θλίψη σκέπασε την πόλη

12 Αυγ.

Είναι μέρες που νιώθεις θλίψη. Ακατανίκητη και επίμονη. Ξέρεις γιατί ή δεν ξέρεις γιατί. Στην πρώτη περίπτωση τα πράγματα είναι πιο εύκολα. Υπάρχει σαφές πρόβλημα, θα υπάρχει λογικά και σαφής λύση. Περίπτωση νούμερο 2 τώρα. Αν βρίσκεστε σε αυτή την κατάσταση τα πράγματα έχουν ως εξής. Γυρίζετε πέρα δώθε μέσα στο σπίτι ή συχνότερα κάθεστε σε ένα μέρος ακίνητος. Μετά σκέφτεστε τα όλα και το τίποτα και αναρωτιέστε. Κάποιες φορές μάλιστα απλώς κοιτάτε τον τοίχο ή το ταβάνι ή και κάτι άλλο εξίσου ελκυστικό και αρκείστε στο θέαμα.

Πρέπει κάτι να υπάρχει. Δεν είστε έτσι χωρίς λόγο, είναι ψυχολογικά ανέφικτο. Κάτι υπάρχει εκεί στο σκοτάδι και χρειάζεται εξιχνίαση. Εδώ θα φανεί ο καλός ο ντετέκτιβ. Εδώ σε θέλω κάβουρα κλπ. Λοιπόν εγώ μπήκα στο στάδιο ανατομίας του εγκλήματος, αλλά χωρίς φανερή πρόοδο ως τώρα. Μπορεί να είναι όλα, μπορεί και τίποτα, από όσα υποθέτω. Το θέμα είναι ότι δεν μπορώ να εστιάσω. Όλα είναι πιθανά και επίσης μακρινά. Τίποτα ικανοποιητικό, τίποτα ενδιαφέρον.

Η θλίψη είναι από μόνη της περίεργη λέξη. Είναι θλιβερή όπως και να το κάνεις. Δεν είναι λύπη, είναι θλίψη, είναι κάτι ανώτερο. Οι θλιμμένες ψυχές με φοβίζουν. Με μελαγχολούν. Επίσης όμως με ιντριγκάρουν γιατί δεν μπορώ να κατανοήσω πώς ένας άνθρωπος αφήνεται να ξαπλώνει αμέριμνος σε κρεβάτια πόνου και κατάπτωσης. Θέλει δύναμη να παρατήσεις τον εαυτό σου. Θέλει όμως και δύναμη να τον πείσεις να ξυπνήσει όταν εκείνος επιμένει πως νυστάζει.

Advertisements

2 Σχόλια to “θλίψη σκέπασε την πόλη”

  1. Ray Alston Αύγουστος 14, 2008 στις 10:16 μμ #

    Θέλει κότσια για να παραμένεις αληθινά ψύχραιμος και να κρατάς την διάθεση σου σε καλά επίπεδα. Η θλίψη έχει τα ωραία όταν δεν σε οδηγεί σε μιζέρια ή απόγνωση.

    Εκεί που κατέληξα είναι ότι το ενδιαφέρον είναι στον άνθρωπο και όχι στην θλίψη του ή την χαρά του.

  2. Bonita Mammie Αύγουστος 15, 2008 στις 6:28 πμ #

    Πάνω απ΄όλα ο άνθρωπος, βέβαια! Τα συναισθήματα όμως που χαρακτηρίζουν αυτόν τον άνθρωπο δεν είναι παρά ο ίδιος ο άνθρωπος. Δεν ξέρω που κολλάει αυτό, απλά για κάποιο λόγο μου βγήκε να το εκφράσω.

    Ο πόνος είναι παραγωγικός κάποιες φορές φυσικά, αρκεί να είσαι καλλιτεχνικός και ψύχραιμος τύπος γενικότερα. Και το να είσαι ψύχραιμος είναι ειλικρινά δύσκολο πράγμα όταν το μόνο που θες είναι να κλαις, να κλαις και να ξανακλαις. Δεν ξέρω αν έχω αυτή την ψυχραιμία, μάλλον όχι, έχω όμως τη δυνατότητα να φτάνω στο βυθό. Μάλλον πρέπει να αγοράσω και φιάλες, έτσι ώστε να μην πνιγώ κολυμπώντας. 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: