Στην οδό Γιασεμιών σε συνάντησα μια μέρα
για να μαζέψουμε λουλούδια και να μιλήσουμε για όνειρα.
Κοιτούσαμε τον ουρανό, τα λουλούδια και τα πρόσωπά μας.
Μα την καρδιά σου αδυνατούσα να τη δω.
Μου είπες πως δε φτάνει να ποτίζουμε τα λουλούδια, πρέπει να ποτίσουμε και λίγο ουρανό-
αν θέλουμε να πάμε ψηλά.

Τι εννοείς ψηλά, σε ρώτησα, αλλά δεν απάντησες μόνο με κοίταξες θλιμμένος.
Πάμε να φύγουμε σου είπα, θα υπάρξουν κι άλλες οδοί με ωραία ονόματα κι άλλοι δρόμοι με λουλούδια.
Μα τότε εξαφανίστηκες κι εγώ έμεινα να κλαίω μέσα στο δρόμο με τα λουλούδια και τι ειρωνικό-
να τα ποτίζω με τα δάκρυά μου.

Ποτέ δεν κατάλαβα τι έγινε, αλλά αυτό είναι η ζωή,
μια ακαταλαβίστικη ακολουθία πραγμάτων.
Πάντως δε θέλω να ξαναπεράσω από την οδό Γιασεμιών γιατί- δε θα το πιστέψεις- αλλά και τα λουλούδια ακόμα μπορεί να είναι ψεύτικα.