Τι είναι τελικά η ευθύνη; Ευθύνομαι για τις πράξεις μου. Ευθύνομαι για τις επιλογές μου. Ευθύνομαι για μεγάλο μέρος αυτού που είμαι (για κάποιο άλλο μέρος ευθύνεται το περιβάλλον και τα γονίδιά μου). Ευθύνομαι για αρκετά πράγματα και η ευθύνη για μένα είναι μεγάλο προσόν όταν κάποιος ανταποκρίνεται στην έννοιά της. Υπάρχουν πολλοί ανεύθυνοι, είναι γνωστό.
Λένε πως ανάλογα με τη στάση σου στη ζωή είναι κι αυτά που σου τυχαίνουν. Ισχύει; Ή μήπως απλώς ανάλογη με τη στάση σου θα είναι και η αντιμετώπισή σου; Εγώ, για παράδειγμα, φοβάμαι πολύ τις αρρώστιες, προσέχω όσο δεν πάει αλλά παρόλα αυτά κάθε λίγο κάτι παθαίνω. Τα παθαίνω επειδή τα φοβάμαι; Τα προκαλώ; Μου φαίνεται λίγο υπερβολικό. Δε νομίζω ότι αν δεν ήμουν νευρωτική δε θα αρρώσταινα. Δεν μπορώ να αλλάξω αυτό, μπορώ όμως να αλλάξω την αντιμετώπισή μου. Να μην παθαίνω κατάθλιψη κάθε φορά που αρρωσταίνω, να είμαι cool. Να λέω δεν πειράζει, υπάρχουν και χειρότερα, ή να λέω οκ, θα περάσει κι αυτό. Ναι μπορώ να τα κάνω αυτά και τότε σίγουρα θα είμαι καλύτερα. Γιατί δεν τα κάνω λοιπόν; Μάλλον γιατί δεν μπορώ να αποδεχτώ ότι έτσι θα είναι. Θα αρρωσταίνω και θα γίνομαι καλά. Και μετά πάλι κάτι θα γίνεται. Έτσι πάει η ζωή.
Ήμουν όμως πάντα τόσο νευρωτική και φοβισμένη ή έγινα αφού αρρώστησα 100 φορές; Μάλλον έγινα. Αλλά και τι σημασία έχει, είναι όλο ένας φαύλος κύκλος και φτάνουμε στο ερώτημα: το αυγό έκανε την κότα ή η κότα το αυγό; Δεν θα απαντήσουμε ποτέ. Απλώς δεχόμαστε ότι η κότα υπάρχει, υπάρχει και το αυγό κι είμαστε όλοι ικανοποιημένοι. Η αποδοχή είναι η μισή δουλειά. Αλλά αν αποδεχτώ ότι μόλις τελειώνω τη μία θεραπεία θα πρέπει να αρχίζω μια άλλη, με τι κουράγιο να ελπίσω σε κάτι καλύτερο;
Όλοι λένε για το άγχος μου. Τι κακό, μην αγχώνεσαι, είναι ψυχοφθόρο. Με πρήζουν. Δεν το ξέρω νομίζουν; Δεν προσπαθώ να χαλαρώσω; Προσπαθώ (νομίζω). Ήμουν πάντα έτσι, αγχωτική και αγχωμένη. Γεννήθηκα έτσι; Αντέγραψα τους αγχωμένους γονείς μου; Έγινα έτσι από μόνη μου; Λίγο από όλα. Και πάλι καταλήγουμε στην κότα. Τι σημασία έχει; Καμιά.
Καταστροφή και δράμα, ο ειδικός εγώ. Drama queen. Με στέμμα ολόδικό μου. Να το χαίρομαι το βασίλειό μου. Να το χαίρομαι.
Τι σημαίνει αποφασίζω; Σημαίνει σίγουρα ότι κάτι αποκλείω. Θέλει τόλμη η απόφαση. Με κάθε τι που επιλέγεις αφήνεις κάτι άλλο πίσω. Καμιά φορά οι αποφάσεις είναι εύκολες, άλλες δύσκολες. Σίγουρα δεν είναι το φόρτε μου τελευταία. Η αναποφασιστικότητα κι εγώ έχουμε γίνει κολλητές. Η ελευθερία της επιλογής. Βαρύ το φορτίο της ευθύνης.
Δεν ξέρω τι θέλω κι αυτό με τρομάζει. Κι είναι λογικό, γιατί όταν ξέρεις τι θέλεις, πολεμάς γι’ αυτό. Όταν όμως δεν ξέρεις, απλώς συγχύζεσαι ανάμεσα σε πιθανές επιλογές, πιθανές εκφάνσεις, πιθανές καταστάσεις κάποιας πιθανότητας. Κοινώς δε ζεις, απλώς βασανίζεσαι, ή καλύτερα ζεις βασανιστικά. Και για ποιο λόγο; Δεν υπάρχει λόγος στην ουσία. Πάντα κάτι χάνεις, πάντα κάτι θα κάνεις λάθος, αλλά ποτέ δεν ξέρεις πού στο καλό (ή κακό) θα σε βγάλει.
Η ζωή είναι τέχνη, είναι ταλέντο. Δεν θα έλεγα ότι γεννήθηκα με αυτό έμφυτο. Να ξέρεις να ζεις είναι δύσκολο. Να ξέρεις να ζεις καλά είναι σπάνιο. Σε γενικές γραμμές είμαι σπάνιο άτομο, δεν ξέρω γιατί εδώ δεν τα καταφέρνω, χαχαχαχα.
Θα πάνε καλά ΟΛΑ γιατί έτσι πάνε πάντα. Βαρέθηκα λίγο την απαισιοδοξία μου και τα εμπόδια που μου βάζω κάθε λίγο και λιγάκι. Μα μάλλον τα εμπόδια είναι σημαντικά για μένα. Πώς αλλιώς θα δείξω ότι μπορώ να τα καταφέρω; Αστείος όλος αυτός ο φαύλος κύκλος. Πού ξεκινάω εγώ και πού το σύμπαν; Όχι, δεν εννοώ ότι είμαι τόσο τετραπέρατη.
Κατηγορίες: ότι να ναι | Ετικέτες: πόνος, υποφέρουμε, φόβος, ακατόρθωτο, ουσία
Κάνουμε τα πάντα για να μην πονέσουμε, για να μην πληγωθούμε, για να διατηρηθούμε σώοι και αβλαβείς πάνω από όλα. Αναρωτιέμαι, γιατί τόσος κόπος αφού στο τέλος θα το φάμε το στραπάτσο κι αν δεν το φάμε κάτι θα χει γίνει λάθος στην ψυχική μας ανάπτυξη. Ο άνθρωπος είναι πλασμένος για να υποφέρει. Όχι για να κάνει παιδιά και τέτοια που λένε, όχι. Το να υποφέρουμε είναι ο ύστατος σκοπός μας.
Είναι αδύνατο να μην πληγωθείς. Κι αφού το ξέρεις, τι το πολεμάς; Αποδέξου το και πορεύσου με αυτό. Και τι θα γίνει άμα πληγωθείς; Όλοι πληγώνονται λίγο πολύ, είναι κι αυτό στην ακούσια φύση του ανθρώπου. Κακός χαμός να προστατεύσουμε τα παιδιά μας από το αναπόφευκτο. Αντί να κάνουμε τα πάντα για να πετύχουμε το ακατόρθωτο δε θα ήταν προτιμότερο να επικεντρωθούμε στο τι κάνεις αφού φας τα μούτρα σου; Στην τελική, κατά βάθος θες να τα φας τα μούτρα σου. Το θες, δε θες να είσαι αναίσθητος, άσχετα πόσο φοβητσιάρης είσαι.
Ο φόβος. Φοβερά τα κατορθώματά του. Θα σε κρατήσει μακριά. Τι νόημα έχει όμως η αποστείρωση; Α, άμα δεν ζήσεις την καταθλιψάρα σου δεν ξέρεις τι χάνεις, ο πόνος είναι παραγωγικός. Στα δύσκολα μαθαίνεις πράγματα και θάματα. Αρκεί να μη σου γίνει εμμονή. Μέτρον άριστον, ο άνθρωπος χρειάζεται και τα καλά. Να χει σε κάτι να ελπίζει, να χει κάτι να περιμένει. Μόνο με πόνο δε βγαίνει η ζωή. Αντίθετα, μόνο με χαρά βγαίνει, αλλά δεν υπάρχει αυτή η επιλογή. Είναι γκρι, δε σε αφήνει η ζωή να τη διαλέξεις. Σαν κάποιες του pc σου.
Εγώ πάντως, με καθόλου χαρά ανακάλυψα ότι ρέπω προς τον πόνο. Το ζητάει ο οργανισμός μου το δράμα. Και άμα δεν υπάρχει θα το δημιουργήσω. Βέβαια. Δράμα, δράμα, δράμα. Τι καταλαβαίνω; Τίποτα. Απλά τεστάρομαι συνεχώς χωρίς λόγο σε πράγματα που ήδη ξέρω το αποτέλεσμα. Ουσία, καμιά. Αλλά εδώ που τα λέμε ποια είναι η ουσία γενικότερα; Μία είναι η ουσία, δεν υπάρχει αθανασία, που λέει και το άσμα. Και εκεί λήγει το θέμα. Ή μήπως μόλις άρχισε;
Κατηγορίες: πανικός
Έχω αυτό το αίσθημα το αποκαλούμενο «θα σκάσω». Όχι από τη ζέστη, να διευκρινίσω. Είναι πάλι περίοδος γαμημένης εξεταστικούλας! Αχ, αγαπημένο μου πανεπιστήμιο.. Μαύρη πέτρα! 5 μαθήματα και μετά adios! Έλα που αυτό το τέλος φαντάζει μακρινό.. Δεν μπορώ να διαβάσω! Τώρα βρήκα! Τέλος πάντων, θα περάσει κι αυτό, όπως όλα..
Χτες το βράδυ υπήρξε μια στιγμή ξεσπάσματος. Κλάμα και κακό. Πριν δύο εβδομάδες περίπου ένιωθα πολύ καλά για μένα και όσα κατάφερα φέτος. Πόσο γρήγορα αλλάζουν τα καλά συναισθήματα ε; Τα κακά αντίθετα τα διατηρώ στο προσκήνιο πολύ περισσότερο. Έτσι είναι. Για να απολαύσεις πρέπει να υποφέρεις θα μου είπε κάποιος “μεγάλος” κάποια στιγμή και εγώ τον πίστεψα. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά το χώνεψα κιόλας.
Άραγε μπορεί ένα παιδί να γεννηθεί σε ένα αγχωτικό περιβάλλον και πάραυτα να διατηρήσει την ψυχραιμία του; Θα απαντήσω μετά από δύο χρόνια ψυχοθεραπείας. Εύχομαι να πω ναι. Προσπαθώ να το αποβάλλω, αλλά δεν έχω βρει ακόμα κάποιο αποτελεσματικό τρόπο. Έχω μάλλον κατά λάθος συνδέσει την ευθύνη με το άγχος. Και πώς μπορώ να παρατήσω το image τόσων χρόνων; Της υπεύθυνης; Όλα είναι μια ουτοπική μαλακία. Δεν αξίζει να πνίγομαι. Μια ζωή αυτό κάνω και τα χρόνια περνάνε κι εγώ στεναχωριέμαι που έχασα, έχασα, έχασα… Βαρέθηκα πια.
Λένε το θέμα είναι να το πάρεις απόφαση, αλλά τελικά δεν είναι μόνο αυτό. Πρέπει να γίνει το κλικ που λέμε. Γιατί εγώ συχνά το παίρνω απόφαση, αλλά τελικά και πάλι καταλήγω στα άκρα της αδιαφορίας. Τι πρόβλημα κι αυτό που έχω με το μέτρο βρε παιδί μου, ή του ύψους ή του βάθους.. Μικρή είμαι ακόμα, θα μάθω. Ή μήπως όχι; Πιθανόν και όχι.
Σιχαμένοι ρυθμοί ζωής, σιχαμένα ιδεώδη, άνθρωποι που τρέχουν πάνω κάτω ενώ η ζωή μας αποδεικνύει κάθε λίγο ότι δεν χαρίζεται. Θα σε σκοτώσει μαλάκα κι εσύ παρόλα αυτά διαλέγεις να γίνεις συνένοχος. Διαλέγεις όμως όντως ή μήπως απλώς δεν αντέχεις να πάρεις τον άλλο δρόμο;
Και τώρα τι θα γίνουμε χωρίς βαρβάρους; που έλεγε κι ο Καβάφης.
Κατηγορίες: Uncategorized
Άρχισα μπαλέτο, λίγο αργά βέβαια, αλλά σημασία έχει η αρχή. Ένα χρόνο μετά, μαθαίνω ότι δεν μπορώ να συνεχίσω γιατί έχω ένα πρόβλημα στα πόδια. Πόσο ξενερωτικό μπορεί να είναι αυτό; Δεν ονειρευόμουν να γίνω πρίμα μπαλαρίνα, ούτε να κάνω καριέρα. Ήταν απλά κάτι που μου άρεσε πολύ και το διασκέδαζα, και είχα ελπίδες! Του χρόνου θα έδινα και εξετάσεις! Όμως τώρα, πρέπει να βρω κάτι άλλο να κάνω γιατί μπαλέτο χωρίς pointes δεν είναι μπαλέτο!
Σκεφτόμουν, με αφορμή αυτό, πόσο μας πονάει όταν τα όνειρά μας πιάνουν πάτο. Σκεφτόμουν ότι όσα δεν κάναμε, όσα δεν είπαμε είναι ένα γενικό θέμα. Πολλές σχέσεις τελειώνουν και λυπόμαστε για όσα δεν προλάβαμε να κάνουμε ποτέ με τον άλλο. Είτε με τον άλλο χωρίζουμε, είτε κάποιος πεθαίνει, οπότε πάλι τελειώνει μια σχέση αναγκαστικά, όλα εκείνα που ήταν όνειρα πονάνε το ίδιο με όσα είναι πραγματικότητα. Ίσως τα όνειρα να πονάνε και πιο πολύ γιατί υποδηλώνουν κάτι που θα μπορούσε να έχει γίνει. Αλλά δεν έγινε, και αυτό το κομμάτι είναι το χειρότερο.
Ξεχνάμε άραγε τα όνειρά μας; Ναι, κάποια δυστυχώς τα ξεχνάμε. Κάποια άλλα τα παρατάμε και κάποια άλλα δεν τα θέλουμε πια. Τίποτα δεν κρατάει για πάντα και όμως! Νομίζω πως κάποια όνειρα είναι παντοτινά! Και όταν ένα όνειρο είναι τόσο βαθύ το πραγματοποιείς ή όχι; Λένε ότι οι άνθρωποι ζουν όσο έχουν όνειρα και στόχους κλπ. Αν πραγματοποιήσεις το πιο μεγάλο σου όνειρο μήπως δε θα έχεις πώς να ξεφύγεις πια; Γιατί η απόλαυση, όπως και άλλα πράγματα, κρατάει λίγο. Και πού θα έχεις να πιαστείς μετά, πού θα έχεις να ελπίζεις;
Τα όνειρα είναι περίεργο πράγμα. Μπορεί να σε κάνουν να πετάξεις, αλλά μπορεί και να σε φάνε ζωντανό. Ονειρέψου, αλλά με μέτρο. :p:p
Κατηγορίες: Uncategorized
Στην οδό Γιασεμιών σε συνάντησα μια μέρα
για να μαζέψουμε λουλούδια και να μιλήσουμε για όνειρα.
Κοιτούσαμε τον ουρανό, τα λουλούδια και τα πρόσωπά μας.
Μα την καρδιά σου αδυνατούσα να τη δω.
Μου είπες πως δε φτάνει να ποτίζουμε τα λουλούδια, πρέπει να ποτίσουμε και λίγο ουρανό-
αν θέλουμε να πάμε ψηλά.
Τι εννοείς ψηλά, σε ρώτησα, αλλά δεν απάντησες μόνο με κοίταξες θλιμμένος.
Πάμε να φύγουμε σου είπα, θα υπάρξουν κι άλλες οδοί με ωραία ονόματα κι άλλοι δρόμοι με λουλούδια.
Μα τότε εξαφανίστηκες κι εγώ έμεινα να κλαίω μέσα στο δρόμο με τα λουλούδια και τι ειρωνικό-
να τα ποτίζω με τα δάκρυά μου.
Ποτέ δεν κατάλαβα τι έγινε, αλλά αυτό είναι η ζωή,
μια ακαταλαβίστικη ακολουθία πραγμάτων.
Πάντως δε θέλω να ξαναπεράσω από την οδό Γιασεμιών γιατί- δε θα το πιστέψεις- αλλά και τα λουλούδια ακόμα μπορεί να είναι ψεύτικα.
Κατηγορίες: πράγματα που με αγχώνουν | Ετικέτες: συνειδητοποίηση, άγχος, έλεγχος
Μια ζωή χωρίς άγχος την έχω συχνά ονειρευτεί. Συνειδητοποίησα πλέον όμως, ότι είναι σα να ζητάω να ζω χωρίς να αναπνέω. Δε γίνεται να μην έχεις καθόλου άγχος. Δε γίνεται όταν σε αφορά και σε ενδιαφέρει τι θα γίνεις, τι θα απογίνεις, τι θα κάνεις και άλλα τέτοια.
Ξέρω ότι το άγχος είναι κάτι που δε θα χάσω και είναι από τις λίγες φορές που μπορώ να κολλήσω ένα ποτέ δίπλα χωρίς φόβο ψυχής. Έχω αποφασίσει όμως να κάνω ό,τι μπορώ για να το ελαττώσω και έχω αποφασίσει να υπενθυμίζω στον εαυτό μου καθημερινά ότι πρέπει να παραιτηθεί από τη γελοία του ανάγκη για έλεγχο.
Προσπαθώ να σκεφτώ τα πάντα, να «προλάβω». Καμιά φορά σκέφτομαι τόσο τρελά σενάρια που ούτε η ζωή δεν μπορεί να ανταπεξέλθει. Είναι μάταιο. Έχω κάνει πρόοδο όμως και στο σημείο αυτό θα πω στον εαυτό μου ένα μπράβο. Έχω κάνει πρόοδο γιατί κάθε φορά που αγχώνομαι για κάτι βρίσκω ένα τρόπο να αγχωθώ λιγότερο.
Αυτό που λέω πιο συχνά είναι ότι θα δω τι θα κάνω τότε. Τότε που όντως θα έχει συμβεί αυτό που σκέφτομαι. Η προετοιμασία είναι μια σιγουριά βέβαια, αλλά τελικά πολλά πράγματα για τα οποία προετοιμάστηκα δεν ήρθαν ποτέ.
Τώρα όταν αγχώνομαι για μια υπαρκτή κατάσταση εκεί είναι λίγο πιο περίπλοκο. Τότε πάντως σκέφτομαι τα χρόνια που θα έρθουν. Σκέφτομαι ότι αυτό που ζω κάποια στιγμή θα είναι μια ανάμνηση, και έχω βαρεθεί να έχω κακές αναμνήσεις. Σκέφτομαι ότι στο μακρόκοσμο, τα μικρά συμβάντα δεν έχουν νόημα. Μα τα μικρά συμβάντα δεν κάνουν μια μεγάλη ζωή; Ναι, την κάνουν. Γι΄αυτό δε θέλω στιγμές απόλυτου άγχους και ειλικρινούς απόγνωσης. Κάνω ακόμη και τα στραβά μάτια αν χρειαστεί. Γιατί εδώ που τα λέμε ως τώρα κατάφερα να ανταπεξέλθω παντού, κατάφερα να ξεπεράσω ή έστω να προσπεράσω τα πάντα. Κατάφερα να σταθώ στα πόδια μου και να πετύχω διάφορους μικρούς μου ή μεγαλύτερους στόχους. Γιατί λοιπόν να μη συνεχίσω έτσι; Και ναι, ίσως δεν έχω κάνει πολλά πράγματα, αλλά κάτι έχω καταφέρει κι εγώ. Βαρέθηκα να με έχω «στη μπούκα» που λένε.
Oh boy, how patchetic did that sound!
Κατηγορίες: πράγματα που με αγχώνουν
Είδα χτες στο σινεμά τη συνεκδοχή της Νέας Υόρκης. Το μόνο που θέλω να πω είναι “oh my god we’re all gonna die”. Λες και δεν το ήξερα. Λες και είναι κάτι καινούριο. Όχι, δεν είναι. Even Jesus died. Το ότι αναστήθηκε είναι ένα αστείο κομμάτι, το οποίο δε θα μπω στον πειρασμό να σχολιάσω.
Είμαι από τους ανθρώπους που σκέφτονται συχνά πυκνά την προσωρινότητα και τον θάνατο. Δεν έχω όμως καταφέρει ακόμα να αποδεχτώ τίποτα από τα δύο. Με αγχώνει αυτή η παροδικότητα, το ότι όλα έρχονται και παρέρχονται.
Κι εμείς;
Πού τελειώνει το θέατρο και πού αρχίζει η ζωή σου; Πού σταματάει το τραίνο να πάρω λίγο αέρα; Πουθενά. Η ζωή τρέχει και δεν κάνει στάσεις. Πώς θα το χειριστείς είναι δικό σου θέμα, αλλά μιας που μπήκες στο παιχνίδι γνώριζε ότι θα χάσεις. Γιατί ό,τι και να κάνεις θα χάσεις. Κι αυτό από τη μία είναι ανακουφιστικό γιατί σε απαλλάσσει από τις ενοχές σου, αλλά από την άλλη είναι ιδιαίτερα προκλητικό και αγχωτικό.
Τι να διαλέξω; Τι να αφήσω, τι να κρατήσω; Πράγματα που καθημερινά μας απασχολούν, αποφάσεις που καθορίζουν πράγματα. Πράγματα τα οποία καθορίζουν τη ζωή σου. Έλα τώρα, πόσο σοβαρή μπορεί να είναι μια απόφαση; Κι όμως, πολύ, πρέπει να σου πω. Με κάθε τι που επιλέγεις, διαλέγεις και τη μη επιλογή εκείνων που δε διάλεξες. Σε μπέρδεψα ε; Τέλος πάντων, δεν έχει σημασία μόνο τι διαλέγεις αλλά και τι δεν επιλέγεις. Το κακό είναι ότι ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις κι όποτε προσπαθείς να μάθεις τρως τα μούτρα σου ή παθαίνεις κατάθλιψη γιατί αναγκαστικά δεν μπορείς να αποφασίσεις.
Τι μένει λοιπόν; Να μη σε νοιάζει. Να μη σε νοιάζει τι απορρίπτεις, να μη σε νοιάζει τι μπορεί να έχασες. Γιατί εδώ πού τα λέμε, ποιο το νόημα; Ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις, ποτέ δε θα μάθεις. Απλά υποθέτεις, αλλά η φαντασία είναι μια άλλη χώρα, τα πράγματα είναι αλλιώς εκεί.
Νιάτα. Πόσο κρατάνε; Λίγο. Αλλά συνήθως δεν τα αξιοποιούμε σωστά. Είμαι 22 κι ήδη μετανιώνω. Αυτό είναι κάτι που δεν αντέχω, κάτι που με αποδιοργανώνει και με πληγώνει. Γιατί τόσα λάθη; Δε με νοιάζει αν μου πεις ότι τουλάχιστον κάτι έμαθα. Ναι, έμαθα πόσο εύκολο είναι να σπαταλάς και να σπαταλιέσαι. Το έμαθα από την καλή και την ανάποδη. Θα ζήσω καλύτερα τώρα; Όχι. Απλώς πιο καταθλιπτικά. Γιατί δυστυχώς τα χρόνια δεν αγοράζονται.
Σήμερα το πρωί ξύπνησα και αμέσως άκουσα ένα κακό νέο. Κακός τρόπος να ξυπνάς, πολύ κακός. Είναι που είναι η φύση του νέου έτσι, είναι και η ώρα που σε βρίσκει απροετοίμαστο, είναι με δυο λόγια ένας πολύ κακός συνδυασμός.
Το νέο αυτό είχε να κάνει με ένα τρακάρισμα που είχα πριν λίγες μέρες. Ένας άνθρωπος έπεσε πάνω μου (με το αμάξι του), καθώς μάλιστα πήγαινε ανάποδα. Κάναμε δήλωση, αλλά έλα που οι ασφαλιστικές δε σε βοηθάνε πάντα. Αφού λοιπόν έφτιαξα το αμάξι μου, η ασφαλιστική του δε δέχεται το φταίξιμό του, γιατί, λέει, έτσι όπως τα έχουμε γράψει φαίνεται να φταίω εγώ. Βαρετό το στόρι και δε θέλω να το αναπτύξω περαιτέρω.
Αυτό που με ενοχλεί πραγματικά είναι η αδικία. Δεν την αντέχω, δεν μπορώ να τη συνηθίσω. Δε νομίζω ότι θα καταφέρω ποτέ να την αποδεχτώ. Ούτε μπορώ να καταλάβω πώς ένας άνθρωπος αδικεί έναν άλλο ελαφρά τη καρδία. Δεν ξέρω αν έχω αδικήσει ποτέ κάποιον, ίσως το έχω κάνει εν αγνοία μου, αλλά ποτέ δε θέλησα να το κάνω συνειδητά.
Είναι σίγουρο ότι κάποιους το άδικο τους ευνοεί κι ίσως να έχει ευνοήσει κι εμένα κάποιες φορές, αλλά ποτέ μα ποτέ δεν ένιωσα καλά με αυτό.“Life is never fair, and perhaps it is a good thing for most of us that it is not” που είπε κι ο Oscar Wilde. Προσωπικά πάντως, πάντα θα μάχομαι για το δίκιο, πάντα θα καταδικάζω το άδικο. Το κακό είναι ότι μάλλον θα έχω πολλές μάχες να δώσω, αφού η ζωή είναι κατά βάση άδικη.
Το ξέρω ότι αυτό που μου συνέβη δεν είναι κάτι τρομερό. Συμβαίνουν πολύ χειρότερες αδικίες, όπως ο σεισμός στην Ιταλία προχθές. Ναι, αυτό είναι κάτι ειλικρινά οδυνηρό. Αυτό που περνάω εγώ δεν είναι, απλά μου έδωσε το έναυσμα να τσαντιστώ άλλη μια φορά με αυτόν τον κωλοάδικο κόσμο.
Κατηγορίες: γράφω και μετά σκέφτομαι | Ετικέτες: χαρακτήρα, έλεγχος, αθανασία, ζωή, νόημα
Αλλάζω γνώμες εύκολα; Είμαι δυνατή; Είμαι ευαίσθητη; Φοβισμένη; Τι είμαι και τι όχι; Όλα και τίποτα; Δε γίνεται απλώς να συνδυάζω χαρακτηριστικά ανά τις περιστάσεις; Συχνά θέλω να πω είμαι αυτό ή είμαι το άλλο, αλλά μόλις πάω να κάνω κάτι τέτοιο, κάποιο νέο στοιχείο μου έρχεται στο κεφάλι και χάνομαι. Δεν ξέρω τι είμαι και τι όχι.
Αναρωτιέμαι όμως, έχει τελικά καμία σημασία; Γιατί να θέλω δηλαδή να βρω τι είμαι; Για να έχω επαφή με τον εαυτό μου σε καλύτερα επίπεδα. Δεκτό. Δεν είναι όμως τόσο απαραίτητο να γνωρίζεις όσο να αποδέχεσαι. Τότε έχεις καλύτερη επαφή με το είναι σου. Όταν χωρίς να ξέρεις τι σου γίνεται αποδέχεσαι ή έστω επεξεργάζεσαι την πιθανότητα να είσαι κάτι. Χωρίς φόβο, χωρίς δέος. Αγωνιζόμαστε να χτίσουμε «χαρακτήρα», να είμαστε κάτι.
Ο Fritz Perls έλεγε ότι ο λόγος που οι γύρω μας εκνευρίζονται όταν δεν έχουμε ένα σαφή χαρακτήρα είναι ακριβώς ότι είμαστε ασαφείς, απρόβλεπτοι, μη ελέγξιμοι. Και είναι γνωστές οι μάχες περί ελέγχου που δίνουν οι άνθρωποι. Τι σημαίνει να έχεις τον έλεγχο; Σημαίνει ότι δε ζεις στην πραγματικότητα, είσαι φάντασμα ή κάτι τέτοιο.
Κανένας ζωντανός άνθρωπος δεν μπορεί να έχει τον απόλυτο έλεγχο. Ο έλεγχος είναι μια αυταπάτη. Κανονίζεις, κάνεις σχέδια και κάτι τα ανατρέπει όλα. Ξανά και ξανά και ξανά. Αυτό είναι συνάμα το γοητευτικό και το σπαστικό του να ζεις.
Μέσα σε όλα αυτά εγώ αγχώνομαι. Γιατί; Ποιο το νόημα; Αύριο μπορεί να μην υπάρχω. Από την άλλη όμως τι να κάνεις, αφού μπήκες στο χορό θα χορέψεις. Γιατί δε γίνεται να μην κάνεις τίποτα. Δεν γίνεται να κάθεσαι κάπου αμέτοχος και απομακρυσμένος. Δε γίνεται, γιατί όλα αυτά τα κάνεις ακριβώς για να πολεμήσεις το μη νόημα της ζωής. Ναι, είναι πολύ πιθανό ