Τελευταία μου συμβαίνουν πολλά πράγματα τα οποία δε θα έλεγε κανείς ότι σηματοδοτούν τύχη και χαρά. Συνηθίζω να αποκαλώ τον εαυτό μου άτυχο, να λέω ξανά και ξανά για την γκαντεμιά μου, αλλά αποφάσισα να σταματήσω για λίγο, να δω τα πράγματα με άλλο μάτι. Μια ζωή χωρίς σκατά δεν είναι ζωή, είναι ταινία του Hollywood. Δεν είμαι μόνο εγώ γκαντέμω, είναι όλοι όσοι γεννήθηκαν, ο καθένας με το δικό του ξεχωριστό τρόπο. Δεν ξέρω γιατί τόσα σκατά, αλλά τελικά αυτά είναι που φέρνουν κοντά τους ανθρώπους. Δεν είναι τυχαίο ότι αισθανόμαστε συμπάθεια (κυριολεκτικά) για όποιον περνάει τα ίδια με εμάς. Είναι πάντως η εφαρμογή της τραγικής ειρωνείας όταν παραπονιέσαι ότι κάτι δεν θα μπορούσε να είναι χειρότερα και το σύμπαν σου αποδεικνύει το επόμενο λεπτό ότι δεν έχεις καθόλου φαντασία. Κράτα και μικρό καλάθι που λένε…

Το πιο «αστείο» είναι όταν σου πέφτουν όλα μαζί και δεν ξέρεις από πού να αρχίσεις και ποια φλέβα να κόψεις. Εκεί χρειάζεται υπομονή, ψυχραιμία και πάνω από όλα χιούμορ. Ναι, χιούμορ, το μόνο που μπορεί να σε πάει ένα βήμα μπροστά. Αλλά δεν είναι εύκολο να ζεις έναν εφιάλτη και να λες ουάου τι ωραία που περνάω. Μπορείς όμως να αλλάξεις οπτική για το τι θεωρείς εφιάλτη. Να μη δίνεις τόση σημασία.

Το χειρότερο για μένα είναι να σκέφτομαι ότι σκάω για το τίποτα, ότι μπορεί αύριο να με πατήσει δεινόσαυρος και να πεθάνω. Και τζάμπα το άγχος, τζάμπα τα κλάματα κι ο πανικός. Αλλά πώς μπορείς να ξέρεις πότε θα πεθάνεις; Δεν μπορείς. Γι΄αυτό ακριβώς καλό θα ήταν να δώσουμε λίγη ζωή στη ζωή μας. Ο θάνατος δυστυχώς δε σε παίρνει τηλέφωνο.