Misericordia
Είδα δυο περσινά μου ποστ και συνειδητοποιώ ότι οι προβληματισμοί μου δεν έχουν αλλάξει και πολύ από τότε. Το άγχος, η διαφορετικότητα, η διαχείριση των συναισθημάτων. Μερικά θέματα είναι πάντα επίκαιρα τελικά. Επίκαιρα ή άλυτα; Ίσως και τα δύο. Πώς λύνεις ένα θέμα αλήθεια; Πολλές φορές έχω πει είχα το τάδε θέμα κι εγώ κάποτε… Πώς το ξεπέρασα; Ποια είναι η διαδικασία; Περίεργο, δεν την έχω κατανοήσει ακόμα. Σίγουρα πρέπει να σκεφτείς. Και μετά να ξανασκεφτείς. Και μετά κάθε φορά που σου δίνεται η ευκαιρία να το αντιλαμβάνεσαι αρχικά, και μετά να πράττεις. Με βάση τη λογική. Αχ αυτή η λογική..
Η λογική του παραλόγου έκανε πάρτι μαζί μου σήμερα. Αμέ. Τα σπάσαμε. Βάλαμε κι έναν τρίτο στο χορό χωρίς να το ζητήσει, αλλά τι να κάνεις, συμβαίνει. Στα πάρτι δεν ξέρεις τι να περιμένεις. Ειδικά στα δικά μου. Είμαι ολίγον ασταθής βρε παιδί μου. Εκεί που είμαι αυτό ξαφνικά είμαι κι ένα άλλο. Εκεί που θέλω αυτό ξαφνικά θέλω και κάτι άλλο. Δύσκολο, το ξέρω. Αλλά είναι και λίγο στη φύση μας να μπερδευόμαστε και να ψαχνόμαστε. Στη δική μου ίσως λίγο παραπάνω. Το θέλω; Δεν ξέρω τι να σου πω. Τι θέλουμε και τι νομίζουμε ότι θέλουμε είναι καμιά φορά το ένα και το αυτό. Κακώς μεν, αλλά συμβαίνει. Φταίει η πολλή τηλεόραση; Φταίνε τα πολλά παραμύθια; Φταίει αυτή η ριμάδα η κοινωνία; Ίσως απλά το στραβό μας το κεφάλι. Εμείς οι γυναίκες. Πραγματικά περίπλοκες ρε αδερφάκι μου. Δεν καταλαβαινόμαστε μεταξύ μας και μετά περιμένουμε να ρθει αυτός ο έρμος να μας κατανοήσει και να μας συμπληρώσει κιόλας. Και μετά θυμώνουμε κι από πάνω. Είμαστε τραγικά όντα, το παραδέχομαι. Και αστεία ταυτοχρόνως. Και ικανά να τρελάνουμε το σύμπαν ολόκληρο. Τόση δύναμη και πάει χαμένη. Κρίμα.
X-mas time
Καταρχήν έχω την εξής απορία: από που βγαίνει το x-mas; Τι συμβολίζει αυτό το x τέλος πάντων; Όσοι γνωρίζετε όπως απαντήσετε παρακαλώ.
Δεύτερον, έχω μειώσει τις επισκέψεις μου στο ίδιο μου το μπλογκ, πράγμα που δηλώνει άλλα πράγματα που δεν τα ξέρω ακόμη.
Από νέα να πω ότι είχα πάει σ/κ στο Διακοφτό, σε ένα υπέροχο ξενοδοχείο που κρατάω μυστικό οπότε και δε θα σας αποκαλύψω. Ήταν παλιά μοναστήρι. Έχει μια πολύ ωραία ενέργεια κι ένα καταπληκτικό μπαρ. Το προσωπικό αξιολάτρευτο, η τοποθεσία επίσης. Το μόνο που ήταν πολύ κακό ήταν η ανύπαρκτη ηχομόνωση, ειδικά όταν οι διπλανοί σου κάνουν πρωινό σεξ από τις 8. Σήμαντρο το λένε, εντάξει, το αποκάλυψα. Δεν μπορώ να κρατήσω το στόμα μου κλειστό :p
Σε άλλα θέματα, μου τη σπάει που δεν μπορώ να πάω σε ένα μαγαζί να χορέψω χαλαρά. Μου αρέσει πολύ ο χορός αλλά όπου και να πας απλά ποδοπατιέσαι με αποτέλεσμα να μην μπορείς καν να στρίψεις τσιγάρο, πόσο μάλλον να χορέψεις. Τώρα που είπα τσιγάρο, καλή η απαγόρευση, αλλά ειλικρινώς καταπιεστική. Αισθάνομαι σαν λεπρή κάθε φορά.
Αυτά τα βαρετά. Σι γιου σουν. Ορ νοτ.
Cheers
Addiction
Υπάρχουν στιγμές που οι ερωτευμένοι θυμίζουν τοξικομανείς. Και υπάρχουν όντως κοινά στοιχεία. Το θέμα είναι όταν πάει να παραγίνει το κακό να το κόψεις. Γλυκιά εξάρτηση δεν υπάρχει. Ίσως μόνο η σοκολάτα, αλλά κι αυτή ακόμη, έχει επιπτώσεις.
An addiction is an adiction. Kind does not matter.
“Every form of addiction is bad, no matter whether the narcotic be alcohol or morphine or idealism.”
Carl Gustav Jung
Μικρές χαρές
Γενικώς αντιπαθώ την ελληνική τηλεόραση. Κατ΄εξαίρεση όμως την άνοιξα σήμερα και ήρθα αντιμέτωπη με μία καταπληκτική κοπέλα, που μάχεται τον καρκίνο από τα 24 της (τώρα είναι 29) και ήταν μέσα στο χαμόγελο και το χιούμορ. Πόσο συχνά είμαστε εμείς οι «υγιείς» έτσι; Σχεδόν ποτέ. Εκείνη παίζει τη ζωή της κορώνα-γράμματα κι εμείς συγχυζόμαστε που δεν έχουμε ελεύθερο χρόνο μια μέρα. Έχω να πω χιλιάδες μπράβο σε όλους όσοι πολεμάνε τον καρκίνο καθημερινά και πιστεύω θα έπρεπε να εμπνεόμαστε από εκείνους και όχι να απομακρυνόμαστε.
Ακριβώς μετά έρχομαι στο pc μου και πέφτω πάνω στην καινούρια ταινία του Κωνσταντίνου Πιλάβιου (cpil), σε σενάριο Δέσποινας Λάδη. Μικρές χαρές, ο τίτλος. Πάρα πολύ συγκινητική. Το θέμα είναι ένα θέμα που απασχολεί την ανθρωπότητα αιώνες, όπως αναφέρει και η ταινία. Ποιο είναι το νόημα της ζωής; Είναι όντως από τα μεγαλύτερα υπαρξιακά ζητήματα. Εμπνευστείτε λοιπόν κι από εδώ. Καταπληκτική σκηνοθεσία και εξίσου καταπληκτική φωτογραφία. Μακάρι να βλέπαμε τέτοιες δουλειές πιο συχνά.
Εδώ το link της ταινίας, για κάποιο λόγο δεν μπορώ να το ανεβάσω!
http://www.cpil.info/2009/12/07/small-pleasures-2/
Σκέψου με να σε σκεφτώ να ανεβούμε οπουδήποτε
Τα έχω πάρει στο κρανίο. Μπαίνω στο facebook και στο twitter και βλέπω άτομα να κράζουν άλλα άτομα και καταστάσεις από το pc τους. Πόσο επαναστατικό είναι αυτό; Καθόλου, άσε με να σου πω.
Συμφωνώ να εκμεταλλευτούμε κάθε μέσο για να ακουστούμε, ειδικά τώρα με το internet έχουμε το προνόμιο να μπορούμε να πούμε ό,τι θέλουμε όποτε θέλουμε.
Δεν αντέχω να βλέπω άτομα να λένε fuck the police, fuck school, fuck το ένα και το άλλο έτσι γενικά. Ειλικρινά νομίζεις ότι το να κράζεις και να φανατίζεσαι άκριτα δηλώνει θέση; Αλήθεια έχεις αναρωτηθεί ποτέ τι θα έκανες εσύ αν ήσουν στη θέση εκείνου που κράζεις; Και μη μου πεις ότι δεν θα ήσουνα ποτέ σε αυτή τη θέση. Θεωρώ επιεικώς χαζή μια τέτοια απάντηση. Έχει ειλικρινά σημασία από ποια θέση μιλάμε. Έχει σημασία να σκεφτόμαστε και να κρίνουμε γενικά και όχι ειδικά. Ο φανατισμός είναι ξεπερασμένος. Δηλώνει στενομυαλιά και αδυναμία εποικοδομητικής κριτικής. Δηλώνει άκριτη σκέψη. Δηλώνει ότι έχεις μείνει πίσω, σε μια ηλικία εφηβική. Δε νοούμαι σοβαρό άνθρωπο να βγαίνει και να λέει ό,τι να’ναι χωρίς να σκέφτεται κάτι να αντιπροτείνει σε όλα αυτά που κράζει.
Θες να κάνεις την αλλαγή; Θες να διαφοροποιηθείς; Σκέψου τότε. Και μόνο αυτό θα κάνει τη διαφορά κι ας είμαστε σε έναν αιώνα που λογικά θα έπρεπε όλοι να αναπτυσσόμαστε αντί να παλινδρομούμε. Και μετά κάνε ό,τι μπορείς να κάνεις, όσο μικρό κι αν είναι αυτό. Δε βλέπω πολλούς να παίρνουν την ευθύνη του εαυτού τους. Όλοι λένε σιγά μην αλλάξω εγώ τον κόσμο, σιγά μην κάνω εγώ τη διαφορά. Κι όμως. Πολλοί άνθρωποι έκαναν τη διαφορά ως μονάδες και σε χρόνια πολύ δυσκολότερα από τα δικά μας. Ευαισθητοποιήσου, πράξε και πάρε την ευθύνη σου πλέον.
Με το να κατηγορεί ο ένας τον άλλο δε βλέπω να προχωράμε. Το αίσθημα της ατομικής ευθύνης είναι ίσως από τα λίγα πράγματα που θα μας πάνε μπροστά. Δες και το βίντεο για να πάρεις μια ιδέα για τη δύναμη της μονάδας. Μην περιμένεις να φτάσουν τα πράγματα στο απροχώρητο για να ταρακουνηθείς. Μην περιμένεις, γιατί τα πράγματα είναι από τώρα στο απροχώρητο.
Woody Allen- the one and only
Αγαπώ τον Woody Allen.
Ο άνθρωπος είναι η έκφραση κάθε νεύρωσης του κοινού θνητού. Το χιούμορ του είναι συγκινησιακά απερίγραπτο. Είναι ευφυέστατος και δεν χορταίνω να βλέπω τις ταινίες του. Ο τύπος εκφράζει όλα τα υπαρξιακά ζητήματα με έναν ειλικρινά θαυμαστό τρόπο. Τόσο απλό και τόσο μοναδικό μαζί. Είναι ο απόλυτος.
Να μερικές από τις ατάκες του.
- Eternal nothingness is fine if you happen to be dressed for it.
- I am not afraid of death, I just don’t want to be there when it happens.
- I believe there is something out there watching us. Unfortunately, it’s the government.
- I don’t believe in the after life, although I am bringing a change of underwear.
- I was nauseous and tingly all over. I was either in love or I had smallpox.
- I will not eat oysters. I want my food dead. Not sick. Not wounded. Dead.
- If my films make one more person miserable, I’ll feel I have done my job.
- If only God would give me some clear sign! Like making a large deposit in my name at a Swiss bank.
- Life is full of misery, loneliness, and suffering – and it’s all over much too soon.
- Most of the time I don’t have much fun. The rest of the time I don’t have any fun at all.
- My one regret in life is that I am not someone else.
- Not only is there no God, but try finding a plumber on Sunday.
- On the plus side, death is one of the few things that can be done as easily lying down .
- To you I’m an atheist; to God, I’m the Loyal Opposition.
- What if everything is an illusion and nothing exists? In that case, I definitely overpaid for my carpet.
- I can’t listen to that much Wagner. I start getting the urge to conquer Poland.
- I was thrown out of college for cheating on the metaphysics exam; I looked into the soul of the boy sitting next to me.
- I’m astounded by people who want to ‘know’ the universe when it’s hard enough to find your way around Chinatown.
- If it turns out that there is a God, I don’t think that he’s evil. But the worst that you can say about him is that basically he’s an underachiever.
Έχω πει πολλές φορές ότι είναι μακρινός πατέρας μου ή κάτι τέτοιο. Εδώ λοιπόν αποτίω τον φόρο τιμής μου :p
Χρόνος, γυμναστική και τέτοια
Τις μέρες που δεν έχω να κάνω τίποτα εκτός σπιτιού ξυπνάω όλο χαρά που θα κάνω τόσα πράγματα στο σπίτι! Μου φαίνεται ο χρόνος να είναι άπλετος, ενώ στην ουσία η ώρα πάει 11-το βράδυ- πριν καλά καλά το καταλάβω. Τι πρόβλημα κι αυτό με τον χρόνο; Μοιάζει ασταμάτητος και αχαλίνωτος. Και είναι κιόλας. Αντί να εκνευρίζομαι κάθε φορά και να λέω πάλι τίποτα δεν έκανα, ας το αποδεχτώ. Αφού σχεδόν πάντα τίποτα δε θα έχω κάνει. Ή απλά ό,τι κι αν κάνω ποτέ δε θα είναι αρκετό.
Πάντως σήμερα έκανα την υπέρβαση. Έκανα γυμναστική μόνη μου. Μουσικούλα και χτύπημα. Και τώρα πόνος στα πόδια. Αλλά είναι αυτός ο ωραίος ο πόνος. Αυτός που ξέρεις ότι κάτι έκανες εκεί πέρα κι αν συνεχίσεις έτσι θα είσαι μια fitness goddess, ένα κορμί θανατηφόρο. Αλλά θα συνεχίσω;; Γιατί το μπαλέτο είχε κι ένα challenge, ήταν και λίγο η δασκάλα, ο χαβαλές, όλα αυτά. Ήταν και λίγο η υποχρέωση, είσαι σε μια σχολή. Μόνος σου είναι λίγο δύσκολο να είσαι τόσο πειθαρχημένος, κυρίως επειδή νομίζεις ότι θα προλάβεις λίγο πιο μετά, αλλά άκου που σου λέω, δεν θα προλάβεις.
Μέχρι η δασκάλα μου να κάνει κάτι καινούριο πρέπει να βρω εναλλακτικούς τρόπους γυμναστικής. Ήδη έχω καιρό να αθληθώ και δε με ψήνει. Αν δεν το κάνω τώρα δεν θα το κάνω ποτέ. Εκτός αν πάθω midlife crisis. Που θα πάθω, αλλά προτιμώ να την πάθω κάνοντας γυμναστική. Τη βαριέμαι όμως τη γυμναστική. η μόνη γυμναστική που δε βαριόμουν ποτέ ήταν η ενόργανη και ο χορός. Και το μπαλέτο φυσικά φυσικά. Έχετε κάτι να προτείνετε ώσπου να ξαναρχίσω μπαλέτο;
PS: Χριστούγεννααααααααααα τι καλάααααα!
Sweet deception
Όσο περίεργο κι αν φαίνεται, η υπερβολική ενασχόληση με την πραγματικότητα μπορεί να αποτελέσει λόγο να μην είσαι τελικά σε επαφή μαζί της. Καθώς η πραγματικότητα είναι μια πολύ συγκεχυμένη έννοια είναι καλή φάση πού και πού να παίρνεις το ομπρελίνο σου και να πετάς ωσάν μια σύγχρονη Μέρι Πόπινς.
Εγώ, αρκετά βυθισμένη στην πραγματικότητά μου, ένιωθα ότι δεν έχω χρόνο να κάνω ούτε για λίγο κάτι που θα με βγάλει έξω από τα νερά μου έστω και στο ελάχιστο. Μένω πολύ κοντά στο βουνό. Ο φίλος μου εδώ και καιρό μου προτείνει και μου ξαναπροτείνει να κάνουμε ανάβαση, μου έλεγε ότι θα είναι καταπληκτική εμπειρία, αλλά εγώ τίποτα. Βρήκα χιλιάδες δικαιολογίες και είχα πολλούς κουτούς φόβους. Τελικά έφτασε στο σημείο να μου πει ότι έχει κανονίσει να πάμε με κάτι φίλους μας κι ότι θα είναι μόνο 20 λεπτάκια δρόμος.
Στην αρχή δε μου είχε πει καν ότι θα ανεβούμε το βουνό. Απλώς θα πάμε. Χρειάστηκε λοιπόν να με “εξαπατήσει” ώστε να πάω και τελικά τώρα να αντί να τον βρίζω που με εξαπάτησε να αναρωτιέμαι γιατί δεν το είχε σκεφτεί νωρίτερα. Τον ευγνωμονώ για την εμπειρία. Είναι μοναδική η ενέργεια, μοναδική η αίσθηση και ειλικρινά αξίζει πού και πού να κουνάς τον κώλο σου γιατί το βουνό, και γενικότερα η φύση, σου δίνει κάτι που όλα τα βιβλία, όλες οι ταινίες, όλο το ίντερνετ κλπ, δε θα σου δώσουν ποτέ. Είναι μια αίσθηση ζωντάνιας και κάθαρσης. Μια αίσθηση ελευθερίας πιο πειστική από άλλες.
Κάθε φορά που έρχομαι σε επαφή με τη φύση ενθουσιάζομαι και μετά πάλι με καταπίνει η καθημερινότητα. Χμ. Καταπίνομαι μάλλον μόνη μου γιατί λέω “έλα μωρέ έχω το ένα, έχω το άλλο, πού να τρέχω κλπ.” Κακώς. Καλύτερα να “χάσεις” μια μέρα στο βουνό παρά οπουδήποτε αλλού. Γιατί όπως και να’χει στη φύση δεν χάνεις. Η φύση μόνο σου δίνει. Κι εμείς σα χαζοί της κάνουμε ό,τι της κάνουμε.
PS: Όλα αυτά χτες, απλά ξέχασα να πατήσω publish. Have fun!
Τελείως βαρετό ποστ.
Κατέβηκα σήμερα στο Πάντειο να κάνω κάτι δουλειές και φυσικά εξοντώθηκα. Για αρχή να πω ότι έφυγα από το σπίτι μου στις 11.30 και οι δρόμοι ήταν τα πάντα εκτός από άδειοι. Αναρωτιέμαι, δουλεύει κανείς σ΄αυτή τη χώρα βρε παιδί μου;; Επίσης, νιώθω ότι όσο περνάει ο καιρός οι οδηγοί πάνε και χειρότερα και οι πεζοί περνούν τους δρόμους σαν αλλόφρονες. Αλλά ειδικά οι οδηγοί είναι το κάτι άλλο. Το πόσα τροχαία έχω γλιτώσει στο τσακ αυτή τη βδομάδα δε λέγεται.
Εν τω μεταξύ, αφού τελείωσα τις δουλειές μου κάθισα για ένα καφέ με μια φίλη μου. Τι το θελα, τα μισά που μου΄λεγε δεν τα άκουγα και τα άλλα μισά με δυσκολία. Όλη αυτή η βαβούρα, οι φωνές, ο πολύς κόσμος με αποσυντονίζουν. Τέρμα, είμαι μόνο για σπίτια, οφείλω να το πάρω δια παντός απόφαση. Κάθε φορά που βγαίνω έξω κουράζομαι. Και κουράζομαι στα αλήθεια. Σήμερα είμαι πτώμα χωρίς λόγο.
Από τότε που άρχισα να γράφω ημερολόγιο έχω μειώσει τα post εδώ. Το ξέρω ότι σας λείπω (και στους 2 μου αναγνώστες), αλλά δείξτε κατανόηση! :-p
Μα γιατί να θες να γίνεις μοντέλο;;;
Δε θέλω να είμαι κακιά ούτε αυστηρή, ούτε υπερόπτης. Το σκέφτηκα, το ξανασκέφτηκα και κάτι καλό δε βρήκα. Τα μοντέλα είναι χαζά. Δεν μπορώ να φανταστώ έξυπνο άνθρωπο να γίνεται μοντέλο.
Θα μου πεις, κάτσε, είμαι κουκλάρα, φωτογραφίζομαι 5-10-20 ώρες ενώ είμαι νηστική, με πυρετό ή δεν ξέρω εγώ τι άλλο και βγάζω τόσα λεφτά. Από τη μία, πάλι καλά που υπάρχουνε μοντέλα γιατί ποιον θα φωτογράφιζαν κι οι καημένοι οι φωτογράφοι, αλλά από την άλλη, πόσο ματαιόδοξη, πόσο γκάου και πόσα κιλά κοινωνικής καθυστέρησης μπορεί να έχεις για να κάθεσαι να σου φωνάζει ένας μαλάκας ενώ φωτογραφίζεσαι με μια φιδάρα που δεν ξέρεις άμα θα σε φάει ή όχι; Πόσο άγχος θανάτου πια; Μόνο έτσι μπορώ να τις δικαιολογήσω, αν και νιώθω ότι είναι απλώς χαζές.
Τις λυπάμαι λίγο για όλα αυτά που τραβάνε λόγω της βλακείας τους σε συνδυασμό με την ομορφιά τους. Όλα αυτά τα σκεφτόμουν ενώ έτρωγα και έβλεπα αυτή την εκπομπή, το Next top model (έτσι δε λέγεται;) Πόσο σοβαρά το΄χουν πάρει όλοι, σιγάαα ρε παιδιά δεν ήρθε και το τέλος του κόσμου αν το βλέμμα σας είναι άδειο σε μια φωτο και αν το στόμα σας χαλάει όλο το κλίμα. Χεστήκαμε για την ακρίβεια.
Ένα άλλο που μου έκανε εντύπωση είναι ότι κάποιες είναι επιεικώς άσχημες, μία έχει στόμα βρικόλακα, άλλες έχουν απαίσια πόδια κι άλλες σπυριά. Υπάρχουν και δύο μοντέλες απομίμηση της Άγκινες Ντέιν ή όπως τη λένε αυτή. Πς έχω τελικά πολύ σφαιρική μάθηση, αυτό θα πει καλλιέργεια παιδί μου. Το προηγούμενο ποστ για τον Kierkegaard κι εδώ για το μόντελινγκ. Όχι, παίζουμε.
Ενιγουέι, μου άρεσαν και κάποιες, αλλά με αυτό που είδα νομίζω ότι αν είσαι λεπτή γίνεσαι μοντέλο. Εξάλλου στις φωτο σε μεταμορφώνουν. Μπορεί να είναι προσωπικό μου γούστο, δεν ξέρω, αλλά σιγά την ομορφιά. Με αυτές τις βάσεις κι εγώ γίνομαι μοντέλο τι μου λείπει; 20 πόντοι μονάχα. Μα γιατί να θες να γίνεις μοντέλο;;; Και είπε μια, and i quote: «όλα τα κοριτσάκια δε θέλουν να γίνουν μοντέλα;» Όχι κυρά μου, εγώ ήθελα να γίνω ντετέκτιβ. Όχι ότι αυτό είναι πιο νορμάλ, αλλά έχει μια προοπτική. Άσε με γλυκιά μου. Από την άλλη ποια ανεγκέφαλη δεν θέλει να γίνει υπερδιάσημη και it-girl? Ποια δε θέλει να πέσουμε ξερές με την ομορφιά της και των ωραίο της κώλο; Αχ κορίτσια! Περαστικά σας!
Κάθε μοντέλο που μπλογκάρει (λολ) ας με διαψεύσει παρακαλώ. Ευχαριστώ.
Agyness Deyn τη λένε τελικώς. Έχει έναν αέρα χα;
