songs

Πρώτα αυτό:

και μετά αυτό:

κομματάρες και τα δύο!

mother nature

Το σαββατοκύριακο πήγα στο χωριό μου γιατί ήθελα λίγο προσωπικό χρόνο και αλλαγή περιβάλλοντος. Η εξοχή είναι τέλεια αυτή την περίοδο, όλα ανθισμένα και παντού χρώματα! Στο χωριό πέρασα πολύ ωραία, ήρεμα, με τον εαυτό μου, τους γονείς και τους παππούδες. Είχα μια αίσθηση ελευθερίας όσο ήμουν εκεί, αν και ταυτόχρονα ένιωθα συχνά κάτι να “με κρατάει”, το οποίο σημείωσα σαν αίσθημα διότι μ’ έκανε να αναρωτηθώ αν τελικά το πως νιώθω έχει να κάνει με τις πραγματικές καταστάσεις ή κυρίως με την αίσθηση που έχω μέσα μου. Προφανώς και με τα δύο, αλλά η αίσθηση που κουβαλάμε μέσα μας για τα πράγματα αλλάζει με βάση τις καταστάσεις; Σίγουρα επηρεάζεται, αλλά κατά πόσο αλλάζει; Ήμουν ήρεμη εκεί, σίγουρα, αλλά κάποια πράγματα υπήρχαν, με “έδεναν”. Πχ το άγχος μου για το πώς περνάω τον χρόνο μου. Απλά εκεί μου ήταν πιο εύκολο να πω απόλαυσε τις μέρες αυτές, κάνε ό,τι θες γιατί μετά θα γυρίσεις πάλι στα ίδια. Κι όχι ότι δε μου αρέσουν αυτά τα ίδια, απλά ήθελα ένα διάλειμμα από όλα αυτά τα πρέπει που βάζω στον εαυτό μου στην καθημερινότητά μου.

Ένιγουέι, η φύση είναι πανέμορφη αυτή την εποχή! Κρίμα να μην έχουμε λίγη φύση και στην Αθήνα! Και οκ, εγώ μένω εδώ πάνω και κάτι γίνεται, οι άλλοι δεν ξέρω πως την παλεύετε..

Ο Παρνασσός όπως φαίνεται από το χωριό

Τρενάκια- το ντεκόρ του χωριού

Το παλιό δημοτικό σχολείο του χωριού

Ένα ξεχασμένο παγκάκι στην αυλή του σχολείου

Buko

” Για να δημιουργήσεις τέχνη πρέπει να κάψεις, να καταστρέψεις τις συνηθισμένες έννοιες και να τις αντικαταστήσεις με καινούργιες αλήθειες που κατεβαίνουν απ’ το κεφάλι σου και βγαίνουν κατευθείαν μέσα απ’ την καρδιά σου.”

(Ποιήμα: “Προβλήματα με τη γαμοδουλειά”, Charles Bukowski)

Στην αρχή τον αντιπαθούσα τον τύπο, δεν καταλάβαινα όλους τους “αλτέρνατιβς” που τον εκθείαζαν. Σκεφτόμουν σιγά τον μαλάκα. Σιγά την ποιητικότητα, όλο αυτοβιογραφικές μαλακίες είναι. Έχοντας διαβάσει γύρω στα 5 βιβλία του, έχοντας δει 2 ταινίες για την φάση του και ερευνώντας το ιστορικό του, άλλαξα γνώμη. Τον πάω τον τύπο. Έχει άλλη αξία. Πρωτότυπος μέσα στον μη λυρισμό του, αληθινός και ρεαλιστικός, σου δίνει και μια άποψη διαφορετική για όλο αυτό το αμερικανικό όνειρο που μας πουλάνε τόσο καλά, τόσα χρόνια. Και σκέψου πότε έγραφε! Best alcoholic ever.

δύσκολες έννοιες

Ο Nick Cave, αναφέρει χαρακτηριστικά “I’ll never be free if I’m not free now” (στο τραγούδι And no more shall we part).

Κάθε φορά που ακούω αυτό το τραγούδι περιμένω αυτό τον στίχο και κάθε φορά που τον ακούω νιώθω μια λύτρωση. Δεν ξέρω αν είναι επειδή συμφωνώ, ή επειδή μου υπενθυμίζει να είμαι ελεύθερη από δω και μπρος, ή επειδή μου υπενθυμίζει πως είμαι ελεύθερη τώρα ή επειδή με κάνει να παραδέχομαι ότι ναι, δεν είμαι ελεύθερη τώρα και ούτε θα’ μαι ποτέ. Όπως και να’χει αυτό τον στίχο δεν παίζει να τον περάσω έτσι απαρατήρητο. Κάθε φορά θα τον προσέξω και κάθε φορά θα νιώσω άβολα και ταυτοχρόνως μελαγχολικά. Κάτι στην καρδιά μου θα σφιχτεί, θα σκεφτώ λίγο και θα συνεχίσω τη μέρα μου.

Τι στο διάολο είναι η ελευθερία;

(Για μερικές ιδέες δες εδώ http://lexx.gr/2011/03/23/%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%85%CE%B8%CE%B5%CF%81%CE%AF%CE%B1/ )

Από μένα πάρε το τραγούδι

Το λέει βέβαια ο άνθρωπος. “I never was free. What are you talking about?”

Ο ίδιος φίλος που γράφει περί ελευθερίας πιο πάνω έχει πει σε ένα τραγούδι: “ελευθερία, ένα χρυσό παλάτι” και μου χει κολλήσει εδώ και καμιά βδομάδα. Δύσκολες έννοιες.

The truth about Ugg boots

PJ Harvey

Η Polly Jean Harvey έβγαλε καινούριο άλμπουμ και το έχω λιώσει. Είναι το λιγότερο εκπληκτικό.

Πόσο μυστήρια παρουσία, πόσο ενδιαφέρουσα φαίνεται και πόσο αντικοινωνική και κλειστή ταυτοχρόνως. I would definitely like to meet her.

Κρίμα να χωρίσανε με τον Νικόλα, αυτό το ζευγάρι ήτο επικό.

Τέσπα, ηχογράφησε το νέο της άλμπουμ μέσα σε μία εκκλησία, μαζί με τον Mick Harvey (όχι, δεν έχουν καμία συγγένεια) και άλλους 2 που, σγχώρα με, τα ονόματά τους δεν τα θυμάμαι. John Parish νομίζω λέγεται ο ένας. Whatever.

PJ, πάντα διαφορετική, πάντα γαμάτη. Μετά το White Chalk δεν περίμενα κάτι τόσο ουάου, αλλά να που η τύπισσα τα σπάει και με διέψευσε. Ελπίζω να καταφέρω να πάω στην Αγγλία τον Ιούλιο να τη δω μαζί με Grinderman or else, να έρθει στην Ελλάδα. Πχ μαζί με τον Cave που θα μας κάνει την τιμή 6 Ιουλίου. Την αγάπη μου για τον Cave θα την εξυμνήσω σε άλλο ποστ.

Τραγουδάρες λέμε.

Friedrich said so

“The State is the coldest of all cold monsters, and coldly it tells lies, and this lie drones on from its mouth: ‘I, the State, am the people’.” — Friedrich Nietzsche, Thus spoke Zarathustra, 1883

Community

To drop in or out?

Γεια σου blog.

Σου άλλαξα ρούχα γιατί σε βαρέθηκα. Τώρα έχουμε αυτό τον κύκλο με την ημερομηνία, που είναι πολύ χαριτωμενιά, πολύ μου αρέσει.

Τα νέα μου έχουν ως εξής:

Πέρασα Η1Ν1 κι ήταν απαίσια, αλλά το κέφι μου έφτιαξαν οι καλοί μου φίλοι που ξέρουν την αγάπη μου για τα γλυκά και με φρόντισαν. Το αγόρι, μου’ φερε πόσα μπισκότα από τον Βενέτη κι ένα τέλειο λουκουμά. Η κολλητή έφτιαξε με τα χεράκια της 12 cupcakes και μου τα έφερε. Ένας άλλος φίλος μου πήγε μέχρι το Ν. Ψυχικό και μου έφερε τις αγαπημένες μου πάστες. Αν αυτό δεν είναι ενδιαφέρον τότε τι είναι; Μπορεί να είχα να βγω 10 μέρες από το σπίτι και να δω άνθρωπο, αλλά τα γλυκά και το 30Rock μου έφτιαχναν τις μέρες και τις νύχτες.

Σε άλλα νέα να πω ότι είμαι σε μια φάση που νιώθω κύματα αγάπης για πολύ κόσμο (αργοπορημένη φάση 60′ s;)

Ακόμη, είμαι σε μια φάση που θέλω να κάνω πολλά και τίποτα ταυτοχρόνως και συνήθως κάνω το δεύτερο και με αγχώνει. Αλήθεια, πότε θα είμαι ευχαριστημένη με όσα κάνω; Μήπως έχω τεράστιο αίσθημα ανικανοποίητου και δεν φταίνε αυτά που κάνω ή που δεν κάνω;

Θέλω να διαβάζω πιο πολύ, να αθλούμαι πιο πολύ, να κοιμάμαι πιο σωστές ώρες. Θα το πετύχω ποτέ;

Επίσης, με ένα μαγικό τρόπο καταφέρνω να συνδυάζω την αισιοδοξία με την πλήρη απαισιοδοξία. Είμαι εξωτερικά αισιόδοξη, νιώθω έτσι, αλλά μέσα μου κάτι κύματα απαισιοδοξίας είναι τεράστια. Πώς τα καταφέρνω;

Α. Έκανα ένα βήμα. Έκλεισα ταξίδι στην Ολλανδία το Μάϊο. Ω, ρε.. εκεί να δούμε γλέντια!

Αυτά τα λιγοστά. Χαιρετώ.