Σήμερα είχα μάθημα και μετά ήθελα να πάω σπίτι μιας φίλης μου να αράξουμε μαζί με μια παρέα. Ήμουν πολύ χαρούμενη και βιαζόμουν να φτάσω. 5 λεπτά λοιπόν πριν από το σπίτι της ο δρόμος είχε πάγο και έζησα την τσουλήθρα του τρόμου με το αμάξι μου. Κατέληξα πάνω στην πόρτα ενός σπιτιού, αφού γλίτωσα από διάφορα εμπόδια, όπως να πέσω από κάτω από ένα γκρεμουλάκι σε έναν άλλο δρόμο ή σε αμάξια ή σε πεζούς. Αφού λοιπόν πρώτα χτύπησα σε μια κολόνα κατέληξα να λέω καλησπέρα σας στον φύλακα ενός σπιτιού. Ξέρεις, έσκασα εκεί δίπλα του. Πολύ συμπαθής ο άνθρωπος, να΄ναι καλά. Κι αυτός και τα παιδιά που έμεναν στο σπίτι.
Βγήκαν κι οι αερόσακοι, μου ήρθαν στα μούτρα, βγήκαν και καπνοί. Ούρλιαξα και λίγο καθώς τράκαρα. Το χειρότερο είναι ότι το όλο θέμα είχε διάρκεια. Όχι ωρών, αλλά σημαντικών δευτερολέπτων στα οποία ήμουν πεπεισμένη ότι δε θα βγω ζωντανή από΄κει μέσα. Τελικά το μόνο που έπαθα ήταν να χτυπήσω το γόνατό μου, αλλά τόσο ασήμαντα που ούτε νοσοκομείο δεν πήγα. Ήρθε εκεί ο μπαμπάς μου, το αγόρι μου, αλλάξαμε λάστιχο και πήγα το αμάξι σπίτι. Δεν ξέρω αν αξίζει να το φτιάξουμε τόσο σκατά που έχει γίνει. Επίσης, ενώ το αγαπούσα, τώρα δε νιώθω πολύ καλά μαζί του, κυρίως γιατί ενώ είχαμε στραπατσαριστεί, πολλά αμάξια πέρασαν από εκεί και πήγαν να πάθουν το ίδιο, αλλά όλα γλίτωσαν, εκτός από ένα που πρώτα έκανε μια πιρουέτα και μετά γλίτωσε, κι αυτό ήταν ίδιας ράτσας με εμάς.
Αυτό όμως που με συγκλονίζει είναι το πόσο εύκολο είναι να πεθάνεις από τη μια στιγμή στην άλλη. Και πόσο τυχερή ήμουν μέσα στην ατυχία μου. Και πόσο μαλακία είναι αυτό που λένε ότι όλη η ζωή περνάει μπροστά στα μάτια σου κλπ. Μπούρδες. Κατέβηκα από το αμάξι, άρχισα να πιάνω το πρόσωπό μου ψάχνοντας για αίματα και συνειδητοποίησα ότι είμαι καλά, ζωντανή και δυνατή. Ήμουν πολύ ψύχραιμη για το σοκ που πέρασα. Πήρα κατευθείαν τα τηλέφωνα που έπρεπε, δεν έκλαψα, δεν έκανα τίποτα. Τώρα όμως νιώθω μεγάλη στεναχώρια.
Παρατηρώ τον εαυτό μου. Μου έρχονται κι εμένα σκέψεις, αν δεν είχα κάνει αυτό, αν είχα κάνει το άλλο, αν, αν αν… Χιλιάδες υποθέσεις, χιλιάδες σενάρια μα ένα μόνο έγινε πράξη. Μετά σκέφτηκα ότι μπορεί να με μάτιασαν (χαζό, αλλά σε καταστάσεις περίεργες συχνά θέλουμε να φταίει κάποιος άλλος), μετά σκέφτηκα ότι εγώ φταίω και κανείς άλλος. Όλα αυτά σε δευτερόλεπτα. Τελικά ισχύουν και σε μένα αυτά που ισχύουν σε όσους παθαίνουν κάτι σοκαριστικό. Όχι ότι πίστευα ότι είμαι διαφορετική, απλά δε μου είχε δοθεί η ευκαιρία να το τσεκάρω. Άλλα άτομα μου είπαν τα κλασικά, άγιο είχες, ή μήπως σε τιμώρησε που δεν έχεις κάνει αυτό κλπ. Κλασικά πράγματα. Χιλιάδες μαλακίες ενώ το μόνο που συμβαίνει είναι ότι ζεις, πεθαίνεις κι αυτό είναι μέσα στη ροή, άσχετα αν το αντιλαμβάνεσαι ή όχι. Η ζωή σου, αυτή που προσπαθείς να ασφαλίσεις με 1002 τρόπους είναι εύθραυστη και ανά πάσα στιγμή μπορεί να συμβεί κάτι και να πεθάνεις. Δεν είναι πολύ γλυκό αυτό το ξέρω. Ζούμε κάτι σα θρίλερ και πάντα ο δολοφόνος μας νικάει. Αλλά όσο ζούμε, ας το κάνουμε όσο καλύτερα μπορούμε ρε γαμώτο.
Τέτοιες εμπειρίες είναι αφυπνιστικές, σκέφτεσαι στο διάλολο η φίλη μου η Ελένη που μου χει σπάσει τα νεύρα, ή στο διάλο το άγχος μου κι ο ένας κι ο άλλος. Μετά όμως συνήθως το ξεχνάς κι επανέρχεσαι. Και αναλώνεσαι. Υπάρχει και μια θεωρία της Θετικής Ψυχολογίας και του Seligman που λέει ότι ο άνθρωπος, ό,τι κι αν του συμβεί μέσα σε 3 μήνες επανέρχεται στα συνηθισμένα επίπεδα ευτυχίας του. Θέλω να πιστέψω πως αυτό που έπαθα σήμερα, αντί να έχει μόνο αρνητικά, θα το σκέφτομαι και θα λέω ψψψτ, κοπελιά, μην ασχολείσαι με μαλακίες γιατί η ζωή περνά και χάνεται που λέει και γνωστός Έλλην αοιδός.
Δεν μπορείς να΄σαι σίγουρος ποτέ θα έρθει η ώρα σου. Μπορείς όμως να προσπαθείς να ζεις, να ζεις, να ζεις. Όσο πιο όμορφα μπορείς.
Από την ώρα εκείνη μου΄χουν κολλήσει στο μυαλό οι εξής στίχοι: The only guarantee in life is a life worth dying for… Cause death don’t wait for no one.. Sitting on your front door του τραγουδιού του οποίου θα παραθέσω από κάτω.
Να προσέχετε εκεί έξω, μα πρώτα μέσα.
