oh my god we’re all gonna die

24 Απρ.

Είδα χτες στο σινεμά τη συνεκδοχή της Νέας Υόρκης. Το μόνο που θέλω να πω είναι «oh my god we’re all gonna die». Λες και δεν το ήξερα. Λες και είναι κάτι καινούριο. Όχι, δεν είναι. Even Jesus died. Το ότι αναστήθηκε είναι ένα αστείο κομμάτι, το οποίο δε θα μπω στον πειρασμό να σχολιάσω.

Είμαι από τους ανθρώπους που σκέφτονται συχνά πυκνά την προσωρινότητα και τον θάνατο. Δεν έχω όμως καταφέρει ακόμα να αποδεχτώ τίποτα από τα δύο. Με αγχώνει αυτή η παροδικότητα, το ότι όλα έρχονται και παρέρχονται.

Κι εμείς;

Πού τελειώνει το θέατρο και πού αρχίζει η ζωή σου; Πού σταματάει το τραίνο να πάρω λίγο αέρα; Πουθενά. Η ζωή τρέχει και δεν κάνει στάσεις. Πώς θα το χειριστείς είναι δικό σου θέμα, αλλά μιας που μπήκες στο παιχνίδι γνώριζε ότι θα χάσεις. Γιατί ό,τι και να κάνεις θα χάσεις. Κι αυτό από τη μία είναι ανακουφιστικό γιατί σε απαλλάσσει από τις ενοχές σου, αλλά από την άλλη είναι ιδιαίτερα προκλητικό και αγχωτικό.

Τι να διαλέξω; Τι να αφήσω, τι να κρατήσω; Πράγματα που καθημερινά μας απασχολούν, αποφάσεις που καθορίζουν πράγματα. Πράγματα τα οποία καθορίζουν τη ζωή σου. Έλα τώρα, πόσο σοβαρή μπορεί να είναι μια απόφαση; Κι όμως, πολύ, πρέπει να σου πω. Με κάθε τι που επιλέγεις, διαλέγεις και τη μη επιλογή εκείνων που δε διάλεξες. Σε μπέρδεψα ε; Τέλος πάντων, δεν έχει σημασία μόνο τι διαλέγεις αλλά και τι δεν επιλέγεις. Το κακό είναι ότι ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις κι όποτε προσπαθείς να μάθεις τρως τα μούτρα σου ή παθαίνεις κατάθλιψη γιατί αναγκαστικά δεν μπορείς να αποφασίσεις.

Τι μένει λοιπόν; Να μη σε νοιάζει. Να μη σε νοιάζει τι απορρίπτεις, να μη σε νοιάζει τι μπορεί να έχασες. Γιατί εδώ πού τα λέμε, ποιο το νόημα; Ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις, ποτέ δε θα μάθεις. Απλά υποθέτεις, αλλά η φαντασία είναι μια άλλη χώρα, τα πράγματα είναι αλλιώς εκεί.

Νιάτα. Πόσο κρατάνε; Λίγο. Αλλά συνήθως δεν τα αξιοποιούμε σωστά. Είμαι 22 κι ήδη μετανιώνω. Αυτό είναι κάτι που δεν αντέχω, κάτι που με αποδιοργανώνει και με πληγώνει. Γιατί τόσα λάθη; Δε με νοιάζει αν μου πεις ότι τουλάχιστον κάτι έμαθα. Ναι, έμαθα πόσο εύκολο είναι να σπαταλάς και να σπαταλιέσαι. Το έμαθα από την καλή και την ανάποδη. Θα ζήσω καλύτερα τώρα; Όχι. Απλώς πιο καταθλιπτικά. Γιατί δυστυχώς τα χρόνια δεν αγοράζονται.

100f658830babcb275f29fde2d708b332

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: