Βλέπω πράγματα γύρω μου, ανθρώπους, συμπεριφορές. Κι όλο θέλω κάτι να κάνω, κάτι να είμαι, κάτι να γίνω. Αναρωτιέμαι συχνά αν έχει μεγαλύτερη σημασία να δρας όντας το άτομο που είσαι ή όντας το άτομο που θέλεις να γίνεις; Έχω την αίσθηση ότι αν θες να αλλάξεις πρέπει να αρχίσεις να ζεις σαν το άτομο που θες να γίνεις. Είναι η γνωστή ατάκα που λένε στους τύπους που προσπαθούν να απεξαρτηθούν: fake it till you make it. Μα τι νόημα έχει να υποκρίνομαι και τέτοια, ίσως μου πεις. Άσε φίλε, σε είδαμε και όταν δεν υποκρινόσουν, τον αληθινό σου εαυτό κράτα τον για το σπίτι σου.
Πιστεύω στα αλήθεια ότι οι άνθρωποι μπορούν να αλλάξουν. Θέλει όμως υπομονή, συνέπεια και επιμονή. Και ξέρεις γιατί δεν τα καταφέρνουν οι πιο πολλοί; Γιατί βαριούνται ή γιατί ξεχνιούνται ή γιατί επαναπαύονται. Ο άνθρωπος δεν αλλάζει σου λέει. Μωρέ αλλάζει, αλλά όχι χολιγουντιανά. Εκεί έγκειται η παρεξήγηση.
Αυτό το Χόλιγουντ το ρημάδι με έχει καταστρέψει. Δεν είμαι χαζό παιδί, αλλά ψαρώνω. Με τόσους έρωτες, τόσο ρομαντισμό, τόσα παραπλανητικά μηνύματα κάπου το χάνω.
Τέλος πάντων, αυτό που με προβληματίζει είναι ότι μονίμως θέλω κάτι να είμαι και αναλώνομαι σε αυτό. Το φέρω βαρέως δηλαδή. Θα ήθελα το ένα, το άλλο, το παράλλο. Δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσο συνέχεια θέλω κάτι άλλο. Με τόσο κάτι άλλο αναρωτιέμαι αν μένει χώρος γι’ αυτό που είμαι. Και τι είμαι τελικά; Δεν ξέρω. Ίσως είμαι αυτή που συνέχεια θέλει να είναι κάτι άλλο. Κούραση.
