Λίγο πιο πίσω

30 Μάι.

Κάνοντας μια βόλτα στο παρελθόν συνειδητοποιώ ότι δεν ξέρω τι είναι πιο τρομακτικό. Το γεγονός ότι όσα πέρασαν έφυγαν για πάντα ή το ότι ο χρόνος τα διαβρώνει όλα και κατά συνέπεια όλα μπορούν να χαθούν για πάντα..;

Εκείνη έλεγε πως είμαι η αδερφή που δεν είχε κι εγώ έλεγα άλλα ανάλογα μελό πράγματα, τα οποία όμως όντως τα εννοούσα. «Οι άνθρωποι δεν χάνονται, αν δεν το θέλουν οι ίδιοι. Δε φταίει ο χρόνος, αυτοί φταίνε,» της είχα πει κάποτε. Το αστείο είναι ότι το έλεγα για να την καθησυχάσω όταν φοβόταν ότι ο χρόνος θα μας νικήσει. Τελικά δε μας νίκησε ο χρόνος. Τον πρόλαβε η ανασφάλειά της. Κι ο εγωισμός μου φυσικά. Κακός συνδυασμός κι άμα είσαι και ευαίσθητος γίνεται χειρότερος. Και στην περίπτωσή μας είχαμε να κάνουμε με ευαισθησία στο τετράγωνο.

Τέλος πάντων τότε πιστεύαμε ότι θα είμαστε για πάντα μαζί. Τότε πίστευα και άλλα πράγματα. Έδινα σημασία σε άλλα πράγματα. Και τα χρόνια πέρασαν. Και πλέον σχεδόν όλα είναι διαφορετικά, εγώ είμαι διαφορετική. Κι αυτό από τη μία με ευχαριστεί. Από την άλλη όμως με τρομοκρατεί. Αν όλα αλλάζουν τότε κι αυτά που ζεις τώρα θα αλλάξουν (προφανώς). Αυτό λοιπόν, δεν μπορεί να σε κάνει να σκεφτείς ότι όλα είναι μάταια; Ότι όλα έρχονται και παρέρχονται; Ότι τίποτα δεν έχει σημασία; Ναι. Μπορεί.

Όμως.

Τα γεγονότα του παρελθόντος σε οδήγησαν εδώ. Τα γεγονότα του παρελθόντος σε έχουν κατά κάποιο τρόπο διαμορφώσει, σε έχουν αλλάξει και τροποποιήσει. Γι’ αυτό ας πάψουμε να το θρηνούμε. Είναι πάντα μέσα μας. Το κουβαλάμε. Ας πάψουμε να το καταριόμαστε. Δεν θα ξανάρθει, περασμένα ξεχασμένα. Ε τότε πώς το κουβαλάμε; θα μου πεις. Επιλεκτικά, θα σου απαντήσω. Γιατί κάποια πράγματα ο πολυτάλαντος άνθρωπος καταφέρνει και τα διαγράφει. Δεν θέλει να τα θυμάται. Και τα καταφέρνει κι από πάνω. Υπάρχουν βέβαια και τα άλλα. Που ήθελες να θυμάσαι, αλλά δεν μπορείς. Σε αυτό μάλλον έχεις πρόβλημα μακρόχρονης μνήμης ή διαταραχή ελλειμματικής προσοχής. Ή απλώς τα ξέχασες όπως οι πιο πολλοί, δεν πειράζει, πόσα να θυμηθείς κι εσύ ένα μυαλό χειμώνα καλοκαίρι, που λέει κι η μάνα μου.

Ο χρόνος. Ο χρόνος είναι σκληρός, είναι άσχημος. Μα και ευεργετικός ενίοτε. Το θέμα είναι να μη σε προσπερνάει, να τον νικάς όσο μπορείς, να τον προσπερνάς εσύ άμα λάχει :p Και στην τελική άστον να πάει στο διάολο. Μην του δίνεις καμία σημασία.

Αρσενικό δεν είναι αγάπη μου, τι περιμένεις… χαχαχα

«Τίποτα δεν είναι πιο υπεύθυνο για τις παλιές καλές μέρες από την κακή μνήμη.»
Franklin Pierce Adams

Advertisements

4 Σχόλια to “Λίγο πιο πίσω”

  1. gazakas Μαΐου 30, 2008 στις 12:55 μμ #

    Ο χρόνος είναι ο χρόνος. Take it or leave it, που λέμε και στα εξωτικά Κουφάλια…

  2. gazakas Μαΐου 30, 2008 στις 1:00 μμ #

    ή μάλλον, τώρα που το ξανασκέφτομαι, take it or live it…

  3. Ray Alston Μαΐου 30, 2008 στις 5:46 μμ #

    Το καλό με τον χρόνο είναι ότι τον σκεφτόμαστε με ένα τέλος και μια αρχή. Στην πραγματικότητα απλά πεθαίνουμε και αυτό αν το σκεφτείς είναι πολύ αισιόδοξο.

  4. Bonita Mammie Μαΐου 30, 2008 στις 8:28 μμ #

    @ gazakas
    Μάλλον θα προτιμήσω απλώς το live it..!

    @ ray
    Ναιι, ίσως να ήταν βαρετό να ζούμε για πάντα, αλλά δεν είναι και τόσο αισιόδοξο ότι πεθαίνουμε. Σκέψου μια ζωή στην οποία δε ζω. Δε σου φαίνεται ανούσια εντελώς; χαχα, αστειεύομαι..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: