ελεύθερος συνειρμός

18 Αυγ.

Καμιά φορά τα μάτια μου γεμίζουν δάκρυα
κοιτώ τον ουρανό και το μόνο που βλέπω είναι παρελάσεις από πλάσματα ανάπηρα
Τα αισθήματα αποκεφαλίζονται και μένω μόνη μπροστά στο τίποτα
Στις ελπίδες έκοψαν τα φτερά, πρώτη εγώ ήμουν αυτή που το επέλεξα
Δεν σε κατηγορώ μα κατηγορώ εμένα όχι γιατί φταίω μα γιατί έχω μάθει πια να ζω με ενοχές
Δεν είναι δύσκολο το δύσκολο είναι να αποδεσμευτείς από αυτές,
να σηκώσεις το κεφάλι και να τα κάνεις όλα όπως θες

Κλαίω μα ποιος ακούει
Μιλάω. Μιλάω μα ποιος με νιώθει

Πάω να κλείσω την πόρτα, κάνει κρύο κι είναι βράδυ
κακός συνδυασμός όταν σου λείπει αυτό το «χάδι»
Αυτό που οι μάνες σου αρνήθηκαν, αυτό που οι φίλοι δε νοιαστήκαν
Όλοι μας έχουμε δαίμονες να πολεμήσουμε
απλώς δε θέλουμε όλοι να κερδίσουμε
Σε κάθε μάχη λένε πώς υπάρχει ένας χαμένος
αλλά εγώ αυτό που ξέρω είναι ότι ένα και ένα κάνει δύο

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: