Έχω αναπτύξει έναν φόβο τον τελευταίο χρόνο που πάει να γίνει φοβία. Έχει να κάνει με το να μένω μόνη μου σπίτι. Με όλη αυτή την αύξηση της εγκληματικότητας δε νιώθω τελείως ασφαλής ούτε μέσα στο ίδιο μου το σπίτι. Ο φόβος είναι μία φυσιολογική ανθρώπινη αντίδραση η οποία είναι ιδιαίτερα χρήσιμη. Σε κινητοποιεί, σε προειδοποιεί, σε ενεργοποιεί. Η φοβία όμως είναι κάτι διαφορετικό. Η φοβία δεν είναι τόσο φυσική αντίδραση όσο ο φόβος. Η φοβία είναι παρατεταμένος φόβος που συνδυάζεται με συχνά επεισόδια παράλυσης και άγχους. Είναι συνήθως υπερβολική, όπως θα έλεγε η λογική μας. Καμιά φοβία δεν είναι τρελή. Και κανένας άνθρωπος δεν επιλέγει να φοβάται.
Το τονίζω αυτό. Κανένας άνθρωπος δεν επιλέγει να φοβάται. Δεν είναι εκείνος υπεύθυνος για τον φόβο του. Η φοβία είναι είδος νεύρωσης κι όμως ακόμα κι αν πίστευες ότι η νεύρωση είναι κάτι ασυνήθιστο σε πληροφορώ ότι οι περισσότεροι γνωστοί μου έχουν από μία, άλλοι περισσότερο, άλλοι λιγότερο. Αυτό που θέλω να τονίσω είναι ότι οι άνθρωποι με νευρώσεις, ψυχώσεις, διαταραχές της διάθεσης βρίσκονται ανάμεσά μας. Είμαστε εμείς. Δεν είναι κάποιοι άγνωστοι τύποι που ζουν κάπου κρυμμένοι. Γι’ αυτό βρίσκω απαράδεκτο να κάνουμε ότι δεν τους βλέπουμε, να τους κατηγορούμε, να τους φοβόμαστε γενικευμένα. Η σχιζοφρένεια π.χ. δεν οδηγεί πάντα σε φόνο, ίσα ίσα, το ήξερες αυτό; Πιθανόν όχι και δε σε κατηγορώ γιατί η πληροφόρηση είναι ελλιπής. Σε κατηγορώ όμως που δεν κάθεσαι ποτέ να ασχοληθείς με το θέμα λες και δε σε αφορά. Σε αφορά. Είναι μέρος της κοινωνίας μας αυτοί οι άνθρωποι κι αν τους φερόμασταν έτσι θα τους βοηθούσαμε πολύ περισσότερο από όταν τους αποκλείουμε κοινωνικά.
Κάποιος είχε πει κάποτε, “ποιος είναι τελικά σχιζοφρενής, εγώ που δεν αντέχω αυτή την κοινωνία, ή αυτοί που την έχτισαν;” ή κάτι τέτοιο. Και ειλικρινά, είχε δίκιο να αναρωτιέται.
