Λοιπόν παρελθόν, προτείνω να συμφιλιωθούμε

10 Αυγ.

Το παρελθόν σου ορίζει ποιος είσαι λένε κάποιοι. Το παρελθόν σου κι εσύ είστε μια περίεργη ιστορία. Καμιά φορά το μισείς, άλλες το αναπολείς, άλλες το γουστάρεις, μερικές φορές προσπαθείς να το ξεχάσεις και θες απλά να το αφήσεις εκεί που είναι ή εκεί που θα έπρεπε να είναι. Πίσω δηλαδή.

Πότε όμως ένας άνθρωπος αφήνει πραγματικά πίσω το παρελθόν του; Και τελικά μπορεί να το αφήσει πίσω ή αυτό είναι απλώς μύθος; Δεν μπορείς να το αφήσεις πίσω νομίζω. Είναι αλήθεια, είσαι εδώ εξαιτίας των γεγονότων που κουβαλάει η ιστορία σου. Με μια άλλη ιστορία θα ήσουν ένας άλλος άνθρωπος.

Δεν υποστηρίζω ότι είσαι στοιχειωμένος από τα παρελθόντα γεγονότα. Απλώς καλώς ή κακώς τα φοράς. Τα φοράς όταν σε πιάνουν τα ψυχολογικά σου, φαίνονται στα κόμπλεξ σου και γενικώς όλο και κάποια ευκαιρία δίνεται για να θυμηθεί ο εαυτός σου (και να μάθει και κάνας άλλος) τι πέρασες. Δεν εννοώ μόνο τα κακά, το ίδιο συμβαίνει και με τα καλά. Οι άνθρωποι τείνουν να προσκολλώνται στο παρελθόν όπως οι μέλισσες στη γύρη. Είτε το παρελθόν είναι καλό είτε κακό, δεν έχει πραγματική σημασία.

Η διαδικασία του να ξεπεράσεις το παρελθόν είναι μια επίπονη ιστορία και μπορεί κάλλιστα να κρατήσει για πάντα. Κάθε φορά κάτι καινούριο ανήκει στο παρελθόν, κάθε φορά πρέπει να μάθεις να ξεπερνάς και να προσαρμόζεσαι. Είναι ίσως άβολο και ίσως δύσκολο μα πρέπει να το συνηθίσουμε. Πρέπει να συνηθίσουμε να αποδεχόμαστε τη σειρά των πραγμάτων, να αποδεχόμαστε ότι κάποια πράγματα έγιναν είτε μετανιώσαμε είτε όχι, πρέπει να συνηθίσουμε την ιδέα του τέλους, των μικρών και των μεγάλων ενίοτε θανάτων. Κοινώς πρέπει να αποδεχτούμε τα καλά και τα κακά που συνέβησαν και να ζήσουμε με αυτά.

Να προσπαθείς να αποποιηθείς το παρελθόν ή ακόμα να θες να το έχεις συνέχεια αγκαλιά μπορεί να αποβούν μοιραίες αποφάσεις για τον ψυχισμό σου. Οι άνθρωποι προχωράνε, όπως ακριβώς η ζωή κι αν δεν προχωράνε κάτι δεν πάει καλά. Και αν όλα πάνε καλά απλά λες ψέματα. Γιατί άλλο να αποδέχεσαι το παρελθόν κι άλλο να ζεις σαν φάντασμα και να κάνεις, αντίστοιχα, παρέα με άλλα πλάσματα του ίδιου είδους (του φαντασιακού). Όπως μάθαμε να περπατάμε πρέπει να μάθουμε να ξεπερνάμε, να σεβόμαστε τα περασμένα και να ζούμε με αυτά.

Δεν χρειάζεται να μισούμε το παρελθόν όσο κι αν είναι άσχημο. Δεν χρειάζεται να μισούμε τους εαυτούς μας για τις επιλογές που κάναμε γιατί ίσως μπορούμε να τις αλλάξουμε κι αν δεν μπορούμε, τότε μπορούμε να προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε το πώς και το γιατί. Δεν χρειάζεται να σκεφτόμαστε ότι τίποτα καλό όσο εκείνη τη φορά κλπ δε θα μας ξανασυμβεί, γιατί ειλικρινά η ζωή καμιά φορά έχει μεγαλύτερη φαντασία από εμάς και εκτός αυτού η ζωή δεν είναι μόνο τύχη. Είναι αλληλεπίδραση με το σύμπαν, είναι ενέργεια και δράση. Πρέπει να είσαι κύριος του εαυτού σου και να φροντίζεις για τις πράξεις και τις ευθύνες σου. Μετά η τύχη θα φροντίσει για σένα.

[ The past is a foreign country; they do things differently there.
Leslie Poles Hartley ]

Advertisements

2 Σχόλια to “Λοιπόν παρελθόν, προτείνω να συμφιλιωθούμε”

  1. Ray Alston Αύγουστος 14, 2008 στις 10:20 μμ #

    Οι αναμνήσεις μοιάζουν με τα όνειρα και κατ επέκταση με τους εφιάλτες. Οπότε αφού καταλαβαίνεις ότι κάθε μέρα συνεχίζεις το επικό όνειρο της ζωής, κάν το να το θυμάσαι αύριο με χαμόγελο. Ασχέτως αν το αξίζει ή όχι.

  2. Bonita Mammie Αύγουστος 15, 2008 στις 6:22 πμ #

    Ναι, το να θυμάσαι τα περασμένα με χαμόγελο είναι ό,τι καλύτερο.. Απλά δεν είναι του χαρακτήρα μου :p:p

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: