Παίζουν τραγούδια που ακούγαμε. Μπροστά στον υπολογιστή. Δουλεύοντας για να στηρίξω όνειρα, μελαγχολώ μπροστά στο κενό.

Δεν είσαι εδώ. Κοιμάσαι. Ελεύθερη σε κόσμους μακρινούς, δικούς σου. Πόσο θα ήθελα να σε συναντήσω μέσα στα όνειρα σου. Γιατί στην πραγματικότητα δεν υπάρχει διάσταση, χώρος και χρόνος που να μπορώ να ζήσω χωρίς τον κόσμο που φτιάχνουμε κάθε μέρα

από το άπειρο στο μηδέν.