Κανένας δεν είναι πανίσχυρος!

«Όταν οι άνθρωποι κλαίνε, κατακλύζονται από δυνάμεις ισχυρότερες από αυτούς. Το κλάμα ήταν πάντα ορισμός της ανθρώπινης ύπαρξης», λέει ο Μπιλ Βαϊόλα.

Ίσως γι’ αυτό με ενοχλεί τόσο πολύ να κλαίω μπροστά στους άλλους. Δείχνει ότι υπάρχει κάτι ισχυρότερο από μένα, κάτι πάνω από μένα, κάτι που δεν μπορώ να ελέγξω, με άλλα λόγια. Γιατί τέτοιο κόλλημα με τον έλεγχο; Τι θα συμβεί άραγε αν κάτι ξεφύγει του ελέγχου μου; Θα εκπλαγώ μάλλον. Θα αντιδράσω αυθόρμητα, θα γίνει κάτι καταστροφικό. Υπερβολή; Πιθανόν. Επενδυμένη φαντασία, σίγουρα.

Ο δυνατός και ο αδύναμος. Ο ισχυρός. Έννοιες που κατέχουμε από μικρά παιδιά και από τότε διαλέγουμε πού θα καταλήξουμε. Εγώ έχω διαλέξει το πρώτο. Θέλω να είμαι πανίσχυρη! Θέλω όλα να μπορώ να τα διαχειρίζομαι, όλα να τα κουμαντάρω, όλα να τα ελέγχω. Ως εφορευτικός θα ήμουν τέλεια, ως εαυτός έχω θεματάκια.

Δεν είναι ότι δεν είμαι δυνατή. Δεν είναι όμως ότι είμαι κιόλας. Κανένας δεν είναι πανίσχυρος! Όλοι έχουν τις αδυναμίες τους. Το θέμα είναι τι θα κάνεις με αυτές; Θα τις βάλεις στη ντουλάπα ή θα τις καθίσεις στο σαλόνι να πιείτε καφέ; Νομίζω ότι οφείλουμε στην ψυχική μας ηρεμία την αποδοχή, αν όχι την αγάπη, όλων των πλευρών μας. Φωτεινών και σκιερών.

Ό,τι κι αν είμαι, είμαι εγώ. Δεν μιλάω για άκριτη αποδοχή κάθε σκατοχαρακτηριστικού μας, αλλά δεν εγκρίνω και την απόλυτη κατακραυγή του. Είμαστε ζωντανοί, είμαστε υπό εξέλιξη, μπορούμε να διορθωθούμε και να βελτιωθούμε. Όχι, δε δέχομαι ότι ο άνθρωπος δεν αλλάζει! Σίγουρα δεν αλλάζει ολοκληρωτικά. Οπωσδήποτε, δεν αλλάζει εύκολα. Η αλλαγή θέλει συνειδητοποίηση, θέλει προσπάθεια, θέλει πίστη, κίνητρο και ισχυρή βούληση. Δεν έρχεται με ευχές ούτε με παρακλήσεις. Απαιτεί δουλειά προσωπική και σε βάθος. Αυτό όμως δεν είναι σοβαρό εμπόδιο. Η άρνηση και η βαρεμάρα είναι.

Δεν έχω ιδέα που θέλω να καταλήξω, αλλά νύσταξα.

“When you’re finished changing, you’re finished.”
Benjamin Franklin

“If you don’t create change, change will create you”

εγώ και ο άλλος, ο άλλος κι εγώ

“A question that sometimes drives me hazy: am I or the others crazy?” εύλογα αναρωτιόταν ο Αϊνστάιν. Τσακωνόμαστε με τους άλλους και προσπαθούμε να αποδείξουμε το δίκιο μας. Κι οι άλλοι το ίδιο κάνουν.

Ποιος έχει δίκιο δεν έχει πραγματικά σημασία. Το θέμα είναι να συνεννοείσαι με τον άλλον, να επικοινωνείς. Όλοι έχουν δίκιο κι όλοι έχουν άδικο. Ο καθένας έχει μια οπτική γωνία. Πρέπει να είσαι πολύ καλός στη γεωμετρία για να αντιλαμβάνεσαι ταυτοχρόνως όλες τις γωνίες. Πρέπει να μη σε τρώει το άδικο κι ούτε το δίκιο.

Πρέπει να βγαίνεις από το συναίσθημά σου ή να μάθεις να το διαχειρίζεσαι; Το θέλεις όμως αυτό; Και πότε; Το πρόβλημά μας με τον άλλο δεν είναι πάντα ο άλλος. Είμαστε κι εμείς. Οι άλλοι πρέπει να προσαρμοστούν στο μικρόκοσμό μας. Κι εμείς όμως δεν πρέπει στο δικό τους;

Δυστυχώς δεν υπάρχει μαύρο και άσπρο. Υπάρχει γκρι, αλλά καταλήγει να είναι κόκκινο. Όταν συνειδητοποιήσουμε ότι είναι το γκρι η μόνη οδός, θα σταματήσουμε μάλλον να λειτουργούμε με το κόκκινο. Αλλά όχι. Η συνειδητοποίηση δε φτάνει. Το συναίσθημα και η λογική χρειάζονται εκπαίδευση. Μόνο τότε δε θα είμαστε «κλασικοί» άνθρωποι.

Γιατί όμως να μπούμε σε αυτή τη διαδικασία όταν ο άλλος δεν μπαίνει; Γιατί πολύ απλά, τελικά θα ωφεληθούμε και οι δυο. Δεν χάνεις όταν μπαίνεις στη θέση του άλλου. Δε χάνεις όταν προσπαθείς να τον καταλάβεις. Δεν χάνεις όταν δεν είσαι κολλημένος στο εγώ σου. Παρόλα αυτά σε νοιάζει μήπως χάσεις κι είναι περίεργο το γιατί το βλέπεις σαν παιχνίδι, ενώ, ταυτοχρόνως, η αντιμετώπισή σου προς τη ζωή δεν είναι παιχνιδιάρα.

Τελικά δεν είναι όλα απλά μαθηματικά, αν και παντού εγώ ψάχνω αίτια, συνεπαγωγές και συμπεράσματα. Είμαι φαν της λογικής, ίσως αυτό να είναι το πρόβλημά μου. Αστείο, γιατί ποτέ δεν συμπάθησα τα μαθηματικά κι όμως δεν παύω να σκέφτομαι ότι ένα κι ένα κάνουν δύο!

Οι άνθρωποι φοβούνται

Για να έχεις μια σαφή άποψη για την πραγματικότητα συχνά χρειάζεται να φύγεις από αυτήν. Δεν εννοώ χρησιμοποιώντας ναρκωτικά, αν και αυτός είναι όντως ένας τρόπος. Ο δικός μου τρόπος παρόλα αυτά δεν είναι χημικός. Είναι, αντίθετα, εντελώς «φυσικός».

Καμιά φορά κάνω πολύ μεγάλο θέμα την αποδοχή ή μη των άλλων. Εγώ τους αποδέχομαι; Ποιους αποδέχομαι και γιατί; Ποιους όχι; Η αποδοχή τελικά είναι ένα κομπλεξικό θέμα. Καμιά φορά με το να μην αποδέχεσαι τους άλλους δεν αποδέχεσαι ούτε και τον εαυτό σου. Άλλες φορές με το να μην αποδέχεσαι δείχνεις απλά ότι το εγώ σου διαφέρει. Το εγώ σου δε συμμερίζεται.

Γιατί όμως να πρέπει να το κάνεις τόσο σαφές; Γιατί τόση ανάγκη για επίδειξη της διαφορετικότητας; Γιατί αυτός ο φόβος, ρωτώ, στο τέλος; Γιατί τόση ανάγκη να μη γίνει παρεξήγηση; Υπάρχει άραγε ταυτότητα πίσω από όλα αυτά ή απλώς πλανάται σύγχυση;

Είσαι αυτό που είσαι, το ίδιο και ο άλλος. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει παρεξήγηση κι αν υπάρχει θα διευκρινιστεί. Κι αυτό δε συμφέρει πάντα, μη νομίζεις. Οι άνθρωποι βολεύονται πάντως. Πάνω από όλα το συμφέρον και η ευκαιρία. Αυτό βέβαια είναι άλλου παπά ευαγγέλιο. Εμείς ασχολούμαστε με τον Παπατρέχα (αποτυχημένη προσπάθεια χιούμορ).

Οι άνθρωποι φοβούνται. Φοβούνται τη συγχώνευση, φοβούνται και τη διαφορά. Μα πιο πολύ τη διαφορά. Όλοι ψάχνουν να βρουν κοινά μεταξύ τους και χαίρονται όταν αυτά υπάρχουν. Κανείς δεν αντέχει να είναι μόνος, κανείς δεν θέλει να υπάρχει το ενδεχόμενο αυτό. Ακόμα κι οι πιο μοναχικοί ευχαριστιούνται πραγματικά όταν έστω και ένας τους αντιληφθεί, τους νιώσει. Η ομορφιά της μοναξιάς, όσο ειδυλλιακή κι αν ακούγεται καμιά φορά, είναι ψευδαίσθηση. Αυτό το ξέρουν φυσικά μόνο οι πραγματικά μόνοι. Και ειλικρινά, άλλο διαφορετικός, άλλο μόνος.

Τότε όμως τι στο καλό μας χωρίζει από τους άλλους αν όχι οι διαφορές μας;