Να πεθάνει ο Χάρος

4 Νοέ.

Μόλις τελείωσα το Νορβηγικό δάσος, του Χαρούκι Μουρακάμι. Σε κάποια σελίδα γράφει «ο θάνατος υπάρχει, όχι ως το αντίθετο της ζωής αλλά ως μέρος της.» Αυτό τώρα, αναρωτιέμαι, είναι καλό ή κακό;

Ο θάνατος υπάρχει. Αυτό είναι σίγουρο. Όσο σίγουρο είναι ότι ζεις σήμερα άλλο τόσο σίγουρο είναι ότι κάποια μέρα θα πεθάνεις. Πολλοί λένε να σκέφτεσαι το τώρα και να το ζεις σα να μην υπάρχει αύριο, γιατί, όντως, μπορεί να μην υπάρχει. Δεν είναι παράλογο. Μπορείς όμως να ζεις το τώρα σα να μην υπάρχει η επόμενη μέρα; Προσωπικά, δε νομίζω ότι μπορώ και δε θέλω κιόλας. Το αύριο είναι εδώ και σε περιμένει νεκρό ή ζωντανό. Αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει να ζεις κάθε στιγμή σαν να είναι η τελευταία σου. Το να ζεις έτσι δε σημαίνει απαραίτητα ότι είσαι αληθινός κι ελεύθερος. Ίσα ίσα βρίσκεσαι συνεχώς υπό το πρίσμα ενός αιφνίδιου θανάτου. Όλοι ξέρουμε ότι οι ετοιμοθάνατοι αλλάζουν κάπως συμπεριφορά. Ο θάνατος φοβίζει και ευαισθητοποιεί. Όλοι μαλακώνουν λίγο πριν πεθάνουν.

Δεν θέλω να έχω άλλο ένα σύστημα ζωής να με καταπιέζει. Με έχει πνίξει ήδη το τωρινό. Πασχίζεις να αποκτήσεις πράγματα που αν πεθάνεις δε θα έχουν σημασία. Αυτό όμως δε θα με κάνει να τα παρατήσω όλα. Γιατί και να τα παρατήσω όλα σκεπτόμενη ότι τίποτα δεν έχει πραγματική σημασία, δε θα με κάνει να νιώσω καλύτερα. Απλά θα καταπιεστώ πάλι να «ζω τη στιγμή», να πω στη μαμά μου συγνώμη και στον μπαμπά μου ότι τον αγαπάω, να πω και 2 λόγια στον παππού και τη γιαγιά και πάει λέγοντας. Ε, λοιπόν, το να ζεις σαν αλλόφρων που πεθαίνει ανά πάσα στιγμή δεν είναι καθόλου ανακουφιστικό.

Τώρα νιώθω σα να έχω έναν σκοπό στη ζωή μου, ή καλύτερα πολλούς στόχους μαζί. Πράγματα που θέλω να κάνω ή να γίνω πριν πεθάνω. Θέλω να εξελιχθώ, θέλω όταν πεθάνω να νιώθω όσο το δυνατό -για τη στιγμή- γεμάτη.

Θέλω να μη φοβάμαι το θάνατο, μα δεν τα καταφέρνω. Ο θάνατος είναι εκεί δίπλα και κάποια στιγμή θα κάνει την εμφάνισή του και εσύ την εξαφάνισή σου. Αυτά πάνε μαζί. Δεν έχω συμφιλιωθεί ακόμα με την ιδέα ότι όλοι πεθαίνουν. Το σκέφτομαι συχνά και με φοβίζει. Αναρωτιέμαι συχνά τι θα σκέφτομαι όταν πεθάνουν οι γονείς μου. Ή όταν πεθάνουν οι παππούδες μου, που ηλικιακά είναι πιο κοντά σε αυτό το σενάριο.

Στις κηδείες νιώθω κενό. Δε νιώθω λύπη. Δε μ΄αρέσουν οι κηδείες. Τις βρίσκω αρκετά υποκριτικές. Όλοι είναι εκεί μα ποιος ο λόγος; Δεν θέλω να μου κάνουν κηδεία με πολύ κόσμο. Θέλω να είναι μια οικογενειακή κηδεία χωρίς πολλά πολλά. Δε θέλω να με θάψουν. Θέλω να με κάψουν και να σκορπίσουν τις στάχτες μου στα βουνά. Δε θέλω θεατρινισμούς και αηδίες. Η κηδεία είναι υποτίθεται για το νεκρό, μα στην πραγματικότητα δεν είναι γι΄αυτόν. Είναι γι΄αυτούς που μένουν πίσω. Και πάλι όμως, τι τους ωφελεί να είναι παρόντες την ώρα που κάποιος θάβεται κάτω από τη γη; Απλά τους στεναχωρεί ξανά και ξανά. Απλά δεν μπορούν να βγάλουν τη σκηνή από το μυαλό τους. Δεν ξέρω τι θα ήταν καλύτερο. Μάλλον να τον βάζουν σε μια βάρκα και να τον καίνε. Να βλέπουν από μακριά. Η απόσταση είναι αναγκαία. Ούτε αυτό βέβαια είναι απόλυτα ικανοποιητικό. Δεν ξέρω, ειλικρινά.

Ο θάνατος, η φθορά, είναι τρομακτικά μα πραγματικά γεγονότα. Οκ, υπάρχει πάντα το μπότοξ, αλλά δεν υπάρχει ελιξήριο νεότητας ούτε αντιθανατικό χάπι. Είσαι καταδικασμένος να πεθάνεις με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Πρέπει, δυστυχώς να το συνηθίσουμε.

Ένα άλλο πράγμα που με τρομάζει είναι η αυτοκτονία. Νομίζω πως θα δεχόμουν πολύ ευκολότερα τον θάνατο κάποιου παρά την αυτοκτονία του. Δεν θέλω να αυτοκτονούν οι άνθρωποι. Γεμίζω φόβο και θλίψη. Νιώθω δέος και βέβαια μια διακριτικά κρυμμένη γοητεία. Γοητεία για το άγνωστο, για το τι σκεφτόταν αυτός ο άνθρωπος, πώς στο καλό μπόρεσε..; Εγώ φοβάμαι ότι ακόμα κι αν έπρεπε να αυτοκτονήσω δεν θα τα κατάφερνα. Την αγαπώ τη ζωή όσα σκατά κι αν σε κερνάει στην πορεία. Αυτοί οι άνθρωποι δεν τον φοβούνται τον θάνατο. Τον βρίσκουν απελευθερωτικό, λυτρωτικό, είναι η ύστατη λύση τους. Δεν θέλω κανένας να είναι τόσο θλιμμένος. Θα ήθελα να είμαι δίπλα σε κάθε άνθρωπο που αυτοκτονεί, θα ήθελα να έχω προσπαθήσει να τον βοηθήσω. Προφανώς δε θα τα κατάφερνα ποτέ, μα θα ήθελα τουλάχιστον να προσπαθήσω. Δεν μπορώ να δεχτώ ότι άνθρωποι επιλέγουν τον θάνατο και κανείς δεν κάνει κάτι γι΄αυτούς, δεν μπορώ να δεχτώ την ατελείωτη θλίψη και δυστυχία που νιώθουν. Κανείς δεν αξίζει τόση δυστυχία.

the_death_by_ver00nika

Advertisements

3 Σχόλια to “Να πεθάνει ο Χάρος”

  1. Ray Alston Νοέμβριος 5, 2008 στις 4:09 πμ #

    Εξαιρετικό κείμενο. Γέλασα πολύ σε κάποια σημεία του. Γράφεις τα πράγματα σαν να είσαι στο κεφάλι μου. Συμφωνώ ότι δεν είναι δυνατόν να ζεις συνέχεια με άγχος θανάτου αλλά είναι καλό να έχεις στο πίσω μέρος του μυαλού σου την ιδέα ότι τίποτα δεν είναι μόνιμο γι αυτό να μην κοιμάσαι 😉

  2. spacedyevest Νοέμβριος 5, 2008 στις 10:56 μμ #

    Τραγικότητα της ζωής του ανθρώπου (και όλων των όντων ίσως) είναι ο πόνος, η διαρκής φθορά και το προδιαγεγραμμένο τέλος του.

    Ο άνθρωπος τοποθετήθηκε σε μια χαμένη αιματηρή υπαρξιακή μάχη η οποία αν οφείλεται στο Τυχαίο, τότε απλά σταθήκαμε άτυχοι. Αλλιώς, ξέρουμε ποιος είναι ο Θύτης όλων…

  3. spacedyevest Νοέμβριος 5, 2008 στις 10:57 μμ #

    Α, ξέχασα να πω ότι τα ίδια συναισθήματα με πλημμυρίζουν όταν ακούω ότι κάποιος αυτοκτόνησε. Ειδικά, όταν πρόκειται για εφήβους και νέους.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: