χωρίς βαρβάρους; που έλεγε κι ο Καβάφης.

Advertisements

3 Σχόλια to “θα σκάσω”

  1. Manolis Platakis Ιουνίου 13, 2009 στις 11:10 μμ #

    Ο άλλος δρόμος..

  2. tattooedladylydia Ιουλίου 26, 2009 στις 11:29 πμ #

    δε ξέρω αν θα βοηθήσει καθόλου από μια ομοιοπαθούσα αλλά κάπως έτσι νιώθω κι εγώ τον περισσότερο καιρό…βέβαια καμιά φορά σκέφτομαι ότι την αγαπάμε τη μιζέρια μας γιατί με κάποιο περίεργο τρόπο μας τροφοδοτεί με ζωή. Μπορεί πάλι να λέω και βλακείες 😀

  3. Bonita Mammie Ιουλίου 26, 2009 στις 5:02 μμ #

    Εγώ νομίζω ότι είμαι από εκείνους που κατεξοχήν αγαπούν κρυφά τη μιζέρια τους. Αλλά αυτό είναι καλό μόνο όταν γίνεται δημιουργικό. Κατά τα άλλα με έχει καταστρέψει πολλές φορές.!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: