απλώς πεινάω

31 Μάι.

Πεινάω. Πόσο με τσαντίζει αυτή η αίσθηση. Βασικά με καθηλώνει. Αρχίζω να πιστεύω ότι πάσχω από σύνδρομο φοβίας υποθετικής κατοχής. Αρχίζω, επιπλέον να πιστεύω, ότι πρέπει να βάλω ένα μέτρο στα νεύρα μου. Σαν πολλά να έχουν μαζευτεί. Ναι, σίγουρα.

Αλλά τα νεύρα είναι μια μορφή καταπιεσμένης επιθυμίας λέει η ψυχολογία. Ε λοιπόν, δεν μπορώ να καταλάβω τι είναι αυτό που όλο πιέζω και δεν του ανοίγω την πόρτα να μπουκάρει μέσα να ησυχάσουμε. Νομίζω όμως ότι καμιά φορά διασκεδάζω με τα νεύρα μου. Με κοιτάω από κάπου κρυφά και με κοροϊδεύω. Καλά να πάθεις, λέω, αφού δε βάζεις μυαλό. Αλλά αυτό μου φαίνεται ότι είναι και λίγο ψέμα. Πολύ συχνά δε γελάω. Κυρίως κλαίω από νεύρα. Καμιά φορά τσαντίζομαι που τσαντίζομαι κι όλο αυτό είναι ένας φαύλος κύκλος. Κι εγώ το ποντίκι που κάνει σβούρες κι οι άλλοι το κοιτούν όλο απορία ή όλο κάτι το οποίο διαθέτουν τέλος πάντων.

Από την άλλη έτσι είμαι εγώ -πόσο μισώ αυτή την ατάκα, πόσο;- Είμαι το παιδί που όταν γεννήθηκε παίζει να τσαντίστηκε που το έβγαλαν από την ησυχία του πάνω που είχε συνηθίσει. Νομίζω ότι με δυο λέξεις είμαι αυτό που λέμε στριμμένο άντερο. Γελάω κάθε φορά που το ακούω. Κάποιες άλλες φορές όμως (λίγες, μην φανταστείς) αισθάνομαι κάπως άσχημα. Γιατί δεν είμαι σαν τα άλλα παιδάκια μαμά; μου ρχεται να ρωτήσω εκείνη την ώρα. Αυτό αναρωτιέμαι κι εγώ παιδί μου, θα μου απαντούσε η μάνα μου αν μπορούσε.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: