Woody Allen- the one and only

Αγαπώ τον Woody Allen.

Ο άνθρωπος είναι η έκφραση κάθε νεύρωσης του κοινού θνητού. Το χιούμορ του είναι συγκινησιακά απερίγραπτο. Είναι ευφυέστατος και δεν χορταίνω να βλέπω τις ταινίες του. Ο τύπος εκφράζει όλα τα υπαρξιακά ζητήματα με έναν ειλικρινά θαυμαστό τρόπο. Τόσο απλό και τόσο μοναδικό μαζί. Είναι ο απόλυτος.

Να μερικές από τις ατάκες του.

• Eternal nothingness is fine if you happen to be dressed for it.
• I am not afraid of death, I just don’t want to be there when it happens.
• I believe there is something out there watching us. Unfortunately, it’s the government.
• I don’t believe in the after life, although I am bringing a change of underwear.
• I was nauseous and tingly all over. I was either in love or I had smallpox.
• I will not eat oysters. I want my food dead. Not sick. Not wounded. Dead.
• If my films make one more person miserable, I’ll feel I have done my job.
• If only God would give me some clear sign! Like making a large deposit in my name at a Swiss bank.
• Life is full of misery, loneliness, and suffering – and it’s all over much too soon.
• Most of the time I don’t have much fun. The rest of the time I don’t have any fun at all.
• My one regret in life is that I am not someone else.
• Not only is there no God, but try finding a plumber on Sunday.
• On the plus side, death is one of the few things that can be done as easily lying down .
• To you I’m an atheist; to God, I’m the Loyal Opposition.
• What if everything is an illusion and nothing exists? In that case, I definitely overpaid for my carpet.
• I can’t listen to that much Wagner. I start getting the urge to conquer Poland.
• I was thrown out of college for cheating on the metaphysics exam; I looked into the soul of the boy sitting next to me.
• I’m astounded by people who want to ‘know’ the universe when it’s hard enough to find your way around Chinatown.
• If it turns out that there is a God, I don’t think that he’s evil. But the worst that you can say about him is that basically he’s an underachiever.

Έχω πει πολλές φορές ότι είναι μακρινός πατέρας μου ή κάτι τέτοιο. Εδώ λοιπόν αποτίω τον φόρο τιμής μου :p

Χρόνος, γυμναστική και τέτοια

Τις μέρες που δεν έχω να κάνω τίποτα εκτός σπιτιού ξυπνάω όλο χαρά που θα κάνω τόσα πράγματα στο σπίτι! Μου φαίνεται ο χρόνος να είναι άπλετος, ενώ στην ουσία η ώρα πάει 11-το βράδυ- πριν καλά καλά το καταλάβω. Τι πρόβλημα κι αυτό με τον χρόνο; Μοιάζει ασταμάτητος και αχαλίνωτος. Και είναι κιόλας. Αντί να εκνευρίζομαι κάθε φορά και να λέω πάλι τίποτα δεν έκανα, ας το αποδεχτώ. Αφού σχεδόν πάντα τίποτα δε θα έχω κάνει. Ή απλά ό,τι κι αν κάνω ποτέ δε θα είναι αρκετό.

Πάντως σήμερα έκανα την υπέρβαση. Έκανα γυμναστική μόνη μου. Μουσικούλα και χτύπημα. Και τώρα πόνος στα πόδια. Αλλά είναι αυτός ο ωραίος ο πόνος. Αυτός που ξέρεις ότι κάτι έκανες εκεί πέρα κι αν συνεχίσεις έτσι θα είσαι μια fitness goddess, ένα κορμί θανατηφόρο. Αλλά θα συνεχίσω;; Γιατί το μπαλέτο είχε κι ένα challenge, ήταν και λίγο η δασκάλα, ο χαβαλές, όλα αυτά. Ήταν και λίγο η υποχρέωση, είσαι σε μια σχολή. Μόνος σου είναι λίγο δύσκολο να είσαι τόσο πειθαρχημένος, κυρίως επειδή νομίζεις ότι θα προλάβεις λίγο πιο μετά, αλλά άκου που σου λέω, δεν θα προλάβεις.

Μέχρι η δασκάλα μου να κάνει κάτι καινούριο πρέπει να βρω εναλλακτικούς τρόπους γυμναστικής. Ήδη έχω καιρό να αθληθώ και δε με ψήνει. Αν δεν το κάνω τώρα δεν θα το κάνω ποτέ. Εκτός αν πάθω midlife crisis. Που θα πάθω, αλλά προτιμώ να την πάθω κάνοντας γυμναστική. Τη βαριέμαι όμως τη γυμναστική. η μόνη γυμναστική που δε βαριόμουν ποτέ ήταν η ενόργανη και ο χορός. Και το μπαλέτο φυσικά φυσικά. Έχετε κάτι να προτείνετε ώσπου να ξαναρχίσω μπαλέτο;

PS: Χριστούγεννααααααααααα τι καλάααααα!

Sweet deception

Όσο περίεργο κι αν φαίνεται, η υπερβολική ενασχόληση με την πραγματικότητα μπορεί να αποτελέσει λόγο να μην είσαι τελικά σε επαφή μαζί της. Καθώς η πραγματικότητα είναι μια πολύ συγκεχυμένη έννοια είναι καλή φάση πού και πού να παίρνεις το ομπρελίνο σου και να πετάς ωσάν μια σύγχρονη Μέρι Πόπινς.

Εγώ, αρκετά βυθισμένη στην πραγματικότητά μου, ένιωθα ότι δεν έχω χρόνο να κάνω ούτε για λίγο κάτι που θα με βγάλει έξω από τα νερά μου έστω και στο ελάχιστο. Μένω πολύ κοντά στο βουνό. Ο φίλος μου εδώ και καιρό μου προτείνει και μου ξαναπροτείνει να κάνουμε ανάβαση, μου έλεγε ότι θα είναι καταπληκτική εμπειρία, αλλά εγώ τίποτα. Βρήκα χιλιάδες δικαιολογίες και είχα πολλούς κουτούς φόβους. Τελικά έφτασε στο σημείο να μου πει ότι έχει κανονίσει να πάμε με κάτι φίλους μας κι ότι θα είναι μόνο 20 λεπτάκια δρόμος.

Στην αρχή δε μου είχε πει καν ότι θα ανεβούμε το βουνό. Απλώς θα πάμε. Χρειάστηκε λοιπόν να με “εξαπατήσει” ώστε να πάω και τελικά τώρα να αντί να τον βρίζω που με εξαπάτησε να αναρωτιέμαι γιατί δεν το είχε σκεφτεί νωρίτερα. Τον ευγνωμονώ για την εμπειρία. Είναι μοναδική η ενέργεια, μοναδική η αίσθηση και ειλικρινά αξίζει πού και πού να κουνάς τον κώλο σου γιατί το βουνό, και γενικότερα η φύση, σου δίνει κάτι που όλα τα βιβλία, όλες οι ταινίες, όλο το ίντερνετ κλπ, δε θα σου δώσουν ποτέ. Είναι μια αίσθηση ζωντάνιας και κάθαρσης. Μια αίσθηση ελευθερίας πιο πειστική από άλλες.

Κάθε φορά που έρχομαι σε επαφή με τη φύση ενθουσιάζομαι και μετά πάλι με καταπίνει η καθημερινότητα. Χμ. Καταπίνομαι μάλλον μόνη μου γιατί λέω “έλα μωρέ έχω το ένα, έχω το άλλο, πού να τρέχω κλπ.” Κακώς. Καλύτερα να “χάσεις” μια μέρα στο βουνό παρά οπουδήποτε αλλού. Γιατί όπως και να’χει στη φύση δεν χάνεις. Η φύση μόνο σου δίνει. Κι εμείς σα χαζοί της κάνουμε ό,τι της κάνουμε.

PS: Όλα αυτά χτες, απλά ξέχασα να πατήσω publish. Have fun!