Απλώς σκατά.

16 Φεβ.

Χάλια, χάλια, χάλια. Εξεταστική, αντιβίωση, κρίσεις πανικού, κρίσεις γενικότερα, έλλειψη πίστης, αίσθηση ανικανότητας και όραση μονόχρωμη (μαύρο είναι ό,τι βλέπω), αυτή είναι η κατάστασή μου τις τελευταίες μέρες. Άγχος για πάντα, άγχος παντού. Όταν κάτι το μάθεις είναι δύσκολο να το ξεμάθεις.

Τι να κάνω πες μου, σβήνω απ’ τον καημό μου που έλεγε κι ένα λαϊκό άσμα. Η λογική και το συναίσθημα. Δυο κωλοκόσμοι που δε λένε να συμβιβαστούν καμιά φορά να δούμε άσπρη μέρα. Μια το ένα μια το άλλο, κουράστηκα να πούμε (την πιάνεις τη μαγκιά). Είναι χαζό να αγχώνεσαι, είναι κουτό και βλακώδες. Οκ, το΄χω μάθει απ΄έξω, αλλά η παπαγαλία δε βοηθάει. Δε λέω να το χωνέψω, να τα γράψω όλα στα ωραία μου @@κια. Είναι που δεν έχω; Όχι, δεν είναι αυτό. Κάτι είναι εκεί έξω που με φοβίζει και δεν εννοώ κάποιον δολοφόνο με πριόνι ή όποιο άλλο αξεσουάρ κουβαλάει. Μιλάω για τους γνωστούς φόβους της ψυχής και του μυαλού, γι΄αυτή τη γαμω-ψυχοπαθολογία.

Δεν αντέχω τις εξετάσεις, όχι μόνο επειδή πρέπει να διαβάσεις, αλλά επειδή πανικοβάλλομαι στην ιδέα. Κάποιοι φοβούνται τα αεροπλάνα και τους σεισμούς, εγώ φοβάμαι την εξέταση και την αποτυχία. Απορώ πώς έγραψα πανελλήνιες. Όλα είναι στο μυαλό μας. Αυτό υποτίθεται πως είναι καλό, αλλά εγώ ακόμα έχω ένα μυαλό πολύ ακατάστατο και φρικαρισμένο.

Δεν θέλω να παθαίνω κρίσεις πανικού, δε θέλω να κλαίω και να μην αντέχω την ύπαρξή μου. Δε θέλω να φοβάμαι ότι δε μου χρειάζεται τίποτα για να πεθάνω γιατί μια μέρα το άγχος θα με σκοτώσει. Και μετά η μαμά μου θέλει να κόψω το κάπνισμα. Βεβαίως, να το κόψω. Αλλά ποίος ο λόγος; Αφού όλοι από κάτι θα πεθάνουμε. Εγώ όχι από το κάπνισμα. Από το άγχος. Πάνω σε καμιά κρίση πανικού θα ξεχάσω να πάρω ανάσα ή απλώς θα πνιγώ από το κλάμα μου το ίδιο. Πρωτότυπο, δεν μπορείς να πεις.

Αγχώνεσαι χωρίς λόγο, είναι μια φράση που ακούω συχνά. Φχαριστώ κύριος, με βοήθησες τώρα. Ταυτόχρονα μειώνεις και τη σημασία των κρίσεων που παθαίνω. Οκ, μπορεί να είμαι ανίκανη να ηρεμήσω, αλλά προφανώς και έχω λόγο. Όλοι έχουν λόγο. Ακόμα κι αυτοί που αυτοκτονούν έχουν λόγο. Δεν εγκρίνεις το λόγο, δεκτό, αλλά όχι ότι δεν υπάρχει κιόλας. Υπάρχει για μένα. Από κει να αρχίσεις άμα θες να με βοηθήσεις.

Η ζωή είναι μαύρη ή άσπρη, αστεία ή θλιβερή. Εγώ θα πρεπε να μαι στη θετική της πλευρά, αλλά καμιά φορά παίρνω λάθος τραίνο και δεν ξέρω πού πατάω και πού βρίσκομαι. Θέλω να ηρεμήσω και να χαλαρώσω και να ζήσω. Δεν θέλω άλλο άγχος, δεν αντέχω, ειλικρινά. Αλλά δεν ξέρω και τι να κάνω για να τα γράψω όλα. Τίποτα δεν έχει σημασία, μόνο εσύ και όσοι αγαπάς. Να είστε καλά κι όλα τα άλλα τα διαχειρίζεσαι. Εγώ όμως το χαβά μου. Κάποια μέρα θα το φάω κι εγώ το στραπάτσο το χοντρό και μετά θα κλαίγομαι πάλι που τόσα χρόνια χαλούσα τη ζωή μου με μαλακίες. Αλλά μέχρι τότε ας βασανιστώ άλλο λίγο.

panic_attack_by_afternoonxtea

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: