Το σαββατοκύριακο πήγα στο χωριό μου γιατί ήθελα λίγο προσωπικό χρόνο και αλλαγή περιβάλλοντος. Η εξοχή είναι τέλεια αυτή την περίοδο, όλα ανθισμένα και παντού χρώματα! Στο χωριό πέρασα πολύ ωραία, ήρεμα, με τον εαυτό μου, τους γονείς και τους παππούδες. Είχα μια αίσθηση ελευθερίας όσο ήμουν εκεί, αν και ταυτόχρονα ένιωθα συχνά κάτι να “με κρατάει”, το οποίο σημείωσα σαν αίσθημα διότι μ’ έκανε να αναρωτηθώ αν τελικά το πως νιώθω έχει να κάνει με τις πραγματικές καταστάσεις ή κυρίως με την αίσθηση που έχω μέσα μου. Προφανώς και με τα δύο, αλλά η αίσθηση που κουβαλάμε μέσα μας για τα πράγματα αλλάζει με βάση τις καταστάσεις; Σίγουρα επηρεάζεται, αλλά κατά πόσο αλλάζει; Ήμουν ήρεμη εκεί, σίγουρα, αλλά κάποια πράγματα υπήρχαν, με “έδεναν”. Πχ το άγχος μου για το πώς περνάω τον χρόνο μου. Απλά εκεί μου ήταν πιο εύκολο να πω απόλαυσε τις μέρες αυτές, κάνε ό,τι θες γιατί μετά θα γυρίσεις πάλι στα ίδια. Κι όχι ότι δε μου αρέσουν αυτά τα ίδια, απλά ήθελα ένα διάλειμμα από όλα αυτά τα πρέπει που βάζω στον εαυτό μου στην καθημερινότητά μου.
Ένιγουέι, η φύση είναι πανέμορφη αυτή την εποχή! Κρίμα να μην έχουμε λίγη φύση και στην Αθήνα! Και οκ, εγώ μένω εδώ πάνω και κάτι γίνεται, οι άλλοι δεν ξέρω πως την παλεύετε..
Ο Παρνασσός όπως φαίνεται από το χωριό
Τρενάκια- το ντεκόρ του χωριού
Το παλιό δημοτικό σχολείο του χωριού
Ένα ξεχασμένο παγκάκι στην αυλή του σχολείου
πανέμορφες φωτογραφίες! είναι πολύ όμορφο το χωριό σου
να πηγαίνεις συχνά όταν σε κάνει να αισθάνεσαι ηρεμία και ανασύνταξη δυνάμεων.
όταν έμενα αθήνα δε μου έλειπε ποτέ η φύση. μόνο η θάλασσα που ήταν κοντά και κατέβαινα με το λεωφορείο ή και με τα πόδια και την κοιτούσα. είμαι κορίτσι της θάλασας τι να κάνω;
Αχ εμένα πάλι η θάλασσα δε μου λείπει ποτέ! Την απολαμβάνω αλλά δεν παθαίνω τέτοιο σοκ όσο με το βουνό! Που μένεις τώρα;