Η ματαίωση

9 Μάι.

Τα αυτιστικά παιδάκια έχουν μεγάλο πρόβλημα με τη ματαίωση. Δεν την αποδέχονται εύκολα, πολλές φορές δεν την αποδέχονται καν. Σε αυτό μοιάζουμε πάρα πολύ.

Δεν εννοώ την ακύρωση. Η ματαίωση με την ακύρωση είναι δύο διαφορετικά πράγματα, αν και μοιάζουν. Και τα δύο με ενοχλούν, εκτός αν με συμφέρει.

Το Σάββατο θα ερχόταν ένα ολοκαίνουριο pc στην πόρτα μου. Και ματαιώθηκε. Λόγω της απεργίας των φορτηγών. Πόσο χάρηκα δε λέγεται. Πόσο όμως με έχουν εξοργίσει όλοι αυτοί με τις απεργίες, δε λέγεται εξίσου. Την πληρώνω χωρίς λόγο, και εγώ και άλλοι σαν κι εμένα. Και δεν περιορίζομαι στο θέμα των φορτηγών. Τις προάλλες με τη ΔΕΗ ήμασταν με την αδερφή μου 3 ώρες με κεριά και λιβάνια. Και καντήλια από μεριάς μου. Δεν εννοώ αυτά για τους πεθαμένους.

Πάραυτα δε θα ασχοληθώ με το θέμα των απεργών γιατί αυτή τη στιγμή σκοπός μου είναι να ηρεμήσω και όχι να φορτώσω κι άλλο.

Εμένα αυτό που με απασχολεί είναι πώς θα καταπολεμήσω τη μη αντοχή μου στη ματαίωση. Διότι όταν έμαθα για το pc το γύρισα σε Μεγάλη Παρασκευή το θέμα. Παραλίγο να βάλω και τα κλάματα. Είναι σοβαρή η κατάστασή μου, σίγουρα η ψυχολόγος μου δε θα χαιρόταν. Τουλάχιστον έχω γνώση και το αποδέχομαι. Τα πρώτα βήματα γα να γίνω καλύτερη. Αν και δε βλέπω καμιά διαφορά ως τώρα. Όχι ότι έχω προσπαθήσει και πολύ. Κάθε φορά που συμβαίνει νιώθω χαζή να προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι δεν τρέχει τίποτα ενώ έχω κατεβάσει πλερέζες. Εκεί νομίζω είναι το θέμα. Προσπαθώ να πεισθώ, ενώ δεν θα έπρεπε να προσπαθώ. Δεν θα έπρεπε καν να πείθομαι. Θα έπρεπε απλώς να κοιτάω τι γίνεται από εδώ και πέρα.

Ποτέ δεν πέθανα μετά από κάποια ματαίωση. Αλλά αντιδρώ λες και ήρθε το τέλος του κόσμου. Βασικά μη σου πω ότι αν ερχόταν το τέλος του κόσμου θα αντιδρούσα καλύτερα. Από την άλλη, τώρα ξέρω ότι δεν ήρθε, ότι ανησυχώ δίχως λόγο, άρα έχω πρόβλημα. Αν ερχόταν το τέλος του κόσμου δεν θα είχα εγώ το πρόβλημα. Θα είχα απλώς πρόβλημα, αν καταλαβαίνεις τι εννοώ.

Τελικά το ποιος έχει το πρόβλημα είναι μεγάλο θέμα. Καμιά φορά το μεγαλύτερο θέμα σε σχέση με ένα πρόβλημα είναι το ποιος το έχει. Στην περίπτωση που έχει ο εαυτός σου το πρόβλημα όλα αλλάζουν. Ανάλογα φυσικά και με τον εαυτό σου. Ο δικός μου έχει ένα περίεργο τρόπο να διαχειρίζεται τα δικά του. Εννοείται ότι δεν ξεχνάει ποτέ να κάνει μουτρωμένες γκριμάτσες, να τσαντίζεται και να γκρινιάζει.

Τώρα που το σκέφτομαι είμαι συχνά έτσι. Μάλλον έχω μεγάλο πρόβλημα.

Advertisements

2 Σχόλια to “Η ματαίωση”

  1. Ray Alston Μαΐου 10, 2008 στις 10:26 μμ #

    Πιστεύω ότι για σένα είναι απλό να ξεπεράσεις την απογοήτευση της ματαίωσης. Νομίζω πως δεν θες κατά βάθος. Γιατί όταν εσύ «δέχεσαι» την ματαίωση σημαίνει πως δέχεσαι και μια άλλη σειρά πραγμάτων τα οποία σε εξοργίζουν τελικά ή σε φοβίζουν ή ή ή. Γενικά η αντίδραση σε κάτι κρύβει από πίσω ένα μεγάλο αριθμό αντιδράσεων σε πολλά πράγματα. Και αυτά είναι που παίζουν ρόλο και όχι αυτό καθαυτό το εκάστοτε περιστατικό. 🙂

  2. Bonita Mammie Μαΐου 10, 2008 στις 10:40 μμ #

    Η αλήθεια είναι ότι δε με εκνεύρισε μόνο το σκηνικό καθεαυτό, αλλά και τα επακόλουθά του. Έτσι γίνεται πάντα, όλα συνδέονται, όλα αλληλοεξαρτώνται. Ολόκληρη η ζωή βασίζεται σε συνδέσεις 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: