Καμιά φορά περνάνε τα χρόνια και περνάνε μαζί τους και τα συναισθήματα. Δεν είναι πάντα ωραίο να ξεχνάς. Κάποιες φορές μπορεί να είναι και προσβλητικό ακόμα και για τον εαυτό σου τον ίδιο.

Κάποιους ανθρώπους δεν πρέπει να τους ξεχνάς, δεν πρέπει να ξεχνάς τι σήμαιναν κάποτε για σένα. Ξεχνώντας αυτούς θα ξεχάσεις σιγά σιγά και σένα. Είναι αληθές ότι όσο κάποια πράγματα περνάνε στην παρελθοντική σφαίρα τείνουν να φαίνονται αστεία ή και ασήμαντα. Πολλές φορές ακούς ανθρώπους να λένε “πώς έκανα παρέα με το τάδε, πώς ήμουν ερωτευμένος με την τάδε” κλπ. Είναι απλό αν σκεφτείς πόσο διαφορετικός ήσουν τότε. Σίγουρα θα είχες τους λόγους σου. Δε μιλάω για σεβασμό του παρελθόντος, ούτε των άλλων, ούτε του εαυτού σου. Μιλάω για μνήμη και για λήθη, μιλάω για τη δύναμη της απώθησης. Κάποτε σε “βολεύει” να μην θυμάσαι. Κοιμάσαι καλύτερα μάλλον.

[Ακόμα και αν σταματήσουμε να είμαστε φίλες δε θέλω να ξεχάσω πόσο σημαντική υπήρξες για μένα.]