Όλα καλά και τέτοια

Μια ζωή χωρίς άγχος την έχω συχνά ονειρευτεί. Συνειδητοποίησα πλέον όμως, ότι είναι σα να ζητάω να ζω χωρίς να αναπνέω. Δε γίνεται να μην έχεις καθόλου άγχος. Δε γίνεται όταν σε αφορά και σε ενδιαφέρει τι θα γίνεις, τι θα απογίνεις, τι θα κάνεις και άλλα τέτοια.

Ξέρω ότι το άγχος είναι κάτι που δε θα χάσω και είναι από τις λίγες φορές που μπορώ να κολλήσω ένα ποτέ δίπλα χωρίς φόβο ψυχής. Έχω αποφασίσει όμως να κάνω ό,τι μπορώ για να το ελαττώσω και έχω αποφασίσει να υπενθυμίζω στον εαυτό μου καθημερινά ότι πρέπει να παραιτηθεί από τη γελοία του ανάγκη για έλεγχο.

Προσπαθώ να σκεφτώ τα πάντα, να «προλάβω». Καμιά φορά σκέφτομαι τόσο τρελά σενάρια που ούτε η ζωή δεν μπορεί να ανταπεξέλθει. Είναι μάταιο. Έχω κάνει πρόοδο όμως και στο σημείο αυτό θα πω στον εαυτό μου ένα μπράβο. Έχω κάνει πρόοδο γιατί κάθε φορά που αγχώνομαι για κάτι βρίσκω ένα τρόπο να αγχωθώ λιγότερο.
Αυτό που λέω πιο συχνά είναι ότι θα δω τι θα κάνω τότε. Τότε που όντως θα έχει συμβεί αυτό που σκέφτομαι. Η προετοιμασία είναι μια σιγουριά βέβαια, αλλά τελικά πολλά πράγματα για τα οποία προετοιμάστηκα δεν ήρθαν ποτέ.

Τώρα όταν αγχώνομαι για μια υπαρκτή κατάσταση εκεί είναι λίγο πιο περίπλοκο. Τότε πάντως σκέφτομαι τα χρόνια που θα έρθουν. Σκέφτομαι ότι αυτό που ζω κάποια στιγμή θα είναι μια ανάμνηση, και έχω βαρεθεί να έχω κακές αναμνήσεις. Σκέφτομαι ότι στο μακρόκοσμο, τα μικρά συμβάντα δεν έχουν νόημα. Μα τα μικρά συμβάντα δεν κάνουν μια μεγάλη ζωή; Ναι, την κάνουν. Γι΄αυτό δε θέλω στιγμές απόλυτου άγχους και ειλικρινούς απόγνωσης. Κάνω ακόμη και τα στραβά μάτια αν χρειαστεί. Γιατί εδώ που τα λέμε ως τώρα κατάφερα να ανταπεξέλθω παντού, κατάφερα να ξεπεράσω ή έστω να προσπεράσω τα πάντα. Κατάφερα να σταθώ στα πόδια μου και να πετύχω διάφορους μικρούς μου ή μεγαλύτερους στόχους. Γιατί λοιπόν να μη συνεχίσω έτσι; Και ναι, ίσως δεν έχω κάνει πολλά πράγματα, αλλά κάτι έχω καταφέρει κι εγώ. Βαρέθηκα να με έχω «στη μπούκα» που λένε.

Oh boy, how patchetic did that sound!

oh my god we’re all gonna die

Είδα χτες στο σινεμά τη συνεκδοχή της Νέας Υόρκης. Το μόνο που θέλω να πω είναι “oh my god we’re all gonna die”. Λες και δεν το ήξερα. Λες και είναι κάτι καινούριο. Όχι, δεν είναι. Even Jesus died. Το ότι αναστήθηκε είναι ένα αστείο κομμάτι, το οποίο δε θα μπω στον πειρασμό να σχολιάσω.

Είμαι από τους ανθρώπους που σκέφτονται συχνά πυκνά την προσωρινότητα και τον θάνατο. Δεν έχω όμως καταφέρει ακόμα να αποδεχτώ τίποτα από τα δύο. Με αγχώνει αυτή η παροδικότητα, το ότι όλα έρχονται και παρέρχονται.

Κι εμείς;

Πού τελειώνει το θέατρο και πού αρχίζει η ζωή σου; Πού σταματάει το τραίνο να πάρω λίγο αέρα; Πουθενά. Η ζωή τρέχει και δεν κάνει στάσεις. Πώς θα το χειριστείς είναι δικό σου θέμα, αλλά μιας που μπήκες στο παιχνίδι γνώριζε ότι θα χάσεις. Γιατί ό,τι και να κάνεις θα χάσεις. Κι αυτό από τη μία είναι ανακουφιστικό γιατί σε απαλλάσσει από τις ενοχές σου, αλλά από την άλλη είναι ιδιαίτερα προκλητικό και αγχωτικό.

Τι να διαλέξω; Τι να αφήσω, τι να κρατήσω; Πράγματα που καθημερινά μας απασχολούν, αποφάσεις που καθορίζουν πράγματα. Πράγματα τα οποία καθορίζουν τη ζωή σου. Έλα τώρα, πόσο σοβαρή μπορεί να είναι μια απόφαση; Κι όμως, πολύ, πρέπει να σου πω. Με κάθε τι που επιλέγεις, διαλέγεις και τη μη επιλογή εκείνων που δε διάλεξες. Σε μπέρδεψα ε; Τέλος πάντων, δεν έχει σημασία μόνο τι διαλέγεις αλλά και τι δεν επιλέγεις. Το κακό είναι ότι ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις κι όποτε προσπαθείς να μάθεις τρως τα μούτρα σου ή παθαίνεις κατάθλιψη γιατί αναγκαστικά δεν μπορείς να αποφασίσεις.

Τι μένει λοιπόν; Να μη σε νοιάζει. Να μη σε νοιάζει τι απορρίπτεις, να μη σε νοιάζει τι μπορεί να έχασες. Γιατί εδώ πού τα λέμε, ποιο το νόημα; Ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις, ποτέ δε θα μάθεις. Απλά υποθέτεις, αλλά η φαντασία είναι μια άλλη χώρα, τα πράγματα είναι αλλιώς εκεί.

Νιάτα. Πόσο κρατάνε; Λίγο. Αλλά συνήθως δεν τα αξιοποιούμε σωστά. Είμαι 22 κι ήδη μετανιώνω. Αυτό είναι κάτι που δεν αντέχω, κάτι που με αποδιοργανώνει και με πληγώνει. Γιατί τόσα λάθη; Δε με νοιάζει αν μου πεις ότι τουλάχιστον κάτι έμαθα. Ναι, έμαθα πόσο εύκολο είναι να σπαταλάς και να σπαταλιέσαι. Το έμαθα από την καλή και την ανάποδη. Θα ζήσω καλύτερα τώρα; Όχι. Απλώς πιο καταθλιπτικά. Γιατί δυστυχώς τα χρόνια δεν αγοράζονται.

Κρίμα κι άδικο

Σήμερα το πρωί ξύπνησα και αμέσως άκουσα ένα κακό νέο. Κακός τρόπος να ξυπνάς, πολύ κακός. Είναι που είναι η φύση του νέου έτσι, είναι και η ώρα που σε βρίσκει απροετοίμαστο, είναι με δυο λόγια ένας πολύ κακός συνδυασμός.

Το νέο αυτό είχε να κάνει με ένα τρακάρισμα που είχα πριν λίγες μέρες. Ένας άνθρωπος έπεσε πάνω μου (με το αμάξι του), καθώς μάλιστα πήγαινε ανάποδα. Κάναμε δήλωση, αλλά έλα που οι ασφαλιστικές δε σε βοηθάνε πάντα. Αφού λοιπόν έφτιαξα το αμάξι μου, η ασφαλιστική του δε δέχεται το φταίξιμό του, γιατί, λέει, έτσι όπως τα έχουμε γράψει φαίνεται να φταίω εγώ. Βαρετό το στόρι και δε θέλω να το αναπτύξω περαιτέρω.

Αυτό που με ενοχλεί πραγματικά είναι η αδικία. Δεν την αντέχω, δεν μπορώ να τη συνηθίσω. Δε νομίζω ότι θα καταφέρω ποτέ να την αποδεχτώ. Ούτε μπορώ να καταλάβω πώς ένας άνθρωπος αδικεί έναν άλλο ελαφρά τη καρδία. Δεν ξέρω αν έχω αδικήσει ποτέ κάποιον, ίσως το έχω κάνει εν αγνοία μου, αλλά ποτέ δε θέλησα να το κάνω συνειδητά.

Είναι σίγουρο ότι κάποιους το άδικο τους ευνοεί κι ίσως να έχει ευνοήσει κι εμένα κάποιες φορές, αλλά ποτέ μα ποτέ δεν ένιωσα καλά με αυτό.“Life is never fair, and perhaps it is a good thing for most of us that it is not” που είπε κι ο Oscar Wilde. Προσωπικά πάντως, πάντα θα μάχομαι για το δίκιο, πάντα θα καταδικάζω το άδικο. Το κακό είναι ότι μάλλον θα έχω πολλές μάχες να δώσω, αφού η ζωή είναι κατά βάση άδικη.

Το ξέρω ότι αυτό που μου συνέβη δεν είναι κάτι τρομερό. Συμβαίνουν πολύ χειρότερες αδικίες, όπως ο σεισμός στην Ιταλία προχθές. Ναι, αυτό είναι κάτι ειλικρινά οδυνηρό. Αυτό που περνάω εγώ δεν είναι, απλά μου έδωσε το έναυσμα να τσαντιστώ άλλη μια φορά με αυτόν τον κωλοάδικο κόσμο.

Ποιο το νόημα;

Αλλάζω γνώμες εύκολα; Είμαι δυνατή; Είμαι ευαίσθητη; Φοβισμένη; Τι είμαι και τι όχι; Όλα και τίποτα; Δε γίνεται απλώς να συνδυάζω χαρακτηριστικά ανά τις περιστάσεις; Συχνά θέλω να πω είμαι αυτό ή είμαι το άλλο, αλλά μόλις πάω να κάνω κάτι τέτοιο, κάποιο νέο στοιχείο μου έρχεται στο κεφάλι και χάνομαι. Δεν ξέρω τι είμαι και τι όχι.

Αναρωτιέμαι όμως, έχει τελικά καμία σημασία; Γιατί να θέλω δηλαδή να βρω τι είμαι; Για να έχω επαφή με τον εαυτό μου σε καλύτερα επίπεδα. Δεκτό. Δεν είναι όμως τόσο απαραίτητο να γνωρίζεις όσο να αποδέχεσαι. Τότε έχεις καλύτερη επαφή με το είναι σου. Όταν χωρίς να ξέρεις τι σου γίνεται αποδέχεσαι ή έστω επεξεργάζεσαι την πιθανότητα να είσαι κάτι. Χωρίς φόβο, χωρίς δέος. Αγωνιζόμαστε να χτίσουμε «χαρακτήρα», να είμαστε κάτι.

Ο Fritz Perls έλεγε ότι ο λόγος που οι γύρω μας εκνευρίζονται όταν δεν έχουμε ένα σαφή χαρακτήρα είναι ακριβώς ότι είμαστε ασαφείς, απρόβλεπτοι, μη ελέγξιμοι. Και είναι γνωστές οι μάχες περί ελέγχου που δίνουν οι άνθρωποι. Τι σημαίνει να έχεις τον έλεγχο; Σημαίνει ότι δε ζεις στην πραγματικότητα, είσαι φάντασμα ή κάτι τέτοιο.

Κανένας ζωντανός άνθρωπος δεν μπορεί να έχει τον απόλυτο έλεγχο. Ο έλεγχος είναι μια αυταπάτη. Κανονίζεις, κάνεις σχέδια και κάτι τα ανατρέπει όλα. Ξανά και ξανά και ξανά. Αυτό είναι συνάμα το γοητευτικό και το σπαστικό του να ζεις.

Μέσα σε όλα αυτά εγώ αγχώνομαι. Γιατί; Ποιο το νόημα; Αύριο μπορεί να μην υπάρχω. Από την άλλη όμως τι να κάνεις, αφού μπήκες στο χορό θα χορέψεις. Γιατί δε γίνεται να μην κάνεις τίποτα. Δεν γίνεται να κάθεσαι κάπου αμέτοχος και απομακρυσμένος. Δε γίνεται, γιατί όλα αυτά τα κάνεις ακριβώς για να πολεμήσεις το μη νόημα της ζωής. Ναι, είναι πολύ πιθανό ότι η ζωή δεν έχει κανένα απολύτως νόημα. Μα άπαξ και το αποδεχθείς αυτό γιατί πολύ απλά να μην αυτοκτονήσεις; Γιατί να συμμετέχεις στο πάρτι του παραλόγου; Γιατί αυτή είναι η φύση σου.

Ρίχτηκες σε αυτό τον κόσμο και παλεύεις να ζήσεις, να γίνεις κάτι, να τα καταφέρεις, να να να… Πολύ κακό για το τίποτα. Το μόνο για το οποίο αξίζει να παλεύεις είναι το αθάνατο νερό. Υπάρχει; Όχι. Οπότε κάνουμε ό,τι να΄ναι για να κλέψουμε 2 στιγμούλες αθανασίας. Να μείνουμε στην ανάμνηση κάποιου, παλεύουμε για αυτά και για αυτούς που αγαπάμε. Παλεύουμε και μια μέρα εξαφανιζόμαστε. Πόσο αποκαρδιωτικό μπορεί να είναι αυτό;