Μετά την ταινία

11 Οκτ.

Χτες είδα επιτέλους το Eternal Sunshine of the Spotless Mind. Κατ΄αρχάς απίστευτη ταινία. Κατά δεύτερον, συγκλονίστηκα. Με έβαλε σε πολλές σκέψεις, όχι μόνο σχετικά με τη μνήμη, αλλά και με την αγάπη, τον έρωτα, πώς γεννιέται, πού πάει, που φτάνει. Μετά σκεφτόμουν για την αλήθεια των συναισθημάτων, την αλήθεια του εαυτού, την ισχύ κάποιων ενστίκτων.

Άραγε αυτά που νιώθουμε τώρα για κάποιους ανθρώπους θα τα νιώθαμε όσες φορές κι αν τους γνωρίζαμε; Δεν υπάρχει αλλαγή, δεν υπάρχει εξέλιξη; Εγώ προσωπικά πολλούς πρώην μου αν τους γνώριζα τώρα, δεν θα είχαν την ευκαιρία να είναι πρώην μου. Υπάρχει όμως και κάτι πάνω από σένα καμιά φορά. Δεν εννοώ πέρα από τον εαυτό σου, εννοώ πέρα από την αλλαγή σου. Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που καλώς ή κακώς θα σε γοητεύουν πάντα.

Πόσο σημαντικό είναι τελικά να ξεχνάς; Πόσο εποικοδομητικό και πόσο απαραίτητο; Πόσο πασχίζουμε να ξεχνάμε και να προχωράμε χωρίς μνήμες; Είναι όλα αυτά απαραίτητα; Εγώ δε θα διάλεγα ποτέ να διαγράψω κάποιον με τεχνητές διαδικασίες. Δε θα διάλεγα να διαγράψω τίποτα δικό μου. Αυτό βέβαια, θα μπορούσε να είναι πολύ καλό σε περιπτώσεις τρομερής ψυχολογικής καταστροφής, στις οποίες δε θέλω να επεκταθώ.

Υπάρχουν πολλά πράγματα για τα οποία δεν είμαι περήφανη, πολλά πράγματα για τα οποία μετανιώνω, πολλά πράγματα που θα θελα να μην έχουν συμβεί ποτέ. Συνέβησαν όμως. Γιατί τότε σκεφτόμουν αλλιώς, τότε δεν έβλεπα πράγματα που βλέπω τώρα, τότε ήμουν εγώ, αλλά ένα τελείως διαφορετικό εγώ. Κάθε άνθρωπος απαρτίζεται από πολλά εγώ. Ο εαυτός σου δεν είναι μια απλή ενιαία οντότητα που θα παραμένει ανέγγιχτη στους χρόνους. Αλλάζουν κάποια κομμάτια σου, χάνονται μερικά, προστίθενται άλλα. Αλλάζεις εσύ σιγά σιγά. Οι επιλογές σου δυστυχώς δεν μπορούν να αλλάζουν πάντα. Καλύτερα είναι λοιπόν να μην τα βάζουμε ούτε με τις επιλογές, ούτε με εμάς. Το ένα φέρνει το άλλο κι εμείς τότε στεκόμασταν σε κάποια άλλη μεριά του δρόμου. Σημασία έχει τι κάνεις τώρα, που πατάς και προς τα που θες να βαδίσεις.

Υπάρχουν πράγματα τα οποία φοβάμαι μήπως ξεχάσω. Αλήθειες και συναισθήματα που δε θα ήθελα σε καμία περίπτωση να διαγραφούν από τη μνήμη μου. Αυτά που θυμάσαι είναι στην ουσία αυτά που υπάρχουν για σένα. Ό,τι δε θυμάσαι δεν έχει καμία αξία για σένα, άσχετα αν το θυμάται κάποιος άλλος. Ό,τι δε θυμάσαι θα συνεχίσεις να μην το θυμάσαι γιατί για κάποιο λόγο δεν υπάρχει μέσα σου. Η μνήμη είναι περίεργο πράγμα, όπως και η έλλειψή της. Πώς κάποιος επιλέγει να μη θυμάται, πώς κάποιος άλλος θυμάται, πώς λειτουργεί όλο αυτό, παραμένει πολλές φορές ένα αναπάντητο ερώτημα. Κι έτσι αρχίζεις να διαβάζεις γνωστική ψυχολογία 🙂

Advertisements

Ένα Σχόλιο to “Μετά την ταινία”

  1. Ray Alston Οκτώβριος 11, 2008 στις 5:51 μμ #

    Γνωστική ψυχολογία! χαχαχα

    Λοιπόν, αυτό το οποίο μου άρεσε πολύ είναι ότι η ταινία σε προβλημάτισε σε 2 επίπεδα. Όπως ακριβώς και εμένα.

    Η ταινία παίζει συνέχεια με τον ρομαντισμό και τον πεσιμισμό. Δεν αλλάζει διαθέσεις συνέχεια. Στο τέλος σε αφήνει με τις σκέψεις σου.

    Η μνήμη είναι η αυταπάτη της ύπαρξης αλλά όχι η απόδειξη.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: