Συχνά ακούω ανθρώπους να μου λένε να ηρεμήσω. Όταν το ακούω αυτό ένα καμπανάκι κουδουνίζει και παθιάζομαι ακόμη περισσότερο. Τι να κάνω, είμαι άνθρωπος και σαν άνθρωπος έχω αισθήματα και αυτά τα αισθήματα τα υποστηρίζω. Και τα καλά και τα κακά. Το πάθος λένε είναι καλό. Κοίτα όμως που μπορεί να αποβεί κατακριτέο κάποιες φορές.. Έτσι είναι η ζωή. Γκρι.

Είμαι μάλλον απαιτητική από τους ανθρώπους που επιλέγω να είναι δίπλα μου. Τους αγαπάω και τους δίνω. Και θέλω να μου δίνουν κι αυτοί. Δεν τους πιέζω. Απλά έχω κάποιες αρχές. Κι αυτές είναι σταθερές. Όχι αμετάβλητες, αλλά σχετικά σταθερές. Γκρι, που λέγαμε.

Πληγώνομαι εύκολα κι αυτό δεν βοηθάει το πάθος μου, γιατί όσο κι αν παθιάζομαι κάποιες φορές πάντα μετά θλίβομαι, πάντα στεναχωριέμαι και απογοητεύομαι. Ίσως παρατραβάω κάποια πράγματα, ίσως τα υπερδραματοποιώ, ίσως τους δίνω μεγάλη αξία. Αλλά στα μικρά πράγματα είναι η αξία της ζωής, στην καθημερινότητα και όχι σε αυτά που γίνονται μια στο τόσο. Τα καθημερινά πράγματα είναι η ζωή κι όχι μεμονωμένες στιγμές.

Παρόλα αυτά μάλλον αυτοί που μου λένε να ηρεμήσω έχουν δίκιο. Γιατί τελικά εγώ χαλιέμαι, εγώ σκάω κι οι άλλοι δεν παίρνουν χαμπάρι τίποτα. Εγώ γκρεμίζομαι σύγκορμη κι οι άλλοι δεν καταλαβαίνουν γιατί τόση σημασία… Στην αδιαφορία λένε, βρίσκεται η ευτυχία. Μα εγώ μια τέτοια ευτυχία δεν τη θέλω.