Six Feet Under etc etc etc

Oh dear god, συνειδητοποιώ ότι έχω να γράψω σ’ αυτό το ρημάδι το blog κανά μήνα πάνω κάτω, κοινό μου (γκούχου γκούχου) συγνώμη, αλλά δεν ήθελα ούτε λίστα για το σούπερ μάρκετ να κάνω. Δεν ξέρω τι με έχει πιάσει και δε γράφω, αλλά με προβληματίζει, γιατί γύρω στον Απρίλιο νόμιζα ότι είναι μια φάση και τώρα βλέπω ότι είναι μια στάση. Ναι, είναι μια στάση που κρατώ απέναντι στη γραπτή σκέψη, λες και με αποθαρρύνει, λες και είναι μεγάλο θέμα να κάτσω να γράψω 2-3 μαλακίες.

Ευελπιστώ να περάσει, γιατί σου έχω πει κιόλας ότι μέρος της εκπαίδευσής μου είναι ένα ημερολόγιο και πώς θα παρατηρήσω την εξέλιξή μου (ή μη) και τις σκέψεις μου αν δεν τις καταγράφω συστηματικά; Τέλος πάντων το θέμα είναι να μου βγαίνει κι εμένα το μόνο που μου βγαίνει εδώ και κανά μήνα είναι να κωλοβαράω νυχθημερόν κάνοντας το απόλυτο τίποτα. Μέρες που περνάνε και είναι όλες πάνω κάτω ίδιες, που δεν τις θυμάσαι γιατί τι έκανες όλο κι όλο; κοιτούσες fashion blogs από το πρωί (λέμε τώρα) μέχρι το βράδυ, και έψαχνες γενικά στο διαδίκτυο ό,τι να’ναι. Ευτυχώς που βγαίνω και που και που, και έχω μάλιστα πάει σε πολύ καλά επίπεδα με τις φιλίες μου και δεν έχει πάει τελείως χαμένος αυτός ο Σεπτέμβρης.

Βλέπεις, την άλλη εβδομάδα αρχίζω την χρονιά μου κανονικά, μια χρονιά που θα είναι γεμάτη, όπως άλλωστε και η περσινή και ίσως γι’ αυτό απέχω, να πάρω όσο πιο πολύ χρόνο γίνεται, γιατί πίστεψέ με θα πρέπει να διαβάσω ωσάν να έκανα PhD και μαζί με αυτό είμαι και σε αναζήτηση δουλειάς (ελπίζω το δεύτερο να αντικατασταθεί από την actual δουλειά και να μη μείνω στην αναζήτηση). Όσο και να το κάνεις θα είμαι πάλι φουλ, οπότε ίσως να ήταν σοφή η επιλογή μου να φυτοζωήσω όσο μπορώ. Αλλά και η πολλή η φυτοζωία με κάνει να νιώθω λίγο εκνευρισμό και λίγο τίποτα και λίγο βαρέθηκα, εδώ που τα λέμε.

Να συμπληρώσω επίσης ότι μετά από έναν μήνα προσπάθειας ακόμη δεν έχω καταφέρει να ξυπνάω μια decent ώρα, ούτε να κοιμάμαι πριν τις 5. Epic fail, my friends αν και για να είμαι ειλικρινής δεν προσπαθώ και με τον πιο σκληρό τρόπο. Αααχ, νύχτα είσαι μαγική, τι να σε κάνω. Ελπίζω μέχρι την άλλη Παρασκευή που πάω σε ένα εκπαιδευτικό τριήμερο εκτός Αθηνών να έχω καταφέρει τίποτα για να μην είμαι πάλι ο άγρυπνος φρουρός των άλλων που κοιμούνται σαν πουλάκια και ροχαλίζουν σα βόδια. Αχ, τι εφιάλτης και τούτος.

Έχω, τέλος ξεχάσει να αναφέρω ότι το καλοκαίρι είδα μια επική σειρά, το Six Feet Under, που είναι τόσο υπαρξιακό που δεν φαντάζεσαι, και που είναι από τις 5 καλύτερες σειρές που έχω δει στη ζωή μου. Ίσως και η 1η καλύτερη. Αυτή και το Friends. Καμία σχέση βέβαια το ένα με το άλλο.

