Είμαι βαθύτατα λυπημένη που οι Madrugada διαλύθηκαν. Deep end, deep depression. Και δεν τους είδα ποτέ live, γαμώ το κέρατο της φίλης μου, που ενώ δεν έβρισκα εισιτήρια, δε μου έδωσε το δικό της, η οποία ούτε 5 τραγούδια τους δεν ήξερε και στο τέλος μου είπε, ε, δεν ήταν πολύ καλοί, είπαν πολλά από το καινούριο τους και δεν τα ήξερα κλπ κλπ. Θράσος. Και δεν μου΄δωσε το εισιτήριο. Αυτό ίσως και να μην της το συγχωρέσω, παρόλο που μου έχει κάνει και χοντρότερα πράγματα.

Έτσι έχασα και την τελευταία μου ευκαιρία να τους δω. Τόσα χρόνια τους έχανα για διάφορους λόγους. Κρίμα κι άδικο. Τέλος πάντων, θα το ξεπεράσω. Ακούω τώρα τη δισκογραφία τους και μου ξύπνησε όλες αυτές τις αναμνήσεις όπως καταλαβαίνεις. Madrugada σας αγαπώ.