Laugh out loud

Είμαι πάρα πολύ χαρούμενη που ξεκινάνε μία μία οι σειρές που παρακολουθώ. That is, Desperate Housewives and Criminal minds. Έχω γίνει κάτι σαν τη μαμά μου, που την κορόιδευα που είναι κολλημένη, αλλά τελικά το μήλο κάτω από τη μηλιά, έτσι; Απλά εγώ το παίζω γκλαμουριά γιατί παρακολυθώ αμερικανιές και όπως και να το κάνεις είμαι ένα επίπεδο πιο πάνω. Οκ, αστειεύομαι. Τώρα πάντως θα ξεκινήσω και το how i met your mother. Βλέπω και το heroes αλλά έχει καταντήσει λιγάκι κούραση, το΄χουν τραβήξει από τα μαλλιά, τα πόδια, τα βυζιά κι ό,τι άλλο τραβιέται. Επίσης, δεν μπορώ να θυμηθώ γιατί σταμάτησα το family guy, το οποίο είναι τόσο αστείο που θέλω να κλάψω. Πρέπει να το ξαναρχίσω asap.

Εδώ και λίγες μέρες άρχισα να διαβάζω το ΦΑΔΕΡ ΗΜΩΝ, το οποίο με έχει λυγίσει. Γελάω πολύ, γελάω δυνατά και γελάω μόνη μου. Διασκέδαση, έτσι; Στην αρχή το σνόμπαρα λίγο γιατί θεώρησα ότι είναι αντιγραφή του στυλ του μοναδικού Terry Pratchett, αλλά μετά σκέφτηκα ότι αντιγραφή ξεαντιγραφή, τα σπάει. Βασικά αναρωτιέμαι αν ο Βουράκης έχει διαβάσει Pratchett. Όπως και να΄χει please διαβάστε το, θέλω να μοιραστώ με κάποιον όλο αυτό το γέλιο. Πραγματεύεται τη Δευτέρα Παρουσία, αλλά όχι υπό την έννοια που φαντάζεσαι. Σκέψου ότι ο Θεός θεωρεί τον Ιησού στιλιστικά ακατάλληλο για τη Δευτέρα Παρουσία κι έτσι επιλέγει στη θέση του Ιησού, τον μικρότερο γιο του, τον Τζες, που έχει όλα τα φόντα να κάνει μεγάλη καριέρα ως Σωτήρας. Συγκεντρώνει λοιπόν 12 αποστόλισσες και ξεκινάει το έργο του. Αν είσαι υπερβολικά θρήσκος, δεν έχεις χιούμορ και σοκάρεσαι, τότε άστο στο πλάι, να γλιτώσεις και το εγκεφαλικό.

Επίσης να διαβάσεις Pratchett οπως και δήποτε γιατί αξίζει. Ο τύπος έχει εκπληκτική φαντασία και θα σε παρασύρει σε στιγμές αξεπέραστου γέλιου.

Κατά τα άλλα άρχισα διάβασμα για την εκπαίδευση και το πρώτο μου βιβλίο είναι του Spinelli και κάτι άλλα σχετικά με την αντιμετώπιση του θανάτου, οπότε λίγη χαρά τη χρειαζόμουν :p

Είμαι πολύ ενθουσιασμένη με τη χρονιά που ξεκινάει, αν και με τόσα πράγματα που έχω να κάνω ίσως χάσω και όσους φίλους μου έχουν απομείνει Δεν πειράζει όμως γιατί θα γίνω τόσο σπουδαία που όλοι θα θέλουν να με έχουν φίλη. Χαχαχχαχα.

Have a nice week!

The Invitation

It doesn’t interest me what you do for a living.
I want to know what you ache for
and if you dare to dream of meeting your heart’s longing.

It doesn’t interest me how old you are.
I want to know if you will risk looking like a fool
for love
for your dream
for the adventure of being alive.

It doesn’t interest me what planets are squaring your moon…
I want to know if you have touched the centre of your own sorrow
if you have been opened by life’s betrayals
or have become shrivelled and closed
from fear of further pain.

I want to know if you can sit with pain
mine or your own
without moving to hide it
or fade it
or fix it.

I want to know if you can be with joy
mine or your own
if you can dance with wildness
and let the ecstasy fill you to the tips of your fingers and toes
without cautioning us
to be careful
to be realistic
to remember the limitations of being human.

It doesn’t interest me if the story you are telling me
is true.
I want to know if you can
disappoint another
to be true to yourself.
If you can bear the accusation of betrayal
and not betray your own soul.
If you can be faithless
and therefore trustworthy.

I want to know if you can see Beauty
even when it is not pretty
every day.
And if you can source your own life
from its presence.

I want to know if you can live with failure
yours and mine
and still stand at the edge of the lake
and shout to the silver of the full moon,
“Yes.”

It doesn’t interest me
to know where you live or how much money you have.
I want to know if you can get up
after the night of grief and despair
weary and bruised to the bone
and do what needs to be done
to feed the children.

It doesn’t interest me who you know
or how you came to be here.
I want to know if you will stand
in the centre of the fire
with me
and not shrink back.

It doesn’t interest me where or what or with whom
you have studied.
I want to know what sustains you
from the inside
when all else falls away.

I want to know if you can be alone
with yourself
and if you truly like the company you keep
in the empty moments.

Oriah Mountain Dreamer

Ήμουν σε ένα σεμινάριο το σ/κ και ξεκίνησε κάπως έτσι. Το βρίσκω πολύ συγκινητικό κείμενο. Στα βάθη του είναι σου και στου δικού μου, εκεί υπάρχει η μόνη αλήθεια. Πόσο συχνά μιλάμε με την ψυχή μας; Και όταν το κάνουμε πόσο συχνά είναι πρόθυμος ο άλλος να μας ακούσει; Γιατί να μας έχουν βομβαρδίσει από παντού με φοβιστικές ιδέες; Όλοι οι άνθρωποι κάτι φοβούνται και τελικά κάτι χάνουν. Πόσο τολμηρό να είσαι ελεύθερος, πόσο δυναμικό να παίρνεις ρίσκα.

Πόσο συχνά αφήνεις τον εαυτό σου να δεθεί με άλλους ανθρώπους κι όταν το κάνεις πόσο συχνά αντιμετωπίζεις τους άλλους με τη μοναδικότητα που τους αξίζει; Κι εσένα; Σου λένε ότι είσαι μοναδικός; Εσύ το ξέρεις;

Το σεμινάριο ήταν υπέροχο και το τοπίο φανταστικό. Αν εξαιρέσεις ότι το πρώτο βράδυ δεν κοιμήθηκα στιγμή, ότι απεβίωσαν και τα δύο κινητά μου λόγω πνιγμού κι ότι το φαΐ ήταν λίγο κακούλι, όλα τα άλλα ήταν οκ. Έπρεπε να΄σουν από μια γωνιά να με θαύμαζες. Woody Allen, επιβεβαιώθηκα.

Miscellaneous

Είδα πριν από λίγο ένα dvd πολύ βοηθητικό όσον αφορά τη διακοπή του καπνίσματος. Είναι η μέθοδος του Allen Carr, η οποία δεν επικεντρώνεται στο ότι θα πεθάνεις, θα πάθεις καρκίνο κλπ, αλλά σε άλλα πράγματα. Πράγματα που έχουν να κάνουν με την ψυχολογία του καπνιστή και ειλικρινά έχω μπει σε σκέψεις. Δεν είμαι ακόμη έτοιμη να προβώ σε ενέργειες διακοπής, αλλά για όσους είναι, το προτείνω ανεπιφύλακτα. Ο άνθρωπος μιλάει σωστά και to the point.

Είδα ακόμη, το Casablanca, το οποίο απόλαυσα, όπως επίσης και το Up. Ουδεμία σχέση το ένα με το άλλο, αλλά τα συνιστώ και τα δύο.

Αύριο φεύγω για ένα τριήμερο σεμινάριο περί πένθους και απώλειας στην Εύβοια. Θα είναι περίεργο, γιατί θα μένω με 2 κοπέλες που δεν ξέρω κι εγώ δεν μπορώ να μείνω καλά καλά ούτε με φίλους μου. Θα είναι λοιπόν αρκετά πειραματικό για μένα. Κάποιοι ίσως κολλήσουν στο θέμα, αλλά εγώ, όντας τελείως άκυρη, επικεντρώνομαι σε απλά, καθημερινά θέματα, όπως η διαμονή, το φαγητό και τέτοια. Όπως καταλαβαίνεις, σωστά διάλεξα αυτό το επάγγελμα, γιατί έχω να λύσω θέματα που θα μου έπαιρναν 2 ζωές, αλλά τώρα δικαιούμαι να είμαι τρελή και να κάνω ψυχοθεραπεία στον εαυτό μου τον ίδιο.

Φυσικά, έχω άγχος, αλλά και μία πεποίθηση ότι μια χαρά θα περάσω στο τέλος, αφού πάντα παραπονιέμαι και μετά τραγουδάω τα περάσαμε όμορφα λα λα λα λα λα λα. Δεν είμαι ο τύπος των ταξιδιών, είμαι εκείνος των νευρώσεων και της αγωνίας. Με κάποιο τρόπο πρέπει να είμαι μακρινή αδερφή του Woody Allen. Ξέρω ότι εκείνος με νιώθει πιο πολύ κι από τον ψυχολόγο μου. Είναι άβολο για μένα να ταξιδεύω, νιώθω ανασφάλεια και άγχος. Κάποια στιγμή θέλω να αποφασίσω να το ξεπεράσω, αλλά κάθε αρχή και δύσκολη, όπως θα έχεις ακούσει να λένε.

Αυτή τη φορά όμως έχω κι έναν ενθουσιασμό γιατί ξεκινάω την εκπαίδευσή μου από αύριο κι αυτό με γεμίζει γιατί, όπως και να το κάνεις, το περιμένω από την έκτη δημοτικού. Όχι, δεν ήμουν από τα νορμάλ παιδάκια που ήθελαν να γίνουν τραγουδίστριες. Παρόλα αυτά i certainly need to grow up.

So, lets get this party started!

excuse me sir

Έχω μία πολύ σημαντική απορία. Και παντός καιρού.

What the fuck is REAL life?

Ευχαριστώ.

Let it be

Σημασία έχει να μη σε παίρνει από κάτω. Να διατηρείς την ψυχραιμία σου. Να διατηρείς ό,τι μπορείς. Να διατηρείσαι. Πώς στο καλό, δικό σου θέμα.

Όλες αυτές οι απαιτήσεις από τον εαυτό μας, από τους άλλους, των άλλων από εμάς είναι ένας φαύλος κύκλος που καταλήγει σε μια μαύρη τρύπα. Τόσο μαύρη που ξεχνάς και πώς ήταν τα χρώματα. Let it be. Τι ωραία έκφραση. Τίποτα όμως δε θα αφήσω εγώ έτσι. Όλα θα τα φτιάξω. Μμμμ.

Τι κάνεις όταν σε πιάνει ένας φόβος που σε παραλύει; Πώς στο καλό ηρεμείς; Φόβος και άρνηση. Δε θέλω, βαριέμαι κλπ. Έχει ενδιαφέρον πώς σαμποτάρω τον εαυτό μου και πώς δεν μπορώ να πάρω μια γαμημένη απόφαση. Μετά πώς να είμαι χαρούμενη; Δε θα μαι, αλλά αυτό δεν ήθελα κατά βάθος; Ορίστε πεποίθησή μου, δικαιώσου ξανά και ξανά και ξανά. Τι κι αν μιλάω, τι κι αν εξαφανίζω.

Πρέπει απλώς να συγκεντρωθώ. Κι αυτός ο μαλάκας ο χρόνος πάντα εδώ να με κυνηγάει.

Archive 11/09/2009

Πήγα χτες στη συναυλία των Archive στο Badminton. Ήταν υπέροχοι, ο ήχος φανταστικός και η σκηνική παρουσία καταπληκτική. Το μόνο κακό ήταν ότι έλειπε η Maria Q, η οποία όσο και να το κάνεις μας έλειψε, δεν ακούσαμε πχ το πολυαγαπημένο μου whore. Ακούσαμε όμως σχεδόν όλο το υπόλοιπο Controlling crowds. Άρχισαν τη συναυλία με το ομώνυμο τραγούδι και την τελείωσαν με το Again. Με δυο λέξεις Archive rule. Ήταν μία από τις καλύτερες συναυλίες που έχω βιώσει ποτέ. Ο κάθε ένας από αυτή την κολλεκτίβα είναι μοναδικός και όλοι μαζί συνθέτουν μια ιδιαίτερη ομάδα. Φαίνονται ωραίοι τύποι, καθόλου ψωνισμένοι και εκπληκτικά αυθεντικοί. Επίσης, φαίνονταν τόσο πωρωμένοι, σα να έπαιζαν τα τραγούδια πρώτη φορά, άσχετα που μόλις το προηγούμενο βράδυ τα είχαν “ξαναπεί” στην Πάτρα. Το κοινό είχε ενθουσιαστεί και με το δίκιο του. Οι Archive το “ζούσαν”, το απολάμβαναν και μαζί τους κι εμείς. Η συναυλία εννοείται ήταν sold out και το θέατρο γεμάτο. Υπέροχοι, απλά υπέροχοι!

Ορίστε και αποδείξεις.

Ήμουν λίγο υπερβολική, λολ. Έχω και τέλεια video τα οποία είχα σκοπό να ανεβάσω, αλλά μόλις ανακάλυψα (μετά από 2 χρόνια που χρησιμοποιώ το wordpress) ότι θέλει λεφτουδάκια για να ανεβάσεις βίντεο από το πισί σου. Οπότε, θα περιμένετε λίγο να δώσω κανα url από κάποιο φιλικό youtube. Χαιρετώ!

Όλα τα μετά του κόσμου

Έχω το άγχος το άπειρο. Είμαι αγχωμένη για ό,τι μπορώ να φανταστώ. Υπαρξιακό άγχος; Μπορεί. Με τρομάζει το μετά, με τρομάζουν όλα τα μετά που μπορώ να σκεφτώ. Με τρομάζουν οι ώρες, ότι δεν προλαβαίνω, ότι αν δεν προλαβαίνω τώρα πότε θα προλάβω.

Το άγχος και ο φόβος είναι δυο πράγματα που πάνε μαζί. Αν δε φοβάσαι, δεν αγχώνεσαι. Τι στο καλό φοβάμαι λοιπόν. Πολλά πράγματα, αλλά δεν τα καταλαβαίνω ακριβώς. Νιώθω μια εσωτερική αναστάτωση. Ακόμα και για πράγματα που ενθουσιάζομαι νιώθω αγχωμένη. Από που ήρθε τώρα αυτό;

Ίσως φταίει που έχω περίοδο. :p

Τι τραβάμε κι εμείς οι χορεύτριες

Μόλις μπήκα σπίτι μετά από έναν χορευτικό συνδυασμό μπαλέτου-jazz 2.30 ωρών. Ένα ένα τα πράγματα που υποδηλώνουν ότι η νέα χρονιά άρχισε, ξεκινάνε. Ενώ γκρίνιαζα πολύ ότι δεν είμαι έτοιμη κλπ κλπ μια χαρά τα πάω (φτου να μη με ματιάσω).

Είμαι τελείως πτώμα, πονάνε άπειρα τα πόδια μου και αναρωτιέμαι τι είναι πιο δύσκολο, οι πιρουέτες ή η αστροφυσική. Ε ρε, τι τραβάμε κι εμείς οι χορεύτριες.

this weekend

έκανα διάφορα πράγματα ένα εκ των οποίων ήταν να δω το punch-drunk love. Το οποίο, έχει βαθμολογηθεί με 7.4 στο imdb. Ήταν μόνο 90 λεπτά, αλλά μου φάνηκε 3 ώρες, ήταν τόσο βαρετό όσο λίγες ταινίες. Come on people, 7.4???? What is wrong with you?! Ο Adam Sandler έπαιζε εκεί έναν κοινωνικά καταπιεσμένο με εκρήξεις θυμού και αλητείας και ουάου, κάτι μας είπε τώρα ο σεναριογράφος. Πιο πολύ με καθυστερημένο έμοιαζε παρά με οτιδήποτε άλλο με το οποίο μπορείς να ταυτιστείς. Πώς κάποιοι ένιωσαν empathy και @@ i cannot get it. Θέλω επίσης να τονίσω ότι αν γινόταν, θα έκανα μήνυση στον σκηνοθέτη για εκείνο το εγκληματικά ενοχλητικό δεκάλεπτο, στο οποίο έπαιζαν κάτι ντραμς ή κάτι τέτοιο, δεν έχει σημασία, πάνω από τους διαλόγους. Μιλάμε είχα τέτοια νεύρα που κόντεψα να αυτοπυρποληθώ. Εννοείται είχα κλειστά τα αυτιά μου, αλλά αυτός ο διαπεραστικός ήχος είχε τον τρόπο του να με κάνει να τον ακούσω.

Anyway, είδα και το Happy-Go-Lucky, βρετανικής καταγωγής, το οποίο εκτίμησα ιδιαιτέρως. Πολύ καλή ταινία. Αν είναι δυνατόν να έχει αυτή 7.1 κι η άλλη η παπαριά 7.4. UNBELIEVABLE. Τέλος πάντων, ξεκολλάω από αυτό να πάμε παρακάτω.

Κατέβασα Florence and the Machine τους οποίους αν και τόσο καιρό σνόμπαρα να κατεβάσω, λόγω του μεγάλου ντόρου που γινόταν και συνήθως για ό,τι ακούγονται πολλά κράτα και μικρό καλάθι (ή κάπως έτσι), πολύ τους συμπάθησα. Άκουσα και Kristeenyoung μετά από προτροπή της commonlydia και πάλι μου άρεσαν. Τώρα ακούω κι άλλες νέες μουσικές της προτροπές και είμαι χαρούμενη, γουί λωβ μιούζικ.

Επιπλέον, την Κυριακή την πέρασα με φίλους και ήταν πολύ πολύ ωραία και γνώρισα και την commonlydia την οποία προτείνω ανεπιφύλακτα για παρέα γιατί είναι πολύ άνετο παιδί, με χιούμορ και μυαλό, τα οποία είναι δύο πράγματα που λείπουν στις μέρες μας. Κι έχει και ωραίες γόβες, πράγμα που δεν ξέρω πώς θα βοηθήσει, αλλά πώς να αντιπαθήσεις κάποιον με τόσο ωραία παπούτσια?! :p:p Μου έκανε εντύπωση το πόσο άνετα ένιωθα μαζί της, πόσο όλα ήταν φυσικά σα να την ήξερα ήδη. Μετά γύρισα σπίτι μου χαρούμενη. Αυτά από δω! Cheers!

10 πράγματα που δεν ήξερες για μένα (Ray’s version)

Μετά από πολλούς μήνες κάνω comeback με παιχνιδιάρικο post. Με τέτοια αποχή αμφιβάλλω αν θυμάται και τίποτα από αυτά που ήξερε κάποιος για μένα. Anyway, δεν κωλώνουμε πουθενά.

1. Είμαι το alter ego, του alter ego μου. Αυτό δεν μπορεί παρά να είναι ανησυχητικό.
2. Μου αρέσουν οι γάτες αλλά έχω αλλεργία σε αυτές. Αυτό συμβαίνει και σε πολλούς άλλους τομείς της ζωής μου.
3. Θεωρώ ηλίθια και ενοχλητικά αυτά τα παιχνίδια στα blog αλλά συνέχεια συμμετέχω.
4. Κάποτε χόρευα σε πάρτι το Moonwalk. Πιο πολύ έμοιαζα με τον Σεφερλή παρά με τον Michael Jackson.
5. Δεν ξέρω τι μου γίνεται, αλλά όλοι γύρω μου τείνουν να με αντιμετωπίζουν σαν να έχω πλήρη συνείδηση. Poor people.
6. Βαριέμαι να διαβάζω blog άλλων, θέλω όμως όλοι να διαβάζουν τα δικά μου.
7. Μου αρέσει να κάνω μουσική αλλά πάντα μου εντείνει το συναίσθημα της ματαιότητας.
8. Σιχαίνομαι τη δουλειά, αλλά δουλεύω περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο στο περιβάλλον μου.
9. Έχω να ξυπνήσω πριν τις 11 πολλά χρόνια.
10. Θέλω να βρίσκω λύσεις για όλους και για όλα, αλλά με ονειρεύομαι συνέχεια σε ένα ξύλινο σπίτι στο βουνό να βαριέμαι δίπλα στο τζάκι. Οι φαντασιώσεις είναι για να σπάνε @@ μόνο τελικά.

I’m out