κανείς δε λέει σ’ αγαπώ

22 Απρ.

Με αφορμή μια ταινία που είδα πρόσφατα, καθώς και άλλα πράγματα που περνούν από το κεφάλι μου κατά καιρούς σκέφτομαι το φαινόμενο «σ’ αγαπώ, δεν στο είπα ποτέ, δεν στο έδειξα ποτέ, αλλά επειδή είσαι πολύ έξυπνος θεώρησα ότι θα το καταλάβεις από μόνος σου.»

Γονείς, φίλοι, σύζυγοι, εραστές, αδέρφια και τα λοιπά, ζουν μαζί, περνάν τα χρόνια (ή και όχι) και περνούν κι αυτοί μαζί. Αφήνουν σημάδια ο ένας στον άλλο, είτε καλά είτε κακά. Οκ, και τα 2 μέσα στο παιχνίδι είναι.

Γιατί όμως να αγαπάμε κάποιον και να μην του το λέμε ποτέ; Και πες ότι δεν τα πάμε καλά με τα λόγια. Όταν δεν τα πάμε καλά ούτε με τις πράξεις αυτό νομίζω πάει πολύ. Κι όταν έρχεται μια στιγμή θανάτου (φυσικού ή απλά θανάτου σχέσης) αρχίζουμε τα γλυκανάλατα. «Να ξέρεις ότι όλα αυτά τα χρόνια» κλπ κλπ. Ε λοιπόν με εξοργίζει αυτό. Ειδικά όταν αφορά μικρά παιδάκια τα οποία όσο ψηλό συναισθηματικό IQ κι αν έχουν, χρειάζονται να νιώθουν την αγάπη να τους περιβάλλει, χρειάζονται την επιβεβαίωση και γενικότερα ένα κλίμα αγάπης και αποδοχής.

Δεν καταλαβαίνω αυτούς τους γονείς που για να κάνουν τα παιδιά τους καλύτερα ή πιο σκληρά ή ό,τι άλλο έχουν κατά νου στέκονται απλώς απέναντί τους. Γιατί το παιδί δεν το νοιάζει να σ’ έχει απέναντί του. Το νοιάζει να σ’ έχει δίπλα του, να το πάρεις από το χέρι, να του δείξεις ή και να μη του δείξεις.

Advertisements

2 Σχόλια to “κανείς δε λέει σ’ αγαπώ”

  1. Ray Alston Απρίλιος 22, 2008 στις 8:35 μμ #

    Εντελώς τυχαία με προβλημάτισε κι εμένα αυτό το θέμα σήμερα. Μεγάλο μέρος της ενήλικη ζωής είναι μια μάχη για να ξεπεράσεις, ή να αποδεχθείς συσχετισμούς που έχουν δημιουργηθεί στην παιδική σου ηλικία. Η αγάπη και η στοργή είναι για ένα παιδί όπως ο ήλιος για ένα φυτό. Τίποτα δεν εννοείται και ακόμα και αν εννοείται η έκφραση του είναι απλευθέρωσης ενέργειας. Το παιδί έχει ανάγκη να νιώθει συνέχεια αυτή την ενέργεια, ότι το αγαπάνε, ότι έχει προσοχή, κλπ.

  2. railduck Αύγουστος 23, 2008 στις 2:33 πμ #

    Όλοι την έχουμε τούτη την ανάγκη, μα όλοι φοβούνται – εκτίθεσαι, νομίζεις, όταν λες σ’ αγαπώ.

    Και είναι μερικοί που, σαν το ακούνε, φρικάρουν κιόλας. Σ’ αγαπώ σου είπα, μη φρικάρεις, δεν είναι κακό. Δεν το κάνω για σένα, δεν το αποφάσισα. Συμβαίνει. Και αν δρω με σ’ αυτό, και δεν το κρύβω στα βάθη του εγώ μου, είναι γιατί έχω ανάγκη να αγαπώ – όλοι έχουμε, κι εσύ έχεις, και το κάνεις. Μη με κοιτάς έτσι.

    Κρυβόμαστε από τα συναισθήματά μας περισσότερο απ’ ότι τα κρύβουμε από τους άλλους πια. Η άμυνα, η ασφάλεια, έχουν γίνει τώρα οι στόχοι μας. Καταστροφική διασφάλιση της επιβίωσης.

    Αν δεν ανοιχτείς στους ανθρώπους που αγαπάς, αν δεν εκτεθείς (αφού το θέτεις έτσι), σε ποια ευτυχία ελπίζεις?

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: