[Και άκουσα]

23 Απρ.

Απλά άκουσέ με, είπε. Σα να ήταν το πιο απλό πράγμα στον κόσμο.

Η αλήθεια είναι ότι εντυπωσιάστηκα μόλις συνειδητοποίησα πόσο δύσκολο είναι απλώς να ακούς μερικές φορές. Την άκουγα να λέει μαλακίες, να στέκεται εκεί περιμένοντας μια λύση από μένα. Της έδωσα μία. Συνέχισε να μιλάει. «Τι άλλο να σου πω, δεν ξέρω» της είπα σε κάποια φάση. «Απλά άκουσέ με» λέει. Και έλεγε, έλεγε, έλεγε. Την άκουσα. Δεν μπορούσα να κάνω κι αλλιώς. Δεν θα μου το επέτρεπε άλλωστε η συνείδησή μου. Την έβλεπα να κάθεται σ’ εκείνη την καρέκλα και ήθελα πραγματικά να την χτυπήσω, να την ρίξω κάτω. Όχι επειδή με νευρίαζε. Ή μάλλον όχι μόνο γι’ αυτό. Ήθελα να την ταρακουνήσω. Μήπως και πάρει μπρος. Σαν το τηλεκοντρόλ που καμιά φορά κολλάει και δεν αλλάζει κανάλια. Το χτυπάς λίγο και επανέρχεται. Πολύ παλιά τεχνική και όχι τόσο παραγωγική, σκέφτηκα.

Και συνέχισα να ακούω. Αλλά προσπαθούσα να κλείσω τα αυτιά μου. Όχι επειδή δε με ένοιαζαν αυτά που έλεγε. Αλλά επειδή με ένοιαζαν υπερβολικά ώστε να μπορώ απλά να τα ακούω. Έτσι απλά. Χωρίς να αντιδρώ. Και η αντίδραση είναι βασικός νόμος της φύσης. Δράση- αντίδραση, ολόκληρο θέμα το έκανε ο Νεύτωνας. Κι αυτή μου ζητούσε να παραβώ τη φύση μου. Έτσι απλά.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: