Εσύ κι εγώ

26 Ιολ.

Τα πρωινά εσύ έπινες milko. Εγώ καφέ, γαλλικό.
Τρώγαμε. Μετά κάναμε εκδρομές. Παίρναμε το αμάξι και πηγαίναμε, πηγαίναμε, πηγαίναμε.
Κάθε μέρα κι ένα ταξίδι, κάθε μέρα και πιο κοντά. Η απόσταση είναι κάτι περίεργο και παρεξηγημένο. Καμιά φορά χρειάζεται να πας πολύ μακριά για να πλησιάσεις κάποιον. Πλησιάσαμε αρκετά εμείς.
Είσαι πιο όμορφος από κοντά.
Θα μου λείψει.
Το ξέρω ότι είσαι εδώ κι ότι είμαι εδώ.
Αλλά αυτό εκεί ήταν κάτι διαφορετικό. Κάτι γυαλιστερό, κάτι φανταστικό.
Ήταν όλα τέλεια. Πόσο δύσκολο μπορεί να είναι αυτό για κάποιους και πόσο εύκολο ήταν για μας. Απλώς συνέβαινε. Χωρίς προσπάθεια, χωρίς σκέψη. Αυθεντικά.
Θα ευχόμουν να γυρίσω πίσω, αλλά δεν είναι αυτό που θέλω πραγματικά. Αυτό που πραγματικά θέλω, είναι να συνεχίσει να είναι έτσι. Να μη μας καταπιεί η Αθήνα, ούτε αυτά που αυτή συνεπάγεται. Να νικήσουμε. Όχι ότι δε νικάμε συνήθως. Νικάμε. Αλλά τώρα θέλω να σκίσουμε. Γιατί στην Αθήνα δεν μπορούμε να είμαστε μόνοι μας στο πουθενά. Ή μήπως μπορούμε;

Advertisements

Ένα Σχόλιο to “Εσύ κι εγώ”

  1. Ray Alston Ιουλίου 26, 2008 στις 9:53 μμ #

    Η Αθήνα είναι μεγάλη πουτάνα. Αλλά στα δύσκολα φαίνεται η δύναμη. Και το αυτό είναι πανίσχυρο. Η μαγεία είναι μέσα μας, αρκεί να μην την καταπιέζουμε. Μόνοι μας μέσα στην τρέλα, μαζί στο κάθε σκαλοπάτι, ή εσύ σε ένα πιο πάνω.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: