Με σιχαίνονται οι μέρες, με σιχαίνονται

5 Μάι.

Είμαι αρκετά κουρασμένη.

Τρεις ώρες ήταν η διάρκεια του ύπνου μου. Γενικά δεν του δίνω πολύ σημασία. Γιατί δεν τον αγαπώ. Ούτε αυτός εμένα. Με εκδικείται όμως. Άπαξ και κοιμηθώ πεθαίνω. Όχι στην κυριολεξία. Απλώς μου παίρνει αρκετές ώρες να ξυπνήσω. Συχνά πάνω από 8.

Από μικρή είχαμε πρόβλημα οι δυο μας. Απλά τότε δεν κοιμόμουν σα βόδι. Με λίγες ώρες ήμουν μια χαρά. Τώρα έχω κρατήσει μεν τα αισχρά μου ωράρια στα ίδια επίπεδα, αλλά όχι και τα κουράγια μου.

Είναι σα να φοβάμαι να πάω να κοιμηθώ. Πολλές φορές μάλιστα σκέφτομαι «άσε μωρέ, θα πάω σε λιγάκι, θέλω να ζήσω λίγο ακόμα»… Δεν ξέρω πώς προέκυψε αυτός ο συνδυασμός του ύπνου με τον θάνατο. Τώρα που το σκέφτομαι πολλές φορές ο μπαμπάς μου έλεγε «ο ύπνος είναι θάνατος». Βέβαια, αυτός το έλεγε εννοώντας ότι όταν κοιμάσαι δεν καταλαβαίνεις τίποτα, αλλά όντας μικρή μάλλον το παρεξήγησα. Αν και δε νομίζω ότι εκεί βρίσκεται η ρίζα του προβλήματός μου. Δεν ξέρω καν αν είναι πρόβλημα, αλλά φέρεται σα να είναι. Το αντιμετωπίζω σα να είναι. Όχι πάντα όμως. Συνήθως το απολαμβάνω. Και κάποια άκυρη μέρα που θα χρειαστεί να ξυπνήσω νωρίς, εκεί αρχίζουν τα δύσκολα. Οι τύψεις, το πρόγραμμα που θα βάλω από την άλλη εβδομάδα (όχι όμως και από αύριο), ύβρεις για την κοινωνία, τα συστήματα, τους θεούς, την παιδική μου ηλικία και ότι άλλο μπορείς και δεν μπορείς να φανταστείς.

Κάτι τέτοιο συνέβη χτες το βράδυ. Η αφορμή; Έπρεπε σήμερα να ξυπνήσω στις 10. Ω ρε Παναγιά μου, το τι ψυχολογικό πέρασα δε λέγεται. Από την Παρασκευή το σκέφτομαι. Είμαι ψυχοπαθής το ξέρω. Απλά δεν ξέρω πώς να το ξεπεράσω. Έπεσα λοιπόν στο κρεβατάκι μου στις 5. Ναι, λίγο αργά το θυμήθηκα, το παραδέχομαι. Μα δε νυστάζω πριν τις 5. Με τίποτα. Εκτός αν συμβεί κάνα παράδοξο σαν το σημερινό.

Τέλος πάντων στις 7 κατάφερα να κοιμηθώ. Ξύπνησα στις 10, έκανα τις δουλειές μου και με το παραπάνω και γύρισα σπίτι μου στις 6. Μέχρι πριν λίγο ήμουν power. Τώρα αρχίζω να νιώθω κάτι μουδιάσματα στα πόδια, ένα τσουξιματάκι στα μάτια και άλλα τέτοια ωραία σημάδια κούρασης. Δεν μ’ αρέσει αυτό το αίσθημα. Μου θυμίζει αρρώστια. Και την αρρώστια τη μισώ περισσότερο κι απ’ τον θάνατο.

Γράφοντας όλα αυτά νομίζω ότι ακούγομαι σαν αργοκίνητη ψυχοπαθής. Αλλά δεν είμαι, το διαβεβαιώνω. Ή τουλάχιστον δεν είμαι μόνο αυτό.

Advertisements

2 Σχόλια to “Με σιχαίνονται οι μέρες, με σιχαίνονται”

  1. Ray Alston Μαΐου 6, 2008 στις 6:52 πμ #

    Μου αρέσει η photo. Εϊμαι κι εγώ insomniac. Μου λείπει ο ήλιος και η αίσθηση του πρωινού. Έχω να την νιώσω από το σχολείο. Αλλά πήγαινα σχολείο πολλά χρόνια. Καιρός να το ισοφαρίσω 🙂

  2. Bonita Mammie Μαΐου 6, 2008 στις 7:08 πμ #

    χαχαχα μ’αρέσει ο τρόπος που σκέφτεσαι. Kι εμένα μου λείπει καμιά φορά αυτή η αίσθηση, μέχρι που τυχαίνει να τη βιώσω και βλέπω ότι δεν χάνω και πολλά. Oύτως ή άλλως ο ήλιος θρέφει τα μοσχάρια και όχι τα παιδιά :p:p

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: