Hell is around the corner

Εκεί που νομίζεις ότι πας καλύτερα, ότι τα χειρότερα πέρασαν τσαααααακ! σου ρχεται μια καινούρια μαλακία έκπληξη! Τώρα λοιπόν ο πυρετός έπεσε, αλλά μάζεψε υγρό το αυτί μου. Why me? Αναρωτιέμαι και αμέσως σκέφτομαι ότι υπάρχουν χειρότερα και μάλιστα πολύ χειρότερα. Ποτέ δεν κατάφερε να με ανακουφίσει αυτό, αλλά πάντα κατάφερνε να με φοβίσει. Πώς στο καλό τα καταφέρνουν αυτοί οι άνθρωποι που βιώνουν τα χειρότερα; Πώς; Πού στο καλό βρίσκουν τη δύναμη; Και γιατί στην τελική; Πιθανόν έχουν πίστη. Πιθανόν ελπίδα. Πιθανόν πιθανότητες.

Κάποια στιγμή που ήμουν στο νοσοκομείο πριν χρόνια μια κυρία μου είπε ότι ο Θεός δίνει στον άνθρωπο όσα μπορεί να αντέξει. Της είχα απαντήσει ότι αν αυτό ισχύει, δε μας σώζει τίποτα. Ο άνθρωπος θα αντέξει ότι του φέρει ο δρόμος του. Δεν έχει εξάλλου άλλη επιλογή, είναι το ένστικτο της επιβίωσης, της αυτοσυντήρησης. Δεν πιστεύω στο Θεό οπότε δεν πιστεύω ότι αυτά που παθαίνω μου τα στέλνει εκείνος, αλλά ούτε κι ότι θα με βοηθήσει να τα ξεπεράσω, ούτε ότι μου επιφυλάσσει κάτι καλύτερο, ούτε τίποτα. Ίσως αν τα πίστευα όλα αυτά να ένιωθα καλύτερα. Να είχα κάπου να πιαστώ. Το μόνο πράγμα στο οποίο πιάνομαι αυτή τη στιγμή είναι το χέρι της μάνας μου κυριολεκτικά και σε κάτι τηλέφωνα μεταφορικά.

Σκέφτομαι σοβαρά να μετακομίσω στη Χαβάη. Το κακό είναι ότι ούτε εκεί θα βρω σωτηρία. Αρρωσταίνω και τα καλοκαίρια. Μουαχαχαχα. Όλοι μου λένε να κάνω υπομονή. Το ακούω αυτό εδώ και χρόνια, κάθε φορά που αρρωσταίνω, μπαίνω στο νοσοκομείο, πονάω κλπ. Υπομονή. Και να μην κάνω, θα αλλάξει κάτι; Έχω επιλογή; Οκ, η υπομονή μάλλον βοηθάει την ψυχολογία, αλλά αντί για υπομονή προτιμάω ένα βάλιουμ. Θα έχει σίγουρα γρηγορότερα αποτελέσματα.

Δε θα πρεπε να υπάρχουν αρρώστιες, δε θα πρεπε να είναι τόσο φθαρτά τα σώματα. Δεν θα πρεπε να χρειάζεται τόση υπομονή, δεν θα πρεπε να χρειάζεται τίποτα. Παραλογίζομαι. Και μετά πώς θα δούλευαν οι γιατροί, οι ψυχολόγοι, το κράτος ολόκληρο; Όλο το κράτος λειτουργεί με βάση τα προβλήματα. Τα προβλήματα είναι η λύση.

Αρρώστια..

Ναι, είμαι πάλι άρρωστη!!!!! Ναι, συμβαίνει ξανά!! Μου έρχεται μια φορά το μήνα, σαν την περίοδο! Αυτή τη φορά βέβαια δεν είναι σαν τις άλλες, με έχει γαμήσει, αλλά πάντα υπάρχει κάτι διαφορετικό βρε! Για ποικιλία! Τι θα΄ταν η ζωή μου χωρίς μαύρες μέρες;

Ειλικρινά πιστεύω πως όλες αυτές οι σκατομέρες έχουν κάτι να μου δώσουν. Μου ψιθυρίζουν πράγματα αλλά εγώ δεν ακούω καλά. Ή μήπως δεν είναι θέμα ακοής, αλλά απόφασης; Πρέπει να πάρω τη ζωή μου πιο σοβαρά ή πιο αστεία, δεν έχω καταλάβει ακόμα τι από τα δύο, να σου πω την αλήθεια! Μπορεί να έχει να κάνει με την περίσταση, πάντα μου την έσπαγαν οι «περιστάσεις».

Η υγεία πάνω από όλα, ναι, το πιστεύω. Απλά το πιστεύω περιστασιακά, όποτε δεν το έχω. Μπορεί να το έχω δανειστεί από τους Χριστιανούς αυτό το στοιχείο, που θυμούνται το Θεό μόνο στα σκατά. Το θέμα είναι ότι δεν αντέχω άλλο αυτή την κατάσταση της αρρώστιας. Και μετά μου λένε να μην είμαι αρρωστοφοβική. Πώς κύριε, άμα αρρωσταίνω κάθε μήνα χειμώνα- καλοκαίρι; Πώς, γαμώ το Δία;

Το κακό είναι ότι σε κάποια φάση αρχίζω και λυπάμαι τον εαυτό μου και θέλω να πατήσω ένα κλάμα ατελείωτο. Τον λυπάμαι για κάτι, αλλά δεν έχω συνειδητοποιήσει τι. Που αρρωσταίνει ή που…. δεν ξέρω τι; Υπάρχουν τόσα πολλά εκεί από πίσω, που δεν θέλω να προβώ σε λεπτομέρειες.

Νομίζω ότι κατά βάθος έχω κρίση ταυτότητας. Έχω μπερδέψει τι είμαι και τι θα ήθελα να είμαι. Νομίζω ότι αγαπώ τους «σκοτεινούς» ανθρώπους. Γοητεύομαι είναι μάλλον η σωστή λέξη. Ώρες ώρες νομίζω ότι είμαι ένας από αυτούς. Φοβάμαι να είμαι, από τη μία. Από την άλλη μ΄αρέσει. Τους αγαπώ επειδή είμαι σαν κι εκείνους, επειδή θα΄θελα να΄μαι σαν κι εκείνους ή επειδή απλά διαφέρουν από τους άλλους; Τους θαυμάζω πολλές φορές. Αλλά δεν αντέχω τη μιζέρια μου. Η μιζέρια όμως δεν είναι χαρακτηριστικό εκείνων των ανθρώπων; Δεν ξέρω. Ίσως ναι, ίσως όχι.

Το μυαλό μου….. ένα μπουρδέλο!

Is it really black or am i colour blind?

Περιμένεις πώς και πώς να συμβεί κάτι, να πας κάπου, να χαλαρώσεις, να να να…
Δεν ξέρω αν συμβαίνει μόνο σε εμένα επειδή έχω πολύ καλή σχέση με τη μιζέρια και τη φοβία, ή αν συμβαίνει σε όλους, αλλά ό,τι περιμένω με αγωνία και καλή διάθεση συνήθως με απογοητεύει.

Ήρθα για 5 μέρες στην αδερφή μου που σπουδάζει εκτός Αθηνών. Θεώρησα ότι θα είναι μια πάρα πολύ καλή ευκαιρία να ηρεμήσω, να σκεφτώ, να αράξω, να πάρω δυνάμεις. Λοιπόν, με το που ήρθα όλα άρχισαν να παίρνουν την κάτω βόλτα. Βλέπω τον καιρό και ήταν τέλειος, αλλά φυσικά αυτό δεν κράτησε πολύ. Σήμερα βρέχει καρέκλες. Όλοι της οι φίλοι είναι ή ήταν άρρωστοι, σήμερα αρρώστησε κι εκείνη. Το καλύτερο δώρο σε έναν αρρωστοφοβικό. Τώρα βρήκαν όλα αυτά να συμβούν, τώρα να είμαι στο καζάνι των μικροβίων. Δεν ξέρω αν θα κολήσω ή όχι, αλλά και μόνο που ζω όλη την ώρα μέσα στην αγωνία, είναι αρκετά βασανιστικό. Αν αρρωστήσω κιόλας, δε θέλω τίποτα άλλο, μόνο να πέσω στο Αιγαίο. Σχεδόν κάθε φορά που πάω διακοπές ή αρρωσταίνω εγώ, ή κάποιος άλλος αρρωσταίνει και με κολλάει, ή κάτι άλλο πολύ κακό συμβαίνει. Καμιά φορά, σπάνια βέβαια, όλα πάνε καλά και είναι ειλικρινά απίστευτο. Εκείνες τις μέρες οι θεοί μ΄αγαπάνε. Lol.

Η δερματολόγος μου πρόσφατα μου είπε ότι είμαι λάθος τοποθετημένη. Ότι περιμένω συνέχεια το κακό να συμβεί. Το γιατί αυτό δε μου το΄πε η ψυχολόγος είναι μια άλλη ιστορία. Δεν το αρνούμαι, ισχύει. Πώς όμως να μην το περιμένω όταν κάθε τρεις και λίγο με περιμένει στη γωνία; Πρέπει να γίνω πιο χαζοχαρούμενη, να βρω θετική ενέργεια, που λένε. Μήπως να αρχίσω να πίνω motion; χαχαχα.

Δεν πιστεύω σε θεούς και δίκαιους κόσμους, ούτε στην ενέργεια και τη δυναμική του σύμπαντος. Πιστεύω όμως στην ψυχολογία και τις ερμηνείες. Πιστεύω σε αυτό που λέγεται αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Αλλιώς θα δει κάτι ο καταθλιπτικός, αλλιώς ο σχιζοφρενής, αλλιώς ο χαρούμενος άνθρωπος. Όλοι, σύμφωνα πάντα με εκείνο που περιμένουν και πιστεύουν. Εγώ πιστεύω ότι είμαι γκαντέμω. Και φυσικά, κάθε ένδειξη που θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω για να επιβεβαιώσω αυτό που πιστεύω, την χρησιμοποιώ. Άσχετα με το αν είμαι γκατέμω ή όχι, μεγαλύτερη σημασία έχει το πώς εκλαμβάνω κάτι. Κι εγώ είμαι ειδική στο να εντοπίζω την «μαύρη» πλευρά. Είναι γενική στάση ζωής αυτό. Το κάνω παντού. Είμαι υποχόνδρια, το ομολογώ.

Κάνω τη ζωή μου δύσκολη και πολύ συχνά και των άλλων. Στεναχωριέμαι, αλλά δε θα πω ότι θα αλλάξω. Οι αλλαγές δε γίνονται έτσι, από τη μια στιγμή στην άλλη. Ή μήπως γίνονται;