Παραθέτω 2 αποσπάσματα που μου θύμισαν η Ε. κι ο Ρέι (thnx guys) και που θα τα κλέψω από τα βλογ τους χο, χο

Το πρώτο:

Brenda: You don’t really believe in God, do you?

Nate: Well yeah. I mean, I don’t believe in a beard little old man up in a cloud but I believe in something. Some sort of undefinable creative force.

Brenda: I think it’s all just totally random.

Nate: Really?

Brenda: Yeah. We live, we die. Ultimately, nothing means anything.

Nate: How can you live like that?

Brenda: I don’t know. Sometimes I wake up so fucking empty that I wish I’d never born, but what choice do I have?

Και το δεύτερο:

Nate: Nothing. It just means that everything in the world is like this transmission, making its way across the dark. But everything – death, life, everything – it’s all completely suffused with static. You know? But if you listen to the static too much, it fucks you up.

Claire: Are you high?

Nate: I am actually, yeah, quite high.

Τόσο καλοί διάλογοι, τόσο γαμάτα νοήματα, τόση ταύτιση που ειλικρινά μου λείπει αυτή η σειρά όσο pathetic κι αν ακούγεται αυτό!!

Για το λινκ της ταινίας στο IMDb type http://www.imdb.com/title/tt0248654/

Awwwww, Six Feet Under you were so unbelievably good!

U2 concert

Είμαι στην ευχάριστη θέση να γράψω ένα νορμάλ review για τη συναυλία και όχι τα γλυκανάλατα ουάου που διαβάζω από δω κι από κει. Λοιπόν, προσωπικά δεν είμαι φαν των Ιρλανδών (αλήθεια γιατί όλα τα site μας τα’χουν πρήξει με την εθνικότητά τους κι αντί για U2 τους προσφωνούν “οι Ιρλανδοί”; Γελοίο ολίγον τι και ότι, πρέπει να το παραδεχτείς). Δεν είμαι φαν που λες γιατί ναι μεν έχουν μερικά ωραία τραγουδάκια αλλά εδώ που τα λέμε 50 χρόνια συγκρότημα και τι σου έχει μείνει; Ένα Sunday bloody Sunday, ένα One, ένα Where the streets have no name και άλλα 5-6. Θα περίμενες σε τόσα χρόνια να μην λέμε κάθε 3 και λίγο τα ίδια, αν και οκ, το παραδέχομαι έχουν μερικά πολύ καλά ροκάκια στα οποία ανοιγοκλείνω το στόμα μου τραγουδώντας τους στίχους και ενθυμούμενη την παιδική μου ηλικία. Οκ, εφηβική για να είμαι ειλικρινής.

Στο live πήγα για να κάνω χάρη στην καλή μου αδερφή που σκίζει τα βρακιά της για τον Bono αφενός και αφετέρου γιατί ήταν τσάμπα θέαμα, αφού δεν πλήρωσα μία (να’ναι καλά η καλή μου φίλη Β. και ο δικός της που μας έχωσε μέσα μπαμ-μπαμ- σκας τώρα εσύ που πλήρωσες 100 ευρώ; λολ, είμαι κακιά, το γνωρίζω). Η αλήθεια είναι ότι ναι, ήταν όντως υπερθέαμα, σε τέτοιο πράγμα δεν έχω ξαναπάει. Με ένα διαστημόπλοιο στη σκηνή (εξού και έκαναν είσοδο με το space oddity -την υπερκομματάρα του Bowie), με τον Bono να χοροπηδάει σαν εφάμιλλο κατσίκι πάνω στη γέφυρα, κάτω από τη γέφυρα, δίπλα από τη γέφυρα και γύρω γύρω όλοι, με τη σκηνή να γυρίζει όντως 360 μοίρες, με καταπληκτικά εφέ, με τον κόσμο να παραληρεί και να χτυπιέται ασύστολα. Μια κοπέλα δίπλα μου μάλιστα την ευχαριστώ γιατί με έκανε να γελάω απεγνωσμένα με το πόσο μπορεί κανείς να χτυπηθεί, αν και από την άλλη μου έβγαλε πάλι αυτό το γνωστό συναίσθημα ηλιθιότητας που νιώθω όταν είμαι μέρος μιας ομάδας που οργιάζει και κάνει σα να μην υπάρχει αύριο τραβώντας τα βυζιά της για τον εκάστοτε Bono- Νταλάρα- Σφακιανάκη και ούτω καθ’εξής. Είναι το θέμα μου με τη φανατισμένη πώρωση βλέπεις, δε μου αρέσει. It feels dumb to me.

Όπως όλοι περιμέναμε έκανε και την πολιτική του νύξη λεκτικά και μη, με εφέ στην οθόνη, τραγούδησε και μια ιρλανδέζικη προσευχή για τους πονεμένους λαούς, είπε και 2-3 μαλακίες για τις ομοιότητες Ιρλανδών- Ελλήνων τύπου: «Έλληνες και Ιρλανδοί μοιάζουμε όχι μόνο γιατί είμαστε άφραγκοι αλλά είμαστε σπουδαίοι, είμαστε θεοί». Αμέσως μετά παρουσίασε το γκρουπ: «Ο Οδυσσέας Έντζ, στα ντραμς ο Απόλλων, και ο Άνταμς είναι ο Δίας. Τι μένει για μένα; Εγώ είμαι ο Μέγας Αλέξανδρος». Γεια σου Bono λεβεντιά. Εκεί γέλασα συγκαταβατικά σκεφτόμενη πού στο διάολο του ρχονται του ανθρώπου τέτοιες μαλακίες καθώς και get a life Bono and leave the drugs for the teenagers. Μας έκανε και κάποια παρηγορητικά σχόλια για την κρίση (ωστόσο όλη η Ελλάδα ήτο στη συναυλία). “Θα τα καταφέρετε εσείς οι Έλληνες, γιατί έχετε καρδιά και μυαλό. Αυτό είναι που μετράει και όχι τα χρήματα”, ω, ναι καλά δώσ’μου τότε 2 κατοστάρικα (ευρώ) κι είμαστε εντάξει.

Στο ΟΑΚΑ μαζεύτηκαν γύρω στα 75.000 άτομα και είμαι ευτυχής που δεν έπαθα κανενός είδους κρίση, γιατί τόσος πολύς κόσμος αδερφέ είναι too much to look at, even more to handle, don’t you think.

Οι Snow Patrol, που ήτο το support group ήταν μια χαρά παιδιά και ο τραγουδιστής των, γλυκύτατος, και βγήκαν στην ώρα τους ακριβώς, βλέπε 8.15. Ωστόσο στις 9 αποχώρησαν και περιμέναμε τρία ολόκληρα τέταρτα να βγουν οι U2, στην ώρα τους μεν, αλλά τόση ώρα κενή βαριέσαι, πώς να το κάνουμε. Πολύ βαρεμάρα, κάτι άλλο πρέπει να γίνεται σε αυτές τις περιπτώσεις, θαρρώ, δεν ξέρω, κάποιο θέαμα; no support groups? κάτι.

Πριν από τους Snow Patrol εμφανίστηκε ο ιδρυτής και τραγουδιστής των Blackfield, Avin Geffen, τον οποίο όμως δεν είδα, οπότε και δε θα σχολιάσω.

Το show πάντως ήταν εκπληκτικό, χαίρομαι πολύ που πήγα τελικά γιατί όσο γαμάτος και να’σαι Νικόλα (Cave) τέτοιο θέαμα δε θα κάνεις ποτέ και γι’ αυτό σε αγαπώ εξάλλου, για την απλότητα και το βάθος σου, αλλά πού και πού σε κάτι τέτοια διαστημικά έχει φάση να παρευρίσκεσαι. Φούσκα, δε λέω, αλλά έχει πλάκα.

Βίντεο και φωτος υπάρχουν παντού στο αγαπημένο μας internet, αν θελήσεις, οπότε δεν θα ανεβάσω κι εγώ, ίσως τα ανεβάσω youtube μια και καλή!

Αυτά από μένα, adios!