Fabulous- not

Για πολλοστή φορά είμαι άρρωστη εν καιρώ Χριστουγέννων. Είναι το λιγότερο γραφικό, έτσι; Θα μπορούσα να πιστέψω ότι οι γιορτές με αρρωσταίνουν. Μήπως πρέπει βασικά; Τα τελευταία χρόνια μόνο μια φορά δεν ήμουν άρρωστη. Αυτό μου προκαλεί μια μιζέρια ουσιαστική και βαθιά, μια μιζέρια πηγαία. Αυτή τη φορά βέβαια το έχω πάρει θερμά το πράγμα. Κατάλαβα μάλλον ότι με το να χτυπιέμαι απλά περνάω ακόμη πιο άσχημα από το default της αρρώστιας. Καταραμένο ανοσοποιητικό σύστημα, γιατί να μην αντέχεις τα πάντα; Agh, sickness is misery. MISERY.

Εν τω μεταξύ ο χρόνος περνάει κι όλα θα γυρίσουν στην κανονική τους ροή κι εγώ ήθελα τις γιορτές να κάνω μερικά πράγματα χαλαρά μεν, δημιουργικά δε. Τι έκανα; Τίποτα. Απλώς καθόμουν στο σπίτι κωλοβαρώντας και μετά έβγαινα έξω. Τώρα κάνω απλώς το πρώτο. Ο άνθρωπος σίγουρα έχει ανάγκη ώρες απόλυτου τίποτα αλλά αυτό το τίποτα με αγχώνει. Γιατί περνάει ο χρόνος, περνάμε κι εμείς και τι μένει; Ούτε να γράψω δεν μπορώ, ούτε να διαβάσω, ούτε καν να κάτσω να δω μια ταινία. Μπορώ να είμαι με φίλους μου, αλλά τώρα που αρρώστησα χέσε μέσα Πολυχρόνη.

Ειλικρινά, δεν είναι αστείο αυτό το πράγμα κάθε Χριστούγεννα. Άι σιχτήρι πια.

Misericordia

Είδα δυο περσινά μου ποστ και συνειδητοποιώ ότι οι προβληματισμοί μου δεν έχουν αλλάξει και πολύ από τότε. Το άγχος, η διαφορετικότητα, η διαχείριση των συναισθημάτων. Μερικά θέματα είναι πάντα επίκαιρα τελικά. Επίκαιρα ή άλυτα; Ίσως και τα δύο. Πώς λύνεις ένα θέμα αλήθεια; Πολλές φορές έχω πει είχα το τάδε θέμα κι εγώ κάποτε… Πώς το ξεπέρασα; Ποια είναι η διαδικασία; Περίεργο, δεν την έχω κατανοήσει ακόμα. Σίγουρα πρέπει να σκεφτείς. Και μετά να ξανασκεφτείς. Και μετά κάθε φορά που σου δίνεται η ευκαιρία να το αντιλαμβάνεσαι αρχικά, και μετά να πράττεις. Με βάση τη λογική. Αχ αυτή η λογική..

Η λογική του παραλόγου έκανε πάρτι μαζί μου σήμερα. Αμέ. Τα σπάσαμε. Βάλαμε κι έναν τρίτο στο χορό χωρίς να το ζητήσει, αλλά τι να κάνεις, συμβαίνει. Στα πάρτι δεν ξέρεις τι να περιμένεις. Ειδικά στα δικά μου. Είμαι ολίγον ασταθής βρε παιδί μου. Εκεί που είμαι αυτό ξαφνικά είμαι κι ένα άλλο. Εκεί που θέλω αυτό ξαφνικά θέλω και κάτι άλλο. Δύσκολο, το ξέρω. Αλλά είναι και λίγο στη φύση μας να μπερδευόμαστε και να ψαχνόμαστε. Στη δική μου ίσως λίγο παραπάνω. Το θέλω; Δεν ξέρω τι να σου πω. Τι θέλουμε και τι νομίζουμε ότι θέλουμε είναι καμιά φορά το ένα και το αυτό. Κακώς μεν, αλλά συμβαίνει. Φταίει η πολλή τηλεόραση; Φταίνε τα πολλά παραμύθια; Φταίει αυτή η ριμάδα η κοινωνία; Ίσως απλά το στραβό μας το κεφάλι. Εμείς οι γυναίκες. Πραγματικά περίπλοκες ρε αδερφάκι μου. Δεν καταλαβαινόμαστε μεταξύ μας και μετά περιμένουμε να ρθει αυτός ο έρμος να μας κατανοήσει και να μας συμπληρώσει κιόλας. Και μετά θυμώνουμε κι από πάνω. Είμαστε τραγικά όντα, το παραδέχομαι. Και αστεία ταυτοχρόνως. Και ικανά να τρελάνουμε το σύμπαν ολόκληρο. Τόση δύναμη και πάει χαμένη. Κρίμα.

X-mas time

Καταρχήν έχω την εξής απορία: από που βγαίνει το x-mas; Τι συμβολίζει αυτό το x τέλος πάντων; Όσοι γνωρίζετε όπως απαντήσετε παρακαλώ.

Δεύτερον, έχω μειώσει τις επισκέψεις μου στο ίδιο μου το μπλογκ, πράγμα που δηλώνει άλλα πράγματα που δεν τα ξέρω ακόμη.

Από νέα να πω ότι είχα πάει σ/κ στο Διακοφτό, σε ένα υπέροχο ξενοδοχείο που κρατάω μυστικό οπότε και δε θα σας αποκαλύψω. Ήταν παλιά μοναστήρι. Έχει μια πολύ ωραία ενέργεια κι ένα καταπληκτικό μπαρ. Το προσωπικό αξιολάτρευτο, η τοποθεσία επίσης. Το μόνο που ήταν πολύ κακό ήταν η ανύπαρκτη ηχομόνωση, ειδικά όταν οι διπλανοί σου κάνουν πρωινό σεξ από τις 8. Σήμαντρο το λένε, εντάξει, το αποκάλυψα. Δεν μπορώ να κρατήσω το στόμα μου κλειστό :p

Σε άλλα θέματα, μου τη σπάει που δεν μπορώ να πάω σε ένα μαγαζί να χορέψω χαλαρά. Μου αρέσει πολύ ο χορός αλλά όπου και να πας απλά ποδοπατιέσαι με αποτέλεσμα να μην μπορείς καν να στρίψεις τσιγάρο, πόσο μάλλον να χορέψεις. Τώρα που είπα τσιγάρο, καλή η απαγόρευση, αλλά ειλικρινώς καταπιεστική. Αισθάνομαι σαν λεπρή κάθε φορά.

Αυτά τα βαρετά. Σι γιου σουν. Ορ νοτ.
Cheers

Addiction

Υπάρχουν στιγμές που οι ερωτευμένοι θυμίζουν τοξικομανείς. Και υπάρχουν όντως κοινά στοιχεία. Το θέμα είναι όταν πάει να παραγίνει το κακό να το κόψεις. Γλυκιά εξάρτηση δεν υπάρχει. Ίσως μόνο η σοκολάτα, αλλά κι αυτή ακόμη, έχει επιπτώσεις.

An addiction is an adiction. Kind does not matter.

“Every form of addiction is bad, no matter whether the narcotic be alcohol or morphine or idealism.”

Carl Gustav Jung

Μικρές χαρές

Γενικώς αντιπαθώ την ελληνική τηλεόραση. Κατ΄εξαίρεση όμως την άνοιξα σήμερα και ήρθα αντιμέτωπη με μία καταπληκτική κοπέλα, που μάχεται τον καρκίνο από τα 24 της (τώρα είναι 29) και ήταν μέσα στο χαμόγελο και το χιούμορ. Πόσο συχνά είμαστε εμείς οι «υγιείς» έτσι; Σχεδόν ποτέ. Εκείνη παίζει τη ζωή της κορώνα-γράμματα κι εμείς συγχυζόμαστε που δεν έχουμε ελεύθερο χρόνο μια μέρα. Έχω να πω χιλιάδες μπράβο σε όλους όσοι πολεμάνε τον καρκίνο καθημερινά και πιστεύω θα έπρεπε να εμπνεόμαστε από εκείνους και όχι να απομακρυνόμαστε.

Ακριβώς μετά έρχομαι στο pc μου και πέφτω πάνω στην καινούρια ταινία του Κωνσταντίνου Πιλάβιου (cpil), σε σενάριο Δέσποινας Λάδη. Μικρές χαρές, ο τίτλος. Πάρα πολύ συγκινητική. Το θέμα είναι ένα θέμα που απασχολεί την ανθρωπότητα αιώνες, όπως αναφέρει και η ταινία. Ποιο είναι το νόημα της ζωής; Είναι όντως από τα μεγαλύτερα υπαρξιακά ζητήματα. Εμπνευστείτε λοιπόν κι από εδώ. Καταπληκτική σκηνοθεσία και εξίσου καταπληκτική φωτογραφία. Μακάρι να βλέπαμε τέτοιες δουλειές πιο συχνά.

Εδώ το link της ταινίας, για κάποιο λόγο δεν μπορώ να το ανεβάσω!

http://www.cpil.info/2009/12/07/small-pleasures-2/

Σκέψου με να σε σκεφτώ να ανεβούμε οπουδήποτε

Τα έχω πάρει στο κρανίο. Μπαίνω στο facebook και στο twitter και βλέπω άτομα να κράζουν άλλα άτομα και καταστάσεις από το pc τους. Πόσο επαναστατικό είναι αυτό; Καθόλου, άσε με να σου πω.

Συμφωνώ να εκμεταλλευτούμε κάθε μέσο για να ακουστούμε, ειδικά τώρα με το internet έχουμε το προνόμιο να μπορούμε να πούμε ό,τι θέλουμε όποτε θέλουμε.

Δεν αντέχω να βλέπω άτομα να λένε fuck the police, fuck school, fuck το ένα και το άλλο έτσι γενικά. Ειλικρινά νομίζεις ότι το να κράζεις και να φανατίζεσαι άκριτα δηλώνει θέση; Αλήθεια έχεις αναρωτηθεί ποτέ τι θα έκανες εσύ αν ήσουν στη θέση εκείνου που κράζεις; Και μη μου πεις ότι δεν θα ήσουνα ποτέ σε αυτή τη θέση. Θεωρώ επιεικώς χαζή μια τέτοια απάντηση. Έχει ειλικρινά σημασία από ποια θέση μιλάμε. Έχει σημασία να σκεφτόμαστε και να κρίνουμε γενικά και όχι ειδικά. Ο φανατισμός είναι ξεπερασμένος. Δηλώνει στενομυαλιά και αδυναμία εποικοδομητικής κριτικής. Δηλώνει άκριτη σκέψη. Δηλώνει ότι έχεις μείνει πίσω, σε μια ηλικία εφηβική. Δε νοούμαι σοβαρό άνθρωπο να βγαίνει και να λέει ό,τι να’ναι χωρίς να σκέφτεται κάτι να αντιπροτείνει σε όλα αυτά που κράζει.

Θες να κάνεις την αλλαγή; Θες να διαφοροποιηθείς; Σκέψου τότε. Και μόνο αυτό θα κάνει τη διαφορά κι ας είμαστε σε έναν αιώνα που λογικά θα έπρεπε όλοι να αναπτυσσόμαστε αντί να παλινδρομούμε. Και μετά κάνε ό,τι μπορείς να κάνεις, όσο μικρό κι αν είναι αυτό. Δε βλέπω πολλούς να παίρνουν την ευθύνη του εαυτού τους. Όλοι λένε σιγά μην αλλάξω εγώ τον κόσμο, σιγά μην κάνω εγώ τη διαφορά. Κι όμως. Πολλοί άνθρωποι έκαναν τη διαφορά ως μονάδες και σε χρόνια πολύ δυσκολότερα από τα δικά μας. Ευαισθητοποιήσου, πράξε και πάρε την ευθύνη σου πλέον.

Με το να κατηγορεί ο ένας τον άλλο δε βλέπω να προχωράμε. Το αίσθημα της ατομικής ευθύνης είναι ίσως από τα λίγα πράγματα που θα μας πάνε μπροστά. Δες και το βίντεο για να πάρεις μια ιδέα για τη δύναμη της μονάδας. Μην περιμένεις να φτάσουν τα πράγματα στο απροχώρητο για να ταρακουνηθείς. Μην περιμένεις, γιατί τα πράγματα είναι από τώρα στο απροχώρητο.