Για να έχεις μια σαφή άποψη για την πραγματικότητα συχνά χρειάζεται να φύγεις από αυτήν. Δεν εννοώ χρησιμοποιώντας ναρκωτικά, αν και αυτός είναι όντως ένας τρόπος. Ο δικός μου τρόπος παρόλα αυτά δεν είναι χημικός. Είναι, αντίθετα, εντελώς «φυσικός».
Καμιά φορά κάνω πολύ μεγάλο θέμα την αποδοχή ή μη των άλλων. Εγώ τους αποδέχομαι; Ποιους αποδέχομαι και γιατί; Ποιους όχι; Η αποδοχή τελικά είναι ένα κομπλεξικό θέμα. Καμιά φορά με το να μην αποδέχεσαι τους άλλους δεν αποδέχεσαι ούτε και τον εαυτό σου. Άλλες φορές με το να μην αποδέχεσαι δείχνεις απλά ότι το εγώ σου διαφέρει. Το εγώ σου δε συμμερίζεται.
Γιατί όμως να πρέπει να το κάνεις τόσο σαφές; Γιατί τόση ανάγκη για επίδειξη της διαφορετικότητας; Γιατί αυτός ο φόβος, ρωτώ, στο τέλος; Γιατί τόση ανάγκη να μη γίνει παρεξήγηση; Υπάρχει άραγε ταυτότητα πίσω από όλα αυτά ή απλώς πλανάται σύγχυση;
Είσαι αυτό που είσαι, το ίδιο και ο άλλος. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει παρεξήγηση κι αν υπάρχει θα διευκρινιστεί. Κι αυτό δε συμφέρει πάντα, μη νομίζεις. Οι άνθρωποι βολεύονται πάντως. Πάνω από όλα το συμφέρον και η ευκαιρία. Αυτό βέβαια είναι άλλου παπά ευαγγέλιο. Εμείς ασχολούμαστε με τον Παπατρέχα (αποτυχημένη προσπάθεια χιούμορ).
Οι άνθρωποι φοβούνται. Φοβούνται τη συγχώνευση, φοβούνται και τη διαφορά. Μα πιο πολύ τη διαφορά. Όλοι ψάχνουν να βρουν κοινά μεταξύ τους και χαίρονται όταν αυτά υπάρχουν. Κανείς δεν αντέχει να είναι μόνος, κανείς δεν θέλει να υπάρχει το ενδεχόμενο αυτό. Ακόμα κι οι πιο μοναχικοί ευχαριστιούνται πραγματικά όταν έστω και ένας τους αντιληφθεί, τους νιώσει. Η ομορφιά της μοναξιάς, όσο ειδυλλιακή κι αν ακούγεται καμιά φορά, είναι ψευδαίσθηση. Αυτό το ξέρουν φυσικά μόνο οι πραγματικά μόνοι. Και ειλικρινά, άλλο διαφορετικός, άλλο μόνος.
Τότε όμως τι στο καλό μας χωρίζει από τους άλλους αν όχι οι διαφορές μας;
Ετικέτες:πραγματικότητα, φοβούνται, αποδοχή, διαφορά, μοναξιά
