Ο ψυχωτικός ταξιδιώτης

24 Απρ.

Τα νεύρα είναι κάτι που κατέχω σε πληθώρα. Θα μπορούσα να τα πουλάω με το κιλό κι ακόμη να έχω άπειρα.

Από μικρή ήμουν έτσι. Το γιατί και το πώς δε θα ήθελα να το αναλύσω αυτή τη στιγμή. Με απασχολεί ήδη πολύ το ότι πρέπει να φτιάξω βαλίτσα. Μεγάλο άγχος. Από τα μεγαλύτερα θα έλεγα. Όποτε είναι να φύγω με διακατέχει μια υπέρμετρη ανασφάλεια. Ακόμη κι αν πάω στο χωριό μου. Ακόμα κι αν πάω να κοιμηθώ στην κολλητή μου. Τώρα που το σκέφτομαι δεν πάω ποτέ να κοιμηθώ στην κολλητή μου.

Μου αρέσουν τα ταξίδια, οι νέοι τόποι και τα λοιπά. Απλά θα μου άρεσε να μπορώ να πηγαίνω παντού με το σπίτι μου. Ξέρεις, να μπορούσα να το κουβαλάω παντού μαζί μου. Σε ένα τσαντάκι. Σαν του sport billy ας πούμε. Όχι, το τροχόσπιτο δε θα με ανακούφιζε. Όσο μεγάλο κι αν ήταν.

Πολλές φορές προσπαθώ να το πάρω χαλαρά. Δεν τα καταφέρνω. Καταφέρνω όμως να το παίρνω στην πλάκα και να διασκεδάζω με τον ψυχωτικό εαυτό μου. Είναι ευλογία να γελάς με την πάρτη σου. Σκέψου ότι είσαι πάντα μαζί σου. Θα ήταν βαρετό να μην μπορούσες να γελάς έστω και λίγο με την ύπαρξή σου. Από την άλλη το να γελάς με τον εαυτό σου συνεχώς θα μπορούσε να είναι λίγο ανησυχητικό.

Τέλος πάντων αυτό που ήθελα να πω είναι ότι όλες οι βαλίτσες μου φαίνονται μικρές. Όχι επειδή δε χωράνε όλα μου τα ρούχα, δεν θέλω εξάλλου να κάνω ανάδειξη της γκαρνταρόμπας μου στις διακοπές. Κουβαλάω βέβαια πολλά ρούχα. Αλλά αυτό συμβαίνει καθαρά επειδή δεν εμπιστεύομαι τη θερμοκρασία του σώματός μου, την ΕΜΥ και τον καιρό. Βέβαια δεν είναι τα ρούχα που μου προκαλούν αυτή την ανασφάλεια που έλεγα. Είναι εκατό άλλα μικροπράγματα. Κι αυτά είναι που θέλω να έχω πάντα μαζί μου. Λες και άμα μου λείψει κάτι θα πεθάνω. Ωχ, να τη πάλι αυτή η φοβία. Χμ, δε θα μιλήσω άλλο.

Τρέχω αμέσως να φτιάξω βαλίτσα.

Advertisements

2 Σχόλια to “Ο ψυχωτικός ταξιδιώτης”

  1. Ray Alston Απρίλιος 24, 2008 στις 10:26 μμ #

    Το λες και μόνη σου. Θες να πάρεις το σπίτι σου μαζί. Την οικειότητα, την ζεστασιά, τον έλεγχο. Και το άμοιρο υποσυνειδητό σου αυτό που κάνει είναι να γεμίζει βαλίτσες. Είναι σαν να ζεις έναν συμβολισμό.

    Είχα παλιά τέτοια θέματα, πολύ παλιά. Και έδρασα επιθετικά πάνω τους. Τελικά δεν ήταν τόσο δύσκολο. Απλά το έκανα. Αντί να πάρω όλα μου τα cd δεν έπαιρνα κανένα. Αντί να πάρω 5 παντελόνια. Έπαιρνα 2. Και προσπαθούσα να αφεθώ. Αν το φιλοσοφούσα περισσότερο τότε θα ήμουν ο συγγραφέας και όχι ο σχολιαστής.

  2. Bonita Mammie Απρίλιος 24, 2008 στις 10:32 μμ #

    Έχω πλέον πειστεί ότι υπάρχουν 2 εκδοχές. Η πρώτη είναι να μην τα καταφέρω ποτέ. Η δεύτερη να τα καταφέρω κάποτε, πολύ αργότερα στη διάρκεια της ζωής μου.
    Υπάρχει βέβαια και η τρίτη. Να σταματήσω να πηγαίνω οπουδήποτε και να βγάλω ρίζες εδώ μέσα. Τουλάχιστον τότε δε θα με πιάνει το στομάχι μου :p Ή μάλλον θα με πιάνει για άλλους λόγους.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: