Τις μέρες που δεν έχω να κάνω τίποτα εκτός σπιτιού ξυπνάω όλο χαρά που θα κάνω τόσα πράγματα στο σπίτι! Μου φαίνεται ο χρόνος να είναι άπλετος, ενώ στην ουσία η ώρα πάει 11-το βράδυ- πριν καλά καλά το καταλάβω. Τι πρόβλημα κι αυτό με τον χρόνο; Μοιάζει ασταμάτητος και αχαλίνωτος. Και είναι κιόλας. Αντί να εκνευρίζομαι κάθε φορά και να λέω πάλι τίποτα δεν έκανα, ας το αποδεχτώ. Αφού σχεδόν πάντα τίποτα δε θα έχω κάνει. Ή απλά ό,τι κι αν κάνω ποτέ δε θα είναι αρκετό.

Πάντως σήμερα έκανα την υπέρβαση. Έκανα γυμναστική μόνη μου. Μουσικούλα και χτύπημα. Και τώρα πόνος στα πόδια. Αλλά είναι αυτός ο ωραίος ο πόνος. Αυτός που ξέρεις ότι κάτι έκανες εκεί πέρα κι αν συνεχίσεις έτσι θα είσαι μια fitness goddess, ένα κορμί θανατηφόρο. Αλλά θα συνεχίσω;; Γιατί το μπαλέτο είχε κι ένα challenge, ήταν και λίγο η δασκάλα, ο χαβαλές, όλα αυτά. Ήταν και λίγο η υποχρέωση, είσαι σε μια σχολή. Μόνος σου είναι λίγο δύσκολο να είσαι τόσο πειθαρχημένος, κυρίως επειδή νομίζεις ότι θα προλάβεις λίγο πιο μετά, αλλά άκου που σου λέω, δεν θα προλάβεις.

Μέχρι η δασκάλα μου να κάνει κάτι καινούριο πρέπει να βρω εναλλακτικούς τρόπους γυμναστικής. Ήδη έχω καιρό να αθληθώ και δε με ψήνει. Αν δεν το κάνω τώρα δεν θα το κάνω ποτέ. Εκτός αν πάθω midlife crisis. Που θα πάθω, αλλά προτιμώ να την πάθω κάνοντας γυμναστική. Τη βαριέμαι όμως τη γυμναστική. η μόνη γυμναστική που δε βαριόμουν ποτέ ήταν η ενόργανη και ο χορός. Και το μπαλέτο φυσικά φυσικά. Έχετε κάτι να προτείνετε ώσπου να ξαναρχίσω μπαλέτο;

PS: Χριστούγεννααααααααααα τι καλάααααα!

Όσο περίεργο κι αν φαίνεται, η υπερβολική ενασχόληση με την πραγματικότητα μπορεί να αποτελέσει λόγο να μην είσαι τελικά σε επαφή μαζί της. Καθώς η πραγματικότητα είναι μια πολύ συγκεχυμένη έννοια είναι καλή φάση πού και πού να παίρνεις το ομπρελίνο σου και να πετάς ωσάν μια σύγχρονη Μέρι Πόπινς.

Εγώ, αρκετά βυθισμένη στην πραγματικότητά μου, ένιωθα ότι δεν έχω χρόνο να κάνω ούτε για λίγο κάτι που θα με βγάλει έξω από τα νερά μου έστω και στο ελάχιστο. Μένω πολύ κοντά στο βουνό. Ο φίλος μου εδώ και καιρό μου προτείνει και μου ξαναπροτείνει να κάνουμε ανάβαση, μου έλεγε ότι θα είναι καταπληκτική εμπειρία, αλλά εγώ τίποτα. Βρήκα χιλιάδες δικαιολογίες και είχα πολλούς κουτούς φόβους. Τελικά έφτασε στο σημείο να μου πει ότι έχει κανονίσει να πάμε με κάτι φίλους μας κι ότι θα είναι μόνο 20 λεπτάκια δρόμος.

Στην αρχή δε μου είχε πει καν ότι θα ανεβούμε το βουνό. Απλώς θα πάμε. Χρειάστηκε λοιπόν να με “εξαπατήσει” ώστε να πάω και τελικά τώρα να αντί να τον βρίζω που με εξαπάτησε να αναρωτιέμαι γιατί δεν το είχε σκεφτεί νωρίτερα. Τον ευγνωμονώ για την εμπειρία. Είναι μοναδική η ενέργεια, μοναδική η αίσθηση και ειλικρινά αξίζει πού και πού να κουνάς τον κώλο σου γιατί το βουνό, και γενικότερα η φύση, σου δίνει κάτι που όλα τα βιβλία, όλες οι ταινίες, όλο το ίντερνετ κλπ, δε θα σου δώσουν ποτέ. Είναι μια αίσθηση ζωντάνιας και κάθαρσης. Μια αίσθηση ελευθερίας πιο πειστική από άλλες.

Κάθε φορά που έρχομαι σε επαφή με τη φύση ενθουσιάζομαι και μετά πάλι με καταπίνει η καθημερινότητα. Χμ. Καταπίνομαι μάλλον μόνη μου γιατί λέω “έλα μωρέ έχω το ένα, έχω το άλλο, πού να τρέχω κλπ.” Κακώς. Καλύτερα να “χάσεις” μια μέρα στο βουνό παρά οπουδήποτε αλλού. Γιατί όπως και να’χει στη φύση δεν χάνεις. Η φύση μόνο σου δίνει. Κι εμείς σα χαζοί της κάνουμε ό,τι της κάνουμε.

PS: Όλα αυτά χτες, απλά ξέχασα να πατήσω publish. Have fun!

Κατέβηκα σήμερα στο Πάντειο να κάνω κάτι δουλειές και φυσικά εξοντώθηκα. Για αρχή να πω ότι έφυγα από το σπίτι μου στις 11.30 και οι δρόμοι ήταν τα πάντα εκτός από άδειοι. Αναρωτιέμαι, δουλεύει κανείς σ΄αυτή τη χώρα βρε παιδί μου;; Επίσης, νιώθω ότι όσο περνάει ο καιρός οι οδηγοί πάνε και χειρότερα και οι πεζοί περνούν τους δρόμους σαν αλλόφρονες. Αλλά ειδικά οι οδηγοί είναι το κάτι άλλο. Το πόσα τροχαία έχω γλιτώσει στο τσακ αυτή τη βδομάδα δε λέγεται.

Εν τω μεταξύ, αφού τελείωσα τις δουλειές μου κάθισα για ένα καφέ με μια φίλη μου. Τι το θελα, τα μισά που μου΄λεγε δεν τα άκουγα και τα άλλα μισά με δυσκολία. Όλη αυτή η βαβούρα, οι φωνές, ο πολύς κόσμος με αποσυντονίζουν. Τέρμα, είμαι μόνο για σπίτια, οφείλω να το πάρω δια παντός απόφαση. Κάθε φορά που βγαίνω έξω κουράζομαι. Και κουράζομαι στα αλήθεια. Σήμερα είμαι πτώμα χωρίς λόγο.

Από τότε που άρχισα να γράφω ημερολόγιο έχω μειώσει τα post εδώ. Το ξέρω ότι σας λείπω (και στους 2 μου αναγνώστες), αλλά δείξτε κατανόηση! :-p

Δε θέλω να είμαι κακιά ούτε αυστηρή, ούτε υπερόπτης. Το σκέφτηκα, το ξανασκέφτηκα και κάτι καλό δε βρήκα. Τα μοντέλα είναι χαζά. Δεν μπορώ να φανταστώ έξυπνο άνθρωπο να γίνεται μοντέλο.

Θα μου πεις, κάτσε, είμαι κουκλάρα, φωτογραφίζομαι 5-10-20 ώρες ενώ είμαι νηστική, με πυρετό ή δεν ξέρω εγώ τι άλλο και βγάζω τόσα λεφτά. Από τη μία, πάλι καλά που υπάρχουνε μοντέλα γιατί ποιον θα φωτογράφιζαν κι οι καημένοι οι φωτογράφοι, αλλά από την άλλη, πόσο ματαιόδοξη, πόσο γκάου και πόσα κιλά κοινωνικής καθυστέρησης μπορεί να έχεις για να κάθεσαι να σου φωνάζει ένας μαλάκας ενώ φωτογραφίζεσαι με μια φιδάρα που δεν ξέρεις άμα θα σε φάει ή όχι; Πόσο άγχος θανάτου πια; Μόνο έτσι μπορώ να τις δικαιολογήσω, αν και νιώθω ότι είναι απλώς χαζές.

Τις λυπάμαι λίγο για όλα αυτά που τραβάνε λόγω της βλακείας τους σε συνδυασμό με την ομορφιά τους. Όλα αυτά τα σκεφτόμουν ενώ έτρωγα και έβλεπα αυτή την εκπομπή, το Next top model (έτσι δε λέγεται;) Πόσο σοβαρά το΄χουν πάρει όλοι, σιγάαα ρε παιδιά δεν ήρθε και το τέλος του κόσμου αν το βλέμμα σας είναι άδειο σε μια φωτο και αν το στόμα σας χαλάει όλο το κλίμα. Χεστήκαμε για την ακρίβεια.

Ένα άλλο που μου έκανε εντύπωση είναι ότι κάποιες είναι επιεικώς άσχημες, μία έχει στόμα βρικόλακα, άλλες έχουν απαίσια πόδια κι άλλες σπυριά. Υπάρχουν και δύο μοντέλες απομίμηση της Άγκινες Ντέιν ή όπως τη λένε αυτή. Πς έχω τελικά πολύ σφαιρική μάθηση, αυτό θα πει καλλιέργεια παιδί μου. Το προηγούμενο ποστ για τον Kierkegaard κι εδώ για το μόντελινγκ. Όχι, παίζουμε.

Ενιγουέι, μου άρεσαν και κάποιες, αλλά με αυτό που είδα νομίζω ότι αν είσαι λεπτή γίνεσαι μοντέλο. Εξάλλου στις φωτο σε μεταμορφώνουν. Μπορεί να είναι προσωπικό μου γούστο, δεν ξέρω, αλλά σιγά την ομορφιά. Με αυτές τις βάσεις κι εγώ γίνομαι μοντέλο τι μου λείπει; 20 πόντοι μονάχα. Μα γιατί να θες να γίνεις μοντέλο;;; Και είπε μια, and i quote: «όλα τα κοριτσάκια δε θέλουν να γίνουν μοντέλα;» Όχι κυρά μου, εγώ ήθελα να γίνω ντετέκτιβ. Όχι ότι αυτό είναι πιο νορμάλ, αλλά έχει μια προοπτική. Άσε με γλυκιά μου. Από την άλλη ποια ανεγκέφαλη δεν θέλει να γίνει υπερδιάσημη και it-girl? Ποια δε θέλει να πέσουμε ξερές με την ομορφιά της και των ωραίο της κώλο; Αχ κορίτσια! Περαστικά σας!

Κάθε μοντέλο που μπλογκάρει (λολ) ας με διαψεύσει παρακαλώ. Ευχαριστώ.

Agyness Deyn τη λένε τελικώς. Έχει έναν αέρα χα;

Αν υπάρχουν υπαρξιακοί τραγουδιστές ο Nick Cave είναι σίγουρα μέλος του club. Βαθιά υπαρξιακός με πάντα επίκαιρες ανησυχίες και θέματα. Έρωτας, ζωή, θάνατος. Μιλάμε για εντελώς υπαρξιακά προσανατολισμένος. Το χω σκεφτεί κι άλλες φορές αλλά με αυτό το τραγούδι το ξαναθυμήθηκα.

Empty out your pockets, toss the lot upon the floor.
All those treasures, my friend,
you don’t need them anymore.
Your days are all through dying,
they gave all their ghosts away,
so kiss close all your wounds and call living life a day.
For the planets gravitate around you,
and the stars shower down around you,
and the angels in heaven adore you,
and the saints all stand and applaud you.
so faraway,
so faraway and yet so close.

Say farewell to the passing of the years,
though all your sweet goodbyes will fall upon deaf ears.
Kiss so softly the mouths of the ones you love,
beneath the September moon and the heavens above.
And the world will turn without you,
and history will soon forget about you,
but the heavens they will reward you,
and the saints will be there to escort you.
So faraway,
so faraway and yet so close.

Do not grieve at the passing of mortality,
for life’s but a thing of terrible gravity.
And the planets gravitate around you,
and the stars shall dance about you,
and the angels in heaven adore you,
and the saints all stand and applaud you.
So faraway,
so faraway and yet so close.

Σίγουρα ο Kierkegaard θα τον έκανε παρέα.

Θέλω πραγματικά πολύ να γράψω κάτι. Πάτησα λοιπόν το νιου ποστ και κάθομαι και κοιτάω το κενό εδώ και κάποια λεπτά. Νιώθω μουδιασμένη, νιώθω μπερδεμένη, νιώθω μια υποψία μελαγχολίας με μικρές δόσεις θλίψης και ματαιότητας. Το μόνο που θα πω τελικά είναι

Lovers are silly, lovers are wise, lovers are so funny and sad at the same time. Lovers find a meaning which they constantly lose. Again and again and again. When i think of them i internally smile obscurely. They are so unique and so common at the same time. That is the beauty and the curse of love. Love is a lot of things all at the same time. It is so confusing, so overwhelming and are so silly that we always try to control it. Poor us. Δεν ξέρω γιατί το έγραψα στα αγγλικά. Anyway.

Από τη μια θέλουμε να χάσουμε τον έλεγχο και από την άλλη δεν αντέχουμε αυτό το ανεξέλεγκτο πράγμα που μας κατακλύζει. Και τελικά καταλήγω ότι η ζωή μας γεμάτη αμφιθυμίες είναι και θα είναι. Δεν έχει νόημα να προσπαθήσεις να νιώθεις σταθερά. Απλώς απόλαυσε αυτή την τρέλα της ύπαρξής σου.

It’s sad to see
Lonely all this lonely
Close up my eyes
Dreamy dreamy music make it be alright
Music play make it good for romacing
Must be a way I can dress to please him
Swing and sway everything’ll alright
But it’s feeling so damn tight tonight

Built of the veins, and the flesh and the bones
We are all so painfully alone.
Burn in the rivers of dirt and fire,
We return to the ground where we retire.
Back to river of dirt and fire.

Θα μου έστελνες ποτέ λουλούδια απλά για να μου πεις καλημέρα; Θα ερχόσουν να με βρεις αν με άκουγες στεναχωρημένη; Θα φώναζες μπροστά σε όλο τον κόσμο ότι μ΄αγαπάς; Θα έκανες ποτέ κάτι τρελό για μένα;

Κάτι τέτοιες εσωτερικές ανησυχίες -που καμιά φορά καταλήγουν σε μη εποικοδομητικούς διαλόγους- μας τρώνε συχνά όταν είμαστε σε μία σχέση. Θα έκανε ο άλλος κάποια θυσία για μένα; Θα έκανε κάτι τρελό; Και τι πάει να πει θυσία; Και τι πάει να πει τρελό; Θυσία για μένα μπορεί να είναι να σε συνοδεύσω σε ένα κλαμπ Σαββατιάτικα και για σένα θυσία μπορεί να σημαίνει ότι θα παρατήσεις τη δουλειά σου για να μετακομίσουμε σε άλλη πόλη. Ίσως η δική σου θυσία να ακούγεται πιο σημαντική, αλλά είναι όντως; Αν π.χ. εγώ παθαίνω κρίσεις πανικού κάθε φορά που πάω σε κλαμπ, μπορεί η δική μου θυσία να είναι ισάξια ίσως και μεγαλύτερης αξίας από τη δική σου. Πρόκειται, ας πούμε, για ένα θέμα ζωής και θανάτου στην τελική. Ποιος λοιπόν θα την κρίνει τη θυσία; Και με ποιο μέτρο; Μπορείς άραγε να την μετρήσεις;

Η διαφορετικότητα των απόψεων μεταξύ δυο ανθρώπων, ή για να το θέσω καλύτερα, η κοσμοαντίληψη του ενός με του άλλου δεν ταυτίζεται σχεδόν ποτέ. Το θέμα είναι ότι μπορεί εσύ να κάνεις κάτι που το θεωρείς εκπληκτική ένδειξη της αγάπης σου και εγώ να μην το καταλάβω καν. Όταν μιλάνε για θυσίες οι άνθρωποι εννοούν τις θυσίες που θα έκαναν κι εκείνοι. Γιατί εγώ να βλέπω λιγότερο τους φίλους μου κι εσύ όχι και τα λοιπά και τα λοιπά. Άσχετα αν για μένα στην τελική δεν ήταν τόσο σημαντικό να τους βλέπω, το θέμα είναι γιατί να το κάνω εγώ κι εσύ όχι. Είναι αυτό το αίσθημα που σε πιάνει κι αρχίζεις να λες «μα, τι είμαι εγώ μαλάκας;» Αυτή η φοβία μήπως είμαστε μαλάκες μας κάνει τελικά να γίνουμε μαλάκες.

Με αγαπάει όσο εγώ ή λιγότερο; Οι θυσίες θα το δείξουν (νομίζουμε όλοι). Και όμως οι θυσίες δεν δείχνουν πάντα αγάπη. Πολλές φορές δείχνουν εγωισμό, τύψεις, ενοχή, φόβο και τέτοια. Και πώς θα καταλάβω τι νιώθει ο άλλος; Δυστυχώς, ή και ευτυχώς, ποτέ δεν θα καταλάβεις. Εκτός αν βρεις κάποιο τρόπο να μπαίνεις στο μυαλό του. Αλλά και τότε ακόμα μπορεί να μην καταλάβαινες.

Αυτό που τελικά σου μένει να κάνεις είναι να αντιληφθείς λιγάκι πώς σκέφτεται ο άλλος και βάση με εκείνον να κρίνεις. Όχι βάση με εσένα. Όχι βάση με τα ιδανικά σου και σίγουρα όχι με βάση το Hollywood. Κι εκεί είναι που την πατάω συνέχεια.

Είμαι βαθύτατα λυπημένη που οι Madrugada διαλύθηκαν. Deep end, deep depression. Και δεν τους είδα ποτέ live, γαμώ το κέρατο της φίλης μου, που ενώ δεν έβρισκα εισιτήρια, δε μου έδωσε το δικό της, η οποία ούτε 5 τραγούδια τους δεν ήξερε και στο τέλος μου είπε, ε, δεν ήταν πολύ καλοί, είπαν πολλά από το καινούριο τους και δεν τα ήξερα κλπ κλπ. Θράσος. Και δεν μου΄δωσε το εισιτήριο. Αυτό ίσως και να μην της το συγχωρέσω, παρόλο που μου έχει κάνει και χοντρότερα πράγματα.

Έτσι έχασα και την τελευταία μου ευκαιρία να τους δω. Τόσα χρόνια τους έχανα για διάφορους λόγους. Κρίμα κι άδικο. Τέλος πάντων, θα το ξεπεράσω. Ακούω τώρα τη δισκογραφία τους και μου ξύπνησε όλες αυτές τις αναμνήσεις όπως καταλαβαίνεις. Madrugada σας αγαπώ.

Ό,τι κι αν κάνεις για να με πείσεις πως δεν είμαστε μόνοι μας, κι όσο κι αν θέλω να σε πιστέψω (και όχι μόνο σε πιστεύω τελικά, αλλά πείθομαι τόσο πολύ που καμιά φορά σου ρίχνω ευθύνες για τη μοναξιά μου, στην οποία συμβάλλεις όταν υποτίθεται ότι μ΄αφήνεις μόνη μου) στο βάθος ξέρω και δεν αντέχω. Ξέρω ότι πάντα θα είμαι μόνη μου κι εσύ μόνος σου και ο καθένας μόνος του.

Ξέρω ότι όταν κλαίω, όταν πιάνω πάτο, όταν εκνευρίζομαι, όταν γελάω τόσο πολύ και θέλω να το μοιραστώ μαζί σου, αλλά εσύ είσαι σε ένα δρόμο χωρίς κινητό πχ, είμαι μόνη μου. Κι όταν κάτι το μοιράζομαι μαζί σου, με ανακουφίζει, με κάνει να νιώθω καλύτερα και λιγότερο μόνη, αλλά δε γίνεται να είσαι πάντα εκεί. Όπως δε γίνεται κανείς να είναι πάντα εκεί. Και ξέρω ότι στα δικά μου τα πόδια πρέπει να στηρίζομαι κι ότι πάντα μόνη μου θα είμαι ρε γαμώτο, όπως μόνος σου θα είσαι κι εσύ και αυτό με εξοργίζει. Γιατί όταν έχεις άγχος δεν μπορώ στην ουσία να νιώσω το άγχος σου, ούτε εσύ το δικό μου. Κι όταν πχ κλαίω επειδή τσακώνομαι με κάποιον, δεν μπορείς εσύ να εμφανιστείς από το πουθενά και να είμαστε μαζί σε αυτό. Εσύ θα είσαι εκεί κι εγώ εδώ κι υπάρχει στη μέση αυτός ο χώρος που αλληλεπιδράμε. Κι όσο κι αν αυτό μπορεί να είναι ανακουφιστικό υπό μια έννοια είναι και τρομακτικό υπό μια άλλη. Αλλά το είπε κι ο Φρόιντ, όλοι κατά βάθος ονειρεύονται αυτό το «να γίνω ένα με τον άλλο», αυτό το σημείο συνένωσης που είχες και με τη μάνα σου όταν ήσουν στη μήτρα της και τελικά όσο cool κι αν είσαι, δύσκολα ξεπερνάς το ότι σε γέννησε. Ντάξει, όχι ακριβώς έτσι, αλλά καταλαβαίνεις, εγώ θα πάω κόντρα;

Μόνοι μας γεννιόμαστε και μόνοι μας πεθαίνουμε. Υπέρτατη κλισεδούρα, αλλά και πόσο υπέρτατη αλήθεια. Κι αυτή η μαλακία με κάνει από τη μία να μάχομαι υπέρ της ένωσης με άλλους ανθρώπους κι από την άλλη με κάνει τόσο εσωστρεφή, που θέλω να κλειστώ για πάντα στον εαυτό μου και να μην ξαναβγώ ποτέ από κει μέσα. Να μην περιμένω τίποτα από κανέναν και να βασίζομαι μόνο πάνω μου. Δειλία και δύναμη ταυτοχρόνως. Ε, ρε αυτά τα διπλά της ζωής. Η αμφιθυμία είναι η αγαπημένη μου λέξη. Πώς λέμε trouble is my middle name, κάτι τέτοιο.

Και πάρε και το soundtrack:

Κάπου βαθιά μέσα μου πιστεύω ότι στις αγγελίες στο Internet κρύβονται δουλειές-ευκαιρίες που με περιμένουν. Δεν εξηγείται αλλιώς το γιατί κάθε φορά που μπαίνω, κάθομαι εκεί κάνα 2ωρο. Τώρα ομολογώ ότι έχω υπεραρκετά νεύρα για τις 2 χαμένες ώρες της ζωής μου.

Πάντως, βρήκα και δυο πράγματα που άξιζαν τον κόπο και τα παραθέτω σε κοινή θέα. Το ένα είναι αυτό:
Συνεργάτιδα ντετέκτιβ- ζητώ κοπέλα για γραφείο ντετέκτιβ. Τόσο μυστήριο. Κοίτα να δεις που μπορείς επιτέλους να βάλεις μαύρα γυαλιά και να φας όσα ντόνατς θες. Επιβάλλεται, για ολόκληρο ντετέκτιβ. Μπορείς να γίνεις η νέα, ή μάλλον η αληθινή, Ντέινα Σκάλι. Τι περιμένεις;

Και το καλύτερο: ΕΚΦΑΝΤΑΣΜΑΤΩΣΗ – GHOST BUSTING
Ερευνητική ομάδα αναλαμβάνει διώξεις φαντασμάτων από οικίες και λοιπούς χώρους. Μεγάλη εμπειρία, άρτιος τεχνικός εξοπλισμός. Η υπηρεσία δίνεται δωρεάν λόγω ερευνητικού προγράμματος. Ευτυχώς, γιατί έχουμε γεμίσει φαντάσματα. Κι έβλεπα lost τις προάλλες κι έκανε ένας αυτή τη δουλειά και νόμιζα ότι αυτά δεν υπάρχουν. Αμ δε. Τα φαντάσματα είναι γεγονός. Ένα είναι δίπλα σου. Αλλά, όπως είδες, για όλα υπάρχει λύση, μη σκας βρε.