Η κομμώτριά μου κι εγώ

Η κομμώτριά μου κι εγώ γνωριστήκαμε το 2005, αν θυμάμαι καλά. Την είδα να κουρεύει, ενθουσιάστηκα και δεθήκαμε αμέσως. Είχα όρεξη για τρέλες στα μαλλιά μου κι εκείνη είχε όρεξη για πειραματισμούς στο κεφάλι μου. Μέσα σε όλα τα όμορφα πράγματα που έκανε στην κεφαλή μου, έκανε και μερικές τραγικές μαλακίες. Παίρνοντας πρωτοβουλία μόνη της ή βάζοντάς με να συμφωνήσω, ενώ μετά μου έκανε κάτι άλλο κι επέμενε ότι μου είχε κάνει αυτό που ζήτησα.

Τη συγχώρησα μία. Δύο. Άντεξα να κυκλοφορώ διάφορες φορές και μήνες νιώθοντας σα γίδι, πήγα σε ένα γάμο με μαλλί σα σφουγγαρίστρα, άντεξα ξανθές ανταύγειες πάνω σε ένα μαλλί απροσδιορίστου χρώματος, άντεξα πολλές φορές να κουρεύομαι και να κάνω προσευχές να μην της έρθει τίποτα τρελό στο μυαλό και “δημιουργήσει” πάλι. Όλα αυτά τα άντεχα γιατί τις περισσότερες φορές κατάφερνε να με κρατά ευτυχισμένη και να είναι η εξτρίμ κομμώτρια που ήθελα.

Τώρα όμως θέλω να έχω ένα απλό μακρύ μαλλί με αφέλειες κι εκείνη πήρε πρωτοβουλία να μου τις αραιώσει και μετά να υπονοήσει ότι εγώ έφταιγα που δεν της εξήγησα ακριβώς. Της έχω πάει πολλούς πελάτες, την έχω στηρίξει, δεν έχω παραπονεθεί ποτέ εκτός από χτες. Που με χρέωσε και παραπάνω (ελάχιστα μεν, αλλά γυφτιά δε). Γι’αυτoύς λοιπόν τους λόγους η κομμώτριά μου θα πάρει διαπαντός τον πούλο. Άσε που τελευταία είχε μπερδέψει το στυλ με την καβουριά την ανελέητη. Και γενικά ποτέ δεν τη συμπάθησα, απλά δεν το θεωρούσα αναγκαίο.

Όλα αυτά με κάνουν να σας ρωτώ αν έχετε υπόψη σας κάνα καλό κομμωτήριο- κομμώτρια- κομμωτή στα βόρεια προάστια- γιατί δεν παίζει να κουνηθώ παρακάτω, είμαι σε φάση διευκόλυνσης της ζωής μου.

Let me know!

Whatever

Έχω ξεχάσει πώς να γράφω στο blog μου το ίδιο. Αυτό δε μ’ αρέσει.

Σήμερα πήρα καινούριο αυτοκίνητο. Αυτό μ’ αρέσει και με φοβίζει συνάμα.

Έχω χάσει την επαφή με μένα, την αποφεύγω ή τι τέλος πάντων; Βαριέμαι να γράφω, θέλω συνέχεια να μιλάω.

Είμαι σε μία φάση προβληματισμού, αναζήτησης, μπερδέματος και όπως πάντα, αλλά κυρίως τώρα

ΜΕ ΤΣΑΝΤΙΖΕΙ Ο ΓΑΜΗΜΕΝΟΣ Ο ΧΡΟΝΟΣ.

Περνάει μπαμ μπαμ και δεν προλαβαίνω. Είναι αδύνατο να προλάβω. Θέλω να μη θέλω να προλάβω. Θέλω να αποδεχτώ τη ρευστότητα των πάντων και να πάω σε ένα γαλλικό υπόγειο να πίνω ουίσκι και να καπνίζω gauloises. Ή έστω να πίνω καφέ (γιατί εδώ που τα λέμε μισώ το ουίσκι) και να τρώω σοκολάτες (γιατί βασικά έκοψα και το κάπνισμα).

Δε θέλω άγχος. Τελικά είναι αλήθεια, όσα λιγότερα έχεις, τόσο λιγότερο το άγχος. Εκτός αν είσαι πια σοφός και ξέρεις να διαχειριστείς την σημαντικότητα ή μη των πάντων.

Θέλω ο κόσμος να σταματήσει να μπαίνει στο blog μου επειδή μια φορά έγραψα κάτι για τα μοντέλα. Δεν ξέρω πώς να γίνεις μοντέλο κι αν ήξερα δε θα στο λεγα γιατί θα μουν πολύ απασχολημένη να ψωνίζομαι.

Ice cream rocks

Το μόνο πράγμα που επανειλημμένα μου φτιάχνει τη διάθεση είναι το παγωτό. Ναι, το παγωτό είναι ιερό. Το παγωτό είναι μοναδικό. Αγαπάμε το παγωτό.

Λοιπόν, μια βδομάδα μετά το ατύχημά μου έχω να δηλώσω ότι το να ζω χωρίς αυτοκίνητο είναι ανυπόφορα ελεεινό, το να με οδηγούν συνέχεια άλλοι με κάνει να αισθάνομαι άβολα και το να με πηγαινοφέρνει ο μπαμπάς μου μου θυμίζει σχολικές εποχές.

Φυσικά το ότι ζω είναι πάνω από όλα, αλλά να λέμε και τα σύκα σύκα.

Ένα περίεργο πράγμα, τις τελευταίες μέρες νιώθω άσχημα. Νιώθω έλλειψη κουράγιου, όρεξης, μια ελαφρά καταθλιψούλα, μια ύπουλα κακή διάθεση και ύπουλα νεύρα. Και μια εχθρικότητα.Γι΄αυτό ακριβώς σκοπεύω να φάω πολύ παγωτό. Μέσα σε αυτή τη βδομάδα έγιναν κι άλλα λυπηρά πράγματα και μετά από αυτά ήρθε κι έδεσε το θέμα.

Μόλις πληροφορήθηκα το θάνατο ενός τύπου από το παλιό μου σχολείο μόλις ένα χρόνο μεγαλύτερου από εμένα. Πέθανε από καρκίνο του πνεύμονα. Στα 24. Την κοινωνία μου γαμώ.

Και τώρα πες μου εσύ τι να κάνω. Even ice cream can’t get me through.