Γιατί να πολεμάμε το ακατόρθωτο;

Κάνουμε τα πάντα για να μην πονέσουμε, για να μην πληγωθούμε, για να διατηρηθούμε σώοι και αβλαβείς πάνω από όλα. Αναρωτιέμαι, γιατί τόσος κόπος αφού στο τέλος θα το φάμε το στραπάτσο κι αν δεν το φάμε κάτι θα χει γίνει λάθος στην ψυχική μας ανάπτυξη. Ο άνθρωπος είναι πλασμένος για να υποφέρει. Όχι για να κάνει παιδιά και τέτοια που λένε, όχι. Το να υποφέρουμε είναι ο ύστατος σκοπός μας.

Είναι αδύνατο να μην πληγωθείς. Κι αφού το ξέρεις, τι το πολεμάς; Αποδέξου το και πορεύσου με αυτό. Και τι θα γίνει άμα πληγωθείς; Όλοι πληγώνονται λίγο πολύ, είναι κι αυτό στην ακούσια φύση του ανθρώπου. Κακός χαμός να προστατεύσουμε τα παιδιά μας από το αναπόφευκτο. Αντί να κάνουμε τα πάντα για να πετύχουμε το ακατόρθωτο δε θα ήταν προτιμότερο να επικεντρωθούμε στο τι κάνεις αφού φας τα μούτρα σου; Στην τελική, κατά βάθος θες να τα φας τα μούτρα σου. Το θες, δε θες να είσαι αναίσθητος, άσχετα πόσο φοβητσιάρης είσαι.

Ο φόβος. Φοβερά τα κατορθώματά του. Θα σε κρατήσει μακριά. Τι νόημα έχει όμως η αποστείρωση; Α, άμα δεν ζήσεις την καταθλιψάρα σου δεν ξέρεις τι χάνεις, ο πόνος είναι παραγωγικός. Στα δύσκολα μαθαίνεις πράγματα και θάματα. Αρκεί να μη σου γίνει εμμονή. Μέτρον άριστον, ο άνθρωπος χρειάζεται και τα καλά. Να χει σε κάτι να ελπίζει, να χει κάτι να περιμένει. Μόνο με πόνο δε βγαίνει η ζωή. Αντίθετα, μόνο με χαρά βγαίνει, αλλά δεν υπάρχει αυτή η επιλογή. Είναι γκρι, δε σε αφήνει η ζωή να τη διαλέξεις. Σαν κάποιες του pc σου.

Εγώ πάντως, με καθόλου χαρά ανακάλυψα ότι ρέπω προς τον πόνο. Το ζητάει ο οργανισμός μου το δράμα. Και άμα δεν υπάρχει θα το δημιουργήσω. Βέβαια. Δράμα, δράμα, δράμα. Τι καταλαβαίνω; Τίποτα. Απλά τεστάρομαι συνεχώς χωρίς λόγο σε πράγματα που ήδη ξέρω το αποτέλεσμα. Ουσία, καμιά. Αλλά εδώ που τα λέμε ποια είναι η ουσία γενικότερα; Μία είναι η ουσία, δεν υπάρχει αθανασία, που λέει και το άσμα. Και εκεί λήγει το θέμα. Ή μήπως μόλις άρχισε;

θα σκάσω

Έχω αυτό το αίσθημα το αποκαλούμενο «θα σκάσω». Όχι από τη ζέστη, να διευκρινίσω. Είναι πάλι περίοδος γαμημένης εξεταστικούλας! Αχ, αγαπημένο μου πανεπιστήμιο.. Μαύρη πέτρα! 5 μαθήματα και μετά adios! Έλα που αυτό το τέλος φαντάζει μακρινό.. Δεν μπορώ να διαβάσω! Τώρα βρήκα! Τέλος πάντων, θα περάσει κι αυτό, όπως όλα..

Χτες το βράδυ υπήρξε μια στιγμή ξεσπάσματος. Κλάμα και κακό. Πριν δύο εβδομάδες περίπου ένιωθα πολύ καλά για μένα και όσα κατάφερα φέτος. Πόσο γρήγορα αλλάζουν τα καλά συναισθήματα ε; Τα κακά αντίθετα τα διατηρώ στο προσκήνιο πολύ περισσότερο. Έτσι είναι. Για να απολαύσεις πρέπει να υποφέρεις θα μου είπε κάποιος “μεγάλος” κάποια στιγμή και εγώ τον πίστεψα. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά το χώνεψα κιόλας.

Άραγε μπορεί ένα παιδί να γεννηθεί σε ένα αγχωτικό περιβάλλον και πάραυτα να διατηρήσει την ψυχραιμία του; Θα απαντήσω μετά από δύο χρόνια ψυχοθεραπείας. Εύχομαι να πω ναι. Προσπαθώ να το αποβάλλω, αλλά δεν έχω βρει ακόμα κάποιο αποτελεσματικό τρόπο. Έχω μάλλον κατά λάθος συνδέσει την ευθύνη με το άγχος. Και πώς μπορώ να παρατήσω το image τόσων χρόνων; Της υπεύθυνης; Όλα είναι μια ουτοπική μαλακία. Δεν αξίζει να πνίγομαι. Μια ζωή αυτό κάνω και τα χρόνια περνάνε κι εγώ στεναχωριέμαι που έχασα, έχασα, έχασα… Βαρέθηκα πια.

Λένε το θέμα είναι να το πάρεις απόφαση, αλλά τελικά δεν είναι μόνο αυτό. Πρέπει να γίνει το κλικ που λέμε. Γιατί εγώ συχνά το παίρνω απόφαση, αλλά τελικά και πάλι καταλήγω στα άκρα της αδιαφορίας. Τι πρόβλημα κι αυτό που έχω με το μέτρο βρε παιδί μου, ή του ύψους ή του βάθους.. Μικρή είμαι ακόμα, θα μάθω. Ή μήπως όχι; Πιθανόν και όχι.

Σιχαμένοι ρυθμοί ζωής, σιχαμένα ιδεώδη, άνθρωποι που τρέχουν πάνω κάτω ενώ η ζωή μας αποδεικνύει κάθε λίγο ότι δεν χαρίζεται. Θα σε σκοτώσει μαλάκα κι εσύ παρόλα αυτά διαλέγεις να γίνεις συνένοχος. Διαλέγεις όμως όντως ή μήπως απλώς δεν αντέχεις να πάρεις τον άλλο δρόμο;

Και τώρα τι θα γίνουμε χωρίς βαρβάρους; που έλεγε κι ο Καβάφης.

i had a dream

Άρχισα μπαλέτο, λίγο αργά βέβαια, αλλά σημασία έχει η αρχή. Ένα χρόνο μετά, μαθαίνω ότι δεν μπορώ να συνεχίσω γιατί έχω ένα πρόβλημα στα πόδια. Πόσο ξενερωτικό μπορεί να είναι αυτό; Δεν ονειρευόμουν να γίνω πρίμα μπαλαρίνα, ούτε να κάνω καριέρα. Ήταν απλά κάτι που μου άρεσε πολύ και το διασκέδαζα, και είχα ελπίδες! Του χρόνου θα έδινα και εξετάσεις! Όμως τώρα, πρέπει να βρω κάτι άλλο να κάνω γιατί μπαλέτο χωρίς pointes δεν είναι μπαλέτο!

Σκεφτόμουν, με αφορμή αυτό, πόσο μας πονάει όταν τα όνειρά μας πιάνουν πάτο. Σκεφτόμουν ότι όσα δεν κάναμε, όσα δεν είπαμε είναι ένα γενικό θέμα. Πολλές σχέσεις τελειώνουν και λυπόμαστε για όσα δεν προλάβαμε να κάνουμε ποτέ με τον άλλο. Είτε με τον άλλο χωρίζουμε, είτε κάποιος πεθαίνει, οπότε πάλι τελειώνει μια σχέση αναγκαστικά, όλα εκείνα που ήταν όνειρα πονάνε το ίδιο με όσα είναι πραγματικότητα. Ίσως τα όνειρα να πονάνε και πιο πολύ γιατί υποδηλώνουν κάτι που θα μπορούσε να έχει γίνει. Αλλά δεν έγινε, και αυτό το κομμάτι είναι το χειρότερο.

Ξεχνάμε άραγε τα όνειρά μας; Ναι, κάποια δυστυχώς τα ξεχνάμε. Κάποια άλλα τα παρατάμε και κάποια άλλα δεν τα θέλουμε πια. Τίποτα δεν κρατάει για πάντα και όμως! Νομίζω πως κάποια όνειρα είναι παντοτινά! Και όταν ένα όνειρο είναι τόσο βαθύ το πραγματοποιείς ή όχι; Λένε ότι οι άνθρωποι ζουν όσο έχουν όνειρα και στόχους κλπ. Αν πραγματοποιήσεις το πιο μεγάλο σου όνειρο μήπως δε θα έχεις πώς να ξεφύγεις πια; Γιατί η απόλαυση, όπως και άλλα πράγματα, κρατάει λίγο. Και πού θα έχεις να πιαστείς μετά, πού θα έχεις να ελπίζεις;

Τα όνειρα είναι περίεργο πράγμα. Μπορεί να σε κάνουν να πετάξεις, αλλά μπορεί και να σε φάνε ζωντανό. Ονειρέψου, αλλά με μέτρο. :p:p