Galaxy

Σήμερα έκανα κάτι πολύ εξτρίμ. Βγήκα για ποτό (α, 2 μαζί με αυτό, λολ) και μας έφεραν πατατάκια τα οποία έφαγα χωρίς να πλύνω πρώτα τα χέρια μου. Ναι, αυτό για μένα είναι τρελό. Δεν το κάνω. Θεωρώ ότι είναι χαζό να βάζεις βρώμικα χέρια στο στόμα σου γιατί πιθανόν να κολλήσεις κάτι. Τα περισσότερα μικρόβια μεταφέρονται όταν ακουμπάμε τα μάτια μας, τη μύτη μας, το στόμα μας. Μετά από κάποια χρόνια που αρρώσταινα συνεχώς, έχω γίνει ιδιαίτερα προσεκτική και φοβισμένη. Είμαι σχεδόν αρρωστοφοβική. Σήμερα όμως είπα να ρισκάρω. Κι αυτό το θεωρώ πρόοδο, αλλά ειλικρινά δεν ξέρω γιατί. Αφού ουσιαστικά επιβαρύνεις την πιθανότητα να αρρωστήσεις και ειλικρινά, το να είσαι άρρωστος είναι αισχρό. Oh yeah, it sucks big time. Παρ’ όλα αυτά νιώθω περήφανη για μένα. Αν αρρωστήσω βέβαια καταλαβαίνεις τα βρισίδια που θα πέσουν, την ηλιθιότητα που θα νιώθω και πόσο δε θα το ξανατολμήσω ποτέ πια.

Είναι αστείο ότι το γράφω στο blog μου να το θυμάμαι και οι άλλες 2 που έκαναν το ίδιο δεν το σκέφτηκαν ποτέ ξανά.

Btw για ποτό πήγα στην ταράτσα του galaxy στο hilton, το οποίο ήταν πανάκριβο (σκέψου πήρα μια Mac Farland κι έκανε 12.30) αλλά η θέα είναι μοναδική. Αξίζει να το κάνεις μια φορά στη ζωή σου Η μουσική βέβαια ήταν αρκετά δυνατά για το καθιστικό του πράγματος.

Σήμερα λοιπόν ήμουν μέσα στην γκλαμουριά και την τρέλα, δεν έχω να πω. :p:p

summer ends- sad, it is sad

Το καλοκαίρι τελειώνει και συνειδητοποιώ ότι ήταν ίσως το καλύτερο καλοκαίρι των τελευταίων χρόνων. Ναι, το καλοκαίρι αυτό ήταν γαμάτο. Πήγα διακοπές με φίλες μου (πράγμα που ήθελα καιρό), πήγα στην αδερφή μου (που επίσης ήθελα καιρό), μια νέα παρέα δημιουργήθηκε και νιώθω υπέροχα μέσα σε αυτή, δέθηκα με άτομα, αποξενώθηκα από άλλα (χωρίς να με νοιάζει ιδιαίτερα όμως), μου κάνανε πάρτι έκπληξη που ήθελα πολύ, και πάει λέγοντας.

Σε τελευταία νέα να πω ότι πήγα στην Άνδρο με το καταπληκτικό άτομο που τυχαίνει να είναι αγόρι μου και παρόλο που γυρίσαμε άρον άρον λόγω μυστήριου προβλήματος στο πόδι του (πρώτη φορά παθαίνει κάτι ο άλλος αντί για μένα, αυτό είναι έκπληξη, λολ) κι αντί για 6 μέρες κάτσαμε 3, ένιωσα υπέροχα, αγάπησα Άνδρο, πέρασα τόσο ωραία, έφαγα σε τέλεια μέρη, πήγα σε ονειρεμένες τοποθεσίες και παραλίες και γενικά έζησα τον έρωτα, τη χαρά, τη χαλάρωση και επέτρεψέ μου να μείνω σε αυτό το τελευταίο γιατί διακοπές- εγώ και χαλάρωση ήταν ένας συνδυασμός ανύπαρκτος κι όμως συνέβη. (Αυτή ήταν μια τεράστια πρόταση, το παραδέχομαι).

Τελικά αυτό το καλοκαίρι είχε ανατροπές. Ήταν κατά το μεγαλύτερο μέρος του εκπληκτικό κι ακόμα κι αν φρίκαρα λίγο με τις αϋπνίες και τις διακοπές και τα λοιπά, ξεφρίκαρα τώρα και νιώθω καλά. Και με βοήθησαν πολύ σε αυτό αυτό το παιδί που έλεγα πιο πάνω και η φανταστική μου φίλη Ε. (που έχω αναφέρει και σε προηγούμενα ποστ).

Είναι μοναδικό συναίσθημα να νιώθεις πως ό,τι και να γίνει υπάρχει κάποιος που θα είναι εκεί. Και αυτά τα 2 άτομα το έχουν αποδείξει ξανά και ξανά και είμαι ευγνώμων που τους έχω στη ζωή μου.

Αυτό το καλοκαίρι τσακώθηκα με την αδερφή μου πιο πολύ από ποτέ. Αλλά τα βρήκαμε. Και θα τα βρίσκουμε όλο και πιο πολύ γιατί συνειδητοποίησα πράγματα που μπορούν να φέρουν αλλαγή πιστεύω.

Δεν ήταν όλα τέλεια λοιπόν, αλλά στο τέλος μένει μια αίσθηση ωραία, θετική. Είμαι γεμάτη. Δεν ήταν άλλο ένα καλοκαίρι αυτό. Ήταν ένα καλοκαίρι όπως το ήθελα. Όχι, δεν ήταν όλα όπως τα ήθελα, αλλά θα ήταν ουτοπικό να περιμένω κάτι τέτοιο. Το αποτέλεσμα όμως είναι ότι ήταν γα-μά-το. Λυπάμαι που τελειώνει, αλλά είμαι και ευτυχής που υπήρξε.

Νιώθω γεμάτη το είπα; Ξέρω, είμαι τυχερή. Ναι, είμαι, αλλά άρχισα να επιλέγω κιόλας. Μεγάλο θέμα αυτό.

Να ξαναπώ επίσης ότι πέρασα μοναδικά στην Άνδρο <3 Πρώτη φορά δεν ήθελα να γυρίσω σπίτι μου από τις διακοπές. Αν αυτό δεν είναι εξέλιξη, then what is?

The Nostalgist

I can’t get on, i can’t get on
Because i live in the past
And it’s too strong
I can’t get on, i can’t get on
Because i live in the past
And it’s too strong

And the present is imperfect
And the future, well, it’s conditional
And the past’s a foreign land
That i’m trying to understand

And all the girls are framed
In the order that they came
And the best friends do their worst
To remind me that i’m cursed

And i’d just like to say
That i’m sorry to everyone
That just wants to get on
That just wants to get on
But i…

the saddest sound

What’s the saddest sound
That a man can make?
Is it when a man cries?
He’s had more than he can take

Is it when a man screams
That his life’s gone to hell?
Or is it when a man pleads
For his life from his cell?

Tell me what’s the saddest sound
That a man can make?
Tell me what’s the saddest sound
That a man can make?

The saddest sound
Is nothing
The saddest sound
Is nothing
That’s the sound I make, now…

What’s the saddest sight
That a man can see?
Is it an empty glass
Or a boat lost at sea?

Is it the sight of his lover
As she leaves his side?
Is it the sight of his father
Who has just gone and died?

Tell me what’s the saddest sight
That a man can see?
Tell me what’s the saddest sight
That a man can see?

The saddest sight
Is nothing
The saddest sight
Is nothing
That’s all I see…

What’s the saddest feeling
That a man can feel?
Is it the sting of regret
Or when he doesn’t know what’s real or imagined?

Or is it when
He’s abandoned all hope?
Is it the crush round his neck
As he tightens that rope?

Tell me what’s the saddest feeling
That a man can feel?
Tell me what’s the saddest feeling
That a man can feel?

Tell me what’s the saddest feeling
That a man can feel?
Tell me what’s the saddest feeling
That a man can feel?

The saddest feeling
Is nothing
The saddest feeling
Is nothing
The saddest feeling
Is nothing
The saddest feeling…

Fucking insomnia

Έπεσα να κοιμηθώ γύρω στις 6, χωρίς ωστόσο να νυστάζω. Η ώρα είναι 9 και δεν έχω ακόμα κοιμηθεί. Πολλές φορές έχω αϋπνία, αλλά ποτέ όταν πέφτω τόσο αργά (ή νωρίς, όπως το πάρει κανείς :p) να κοιμηθώ. Οι μόνες φορές που είχα σοβαρό θέμα αϋπνίας έως και παντελή έλλειψη ύπνου είναι σε διακοπές. Το έπαθα και φέτος. Βλέπεις, ενοχλούμαι. Από τους ήχους, από σκέψεις, από τους άλλους. Από το άγχος. Δε νυστάζω. Πράγμα που θα ήταν καλό αν δε νύσταζα γενικώς. Αλλά η αλήθεια είναι ότι μου χρειάζονται τουλάχιστον 8 ώρες ύπνου, αλλιώς είμαι σχεδόν κομμάτια. Εκτός από τις διακοπές που διακατέχομαι από σπάνια υπερένταση και άγχος (όχι, δεν χαλαρώνω στις διακοπές, haven’t found a way since 1986 and still going).

Δεν μπορώ να κοιμηθώ. Και είναι 9. Και νιώθω τόσο μόνη μου. Και τόσο νευριασμένη. Και το χειρότερο, δε νυστάζω ούτε λίγο. Θα με ανακούφιζε να πάρω κάποιον τηλέφωνο. But every normal person (I need) is obviously and normally sleeping at the moment.

Fuck x55

Γαμημένη ζέστη, γαμημένη οικοδομή, γαμημένο κλιματιστικό που τρίζουν τα πλαστικά σου, γαμημένη ένταση, γαμημένα όλα.

Όσο μπορείς

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική.

Κ. Π. Καβάφης, 1913

24

Μπορεί να έγινα 24, αλλά ξέρεις τι έγινε; Μου κάνανε πάρτι έκπληξη σε μια θεϊκή ταράτσα, το οποίο οργάνωσε η Ε. με την αδερφή μου και το boyfriend και ναι, είναι οι καλύτεροι της γης.

Ακούω την αγάπη.

Ακούει;;; :p:p:p

Νιώθω την ευτυχία σε κάθε μου κύτταρο όταν τους σκέφτομαι αυτούς και τους φίλους μου που ήταν εκεί και μερικούς άλλους που προσπάθησαν αλλά δεν τα κατάφεραν και μερικούς που με δούλεψαν τόσο ώστε να πετύχει το κόλπο. Πόσο αγάπη.

Δε γαμιέται, ας μεγαλώνω…

Oh, dear God, I would still be happy αν έμενα 24 από δω και στο εξής.

Θα επικεντρωθώ στην αγάπη.

Cheers