Πώς;

Μερικές μέρες είναι λες και σ΄έχουν φτύσει ρε παιδί μου.. Τέλος πάντων, όλα περνάνε και τα καλά και τα άσχημα, όλα. Ποιος ο λόγος να αγχώνεσαι; Ποιος ο λόγος να μη διασκεδάζεις όταν ξέρεις ότι οδεύεις στο θάνατο και στοχεύοντας στο μέλλον χάνεις το παρόν;

Όταν ήμουν στο λύκειο έλεγα «στο πανεπιστήμιο θα είναι τέλεια, θα περνάω μια χαρά, όχι όπως τώρα, δε θα είμαι πιεσμένη κλπ». Τώρα είμαι στο πανεπιστήμιο και βιάζομαι να τελειώσω, πιέζομαι μια χαρά και σκέφτομαι άντε να τελειώνω, να κάνω πια αυτό που θέλω. Βέβαια, υπάρχει και το μεταπτυχιακό κι εκεί κι αν θα πιέζομαι. Ξέρεις πού καταλήγω; Πάντα θα πιέζομαι και δεν έχω ξεκινήσει καλά. Καθόλου καλά. Πρέπει να μάθω να μη βιάζομαι, να απολαμβάνω το κάθε στάδιο.

Ο Καβάφης έλεγε σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη να εύχεσαι να ναι μακρύς ο δρόμος. Εγώ είμαι η πλήρης αντίθεση του ποιήματος αυτού. Όλο θέλω κάπου να πάω και τελικά όλο δεν ξέρω πού στην ευχή είμαι τώρα. Τι κερδίζω; Κρίσεις πανικού και προβλήματα στο στομάχι.

Το κακό είναι ότι συνέχεια προσπαθώ να βγω από μια πιεσμένη κατάσταση, πιέζοντας τον εαυτό μου. Οπότε, προσπαθώ να αντικαταστήσω μια πίεση με μία άλλη. Σαν αποτέλεσμα λοιπόν έχουμε τη μη αλλαγή και το χάος. Την απογοήτευση και τον θυμό. Πρέπει κάποτε να μάθω να επιτρέπω στον εαυτό μου πράγματα. Ο εαυτός μου δεν είναι ρομπότ κι εγώ δεν είμαι οι ευχές μου. Είμαι ένα ον έμβιο και ενσώματο. Έχω όρια και αντοχές. Πρέπει να μάθω να ζω με αυτά, αλλιώς θα μάθω να ζω με σπαστική κολίτιδα.

Η συνειδητοποίηση είναι το πρώτο βήμα στη διαδικασία για την αλλαγή, μα εγώ φαίνεται να περνάω πολύ καιρό σε αυτό το στάδιο. Πότε θα αλλάξω και πώς; Δε βλέπω φως, δε βλέπω στροφές, μόνο μια γαμημένη ευθεία.

Κάποια πράγματα είναι τρόπος ζωής και εγώ έχω συνηθίσει σε ένα τρόπο που δε μου αρέσει. Δεν έχω όμως καταλάβει ακριβώς και τι στο καλό μ΄αρέσει. Πρώτα λοιπόν να αποφασίσω. Και μετά να μάθω να είμαι λίγο πιο εύκαμπτη, λίγο πιο ευέλικτη. Να σταματήσω να λέω από τη μία στον εαυτό μου πώς θα ζήσει και να ελέγχω λίγο πιο πολύ το θυμικό μου. Να βρω μία ισορροπία, αγαπώντας και τα δύο. Πώωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωως;

Απλώς σκατά.

Χάλια, χάλια, χάλια. Εξεταστική, αντιβίωση, κρίσεις πανικού, κρίσεις γενικότερα, έλλειψη πίστης, αίσθηση ανικανότητας και όραση μονόχρωμη (μαύρο είναι ό,τι βλέπω), αυτή είναι η κατάστασή μου τις τελευταίες μέρες. Άγχος για πάντα, άγχος παντού. Όταν κάτι το μάθεις είναι δύσκολο να το ξεμάθεις.

Τι να κάνω πες μου, σβήνω απ’ τον καημό μου που έλεγε κι ένα λαϊκό άσμα. Η λογική και το συναίσθημα. Δυο κωλοκόσμοι που δε λένε να συμβιβαστούν καμιά φορά να δούμε άσπρη μέρα. Μια το ένα μια το άλλο, κουράστηκα να πούμε (την πιάνεις τη μαγκιά). Είναι χαζό να αγχώνεσαι, είναι κουτό και βλακώδες. Οκ, το΄χω μάθει απ΄έξω, αλλά η παπαγαλία δε βοηθάει. Δε λέω να το χωνέψω, να τα γράψω όλα στα ωραία μου @@κια. Είναι που δεν έχω; Όχι, δεν είναι αυτό. Κάτι είναι εκεί έξω που με φοβίζει και δεν εννοώ κάποιον δολοφόνο με πριόνι ή όποιο άλλο αξεσουάρ κουβαλάει. Μιλάω για τους γνωστούς φόβους της ψυχής και του μυαλού, γι΄αυτή τη γαμω-ψυχοπαθολογία.

Δεν αντέχω τις εξετάσεις, όχι μόνο επειδή πρέπει να διαβάσεις, αλλά επειδή πανικοβάλλομαι στην ιδέα. Κάποιοι φοβούνται τα αεροπλάνα και τους σεισμούς, εγώ φοβάμαι την εξέταση και την αποτυχία. Απορώ πώς έγραψα πανελλήνιες. Όλα είναι στο μυαλό μας. Αυτό υποτίθεται πως είναι καλό, αλλά εγώ ακόμα έχω ένα μυαλό πολύ ακατάστατο και φρικαρισμένο.

Δεν θέλω να παθαίνω κρίσεις πανικού, δε θέλω να κλαίω και να μην αντέχω την ύπαρξή μου. Δε θέλω να φοβάμαι ότι δε μου χρειάζεται τίποτα για να πεθάνω γιατί μια μέρα το άγχος θα με σκοτώσει. Και μετά η μαμά μου θέλει να κόψω το κάπνισμα. Βεβαίως, να το κόψω. Αλλά ποίος ο λόγος; Αφού όλοι από κάτι θα πεθάνουμε. Εγώ όχι από το κάπνισμα. Από το άγχος. Πάνω σε καμιά κρίση πανικού θα ξεχάσω να πάρω ανάσα ή απλώς θα πνιγώ από το κλάμα μου το ίδιο. Πρωτότυπο, δεν μπορείς να πεις.

Αγχώνεσαι χωρίς λόγο, είναι μια φράση που ακούω συχνά. Φχαριστώ κύριος, με βοήθησες τώρα. Ταυτόχρονα μειώνεις και τη σημασία των κρίσεων που παθαίνω. Οκ, μπορεί να είμαι ανίκανη να ηρεμήσω, αλλά προφανώς και έχω λόγο. Όλοι έχουν λόγο. Ακόμα κι αυτοί που αυτοκτονούν έχουν λόγο. Δεν εγκρίνεις το λόγο, δεκτό, αλλά όχι ότι δεν υπάρχει κιόλας. Υπάρχει για μένα. Από κει να αρχίσεις άμα θες να με βοηθήσεις.

Η ζωή είναι μαύρη ή άσπρη, αστεία ή θλιβερή. Εγώ θα πρεπε να μαι στη θετική της πλευρά, αλλά καμιά φορά παίρνω λάθος τραίνο και δεν ξέρω πού πατάω και πού βρίσκομαι. Θέλω να ηρεμήσω και να χαλαρώσω και να ζήσω. Δεν θέλω άλλο άγχος, δεν αντέχω, ειλικρινά. Αλλά δεν ξέρω και τι να κάνω για να τα γράψω όλα. Τίποτα δεν έχει σημασία, μόνο εσύ και όσοι αγαπάς. Να είστε καλά κι όλα τα άλλα τα διαχειρίζεσαι. Εγώ όμως το χαβά μου. Κάποια μέρα θα το φάω κι εγώ το στραπάτσο το χοντρό και μετά θα κλαίγομαι πάλι που τόσα χρόνια χαλούσα τη ζωή μου με μαλακίες. Αλλά μέχρι τότε ας βασανιστώ άλλο λίγο.

Η ζωή στη ζωή μας

Τελευταία μου συμβαίνουν πολλά πράγματα τα οποία δε θα έλεγε κανείς ότι σηματοδοτούν τύχη και χαρά. Συνηθίζω να αποκαλώ τον εαυτό μου άτυχο, να λέω ξανά και ξανά για την γκαντεμιά μου, αλλά αποφάσισα να σταματήσω για λίγο, να δω τα πράγματα με άλλο μάτι. Μια ζωή χωρίς σκατά δεν είναι ζωή, είναι ταινία του Hollywood. Δεν είμαι μόνο εγώ γκαντέμω, είναι όλοι όσοι γεννήθηκαν, ο καθένας με το δικό του ξεχωριστό τρόπο. Δεν ξέρω γιατί τόσα σκατά, αλλά τελικά αυτά είναι που φέρνουν κοντά τους ανθρώπους. Δεν είναι τυχαίο ότι αισθανόμαστε συμπάθεια (κυριολεκτικά) για όποιον περνάει τα ίδια με εμάς. Είναι πάντως η εφαρμογή της τραγικής ειρωνείας όταν παραπονιέσαι ότι κάτι δεν θα μπορούσε να είναι χειρότερα και το σύμπαν σου αποδεικνύει το επόμενο λεπτό ότι δεν έχεις καθόλου φαντασία. Κράτα και μικρό καλάθι που λένε…

Το πιο «αστείο» είναι όταν σου πέφτουν όλα μαζί και δεν ξέρεις από πού να αρχίσεις και ποια φλέβα να κόψεις. Εκεί χρειάζεται υπομονή, ψυχραιμία και πάνω από όλα χιούμορ. Ναι, χιούμορ, το μόνο που μπορεί να σε πάει ένα βήμα μπροστά. Αλλά δεν είναι εύκολο να ζεις έναν εφιάλτη και να λες ουάου τι ωραία που περνάω. Μπορείς όμως να αλλάξεις οπτική για το τι θεωρείς εφιάλτη. Να μη δίνεις τόση σημασία.

Το χειρότερο για μένα είναι να σκέφτομαι ότι σκάω για το τίποτα, ότι μπορεί αύριο να με πατήσει δεινόσαυρος και να πεθάνω. Και τζάμπα το άγχος, τζάμπα τα κλάματα κι ο πανικός. Αλλά πώς μπορείς να ξέρεις πότε θα πεθάνεις; Δεν μπορείς. Γι΄αυτό ακριβώς καλό θα ήταν να δώσουμε λίγη ζωή στη ζωή μας. Ο θάνατος δυστυχώς δε σε παίρνει τηλέφωνο.

εδώ που τα λέμε δεν έχω ιδέα τι θέλω να πω

Καμιά φορά βιάζομαι να κρίνω. Τους άλλους, αλλά και εμένα. Πρέπει να μάθω να μην εμπιστεύομαι τα νεύρα μου γιατί όταν περνάνε αλλάζω τελείως. Η αλήθεια είναι ότι δεν τα πάω και πολύ καλά με αυτό το κομμάτι. Φωνάζω, μάχομαι για να υποστηρίξω κάτι που μετά θα μετανιώσω. Όλο αυτό είναι λίγο τρελό, θα λεγε κανείς. Δεν είναι όμως. Είναι λογικό να υπολογίζεις τον εαυτό σου, λογικό να τον υποστηρίζεις. Είναι δύσκολο να πεις «οκ, τώρα λέω μαλακίες», όπως επίσης δύσκολο είναι να να συγκρατείς τις αγριοφωνάρες και να κρατάς την ψυχραιμία σου.

Η ψυχραιμία είναι μεγάλο προσόν, αδιαμφισβήτητα. Είναι κάτι που δεν έχω, δεν είχα ποτέ, αλλά θέλω να αποκτήσω. Μπορώ, με προσπάθεια, αλλά οι προσπάθειες δεν ήταν ποτέ το φόρτε μου. Τον καλό μου εαυτό τον φοβάμαι. Μπορεί να αφεθώ και μετά; χαχα, δειλία θα έλεγε κανείς. Ευαισθησία και έλλειψη εμπιστοσύνης θα πω εγώ.

Τέλος πάντων, αυτό που θέλω να πω είναι προσοχή στη σιγουριά. Ή μάλλον δεν θέλω να πω αυτό. Αλλά εδώ που τα λέμε δεν έχω ιδέα τι θέλω να πω.

Ο αυθορμητισμός μπορεί να είναι πολύ κακός καμιά φορά γιατί καταλήγεις να γίνεσαι αυτό το άλλα αντί άλλων που ποτέ κανείς δεν εκτίμησε πραγματικά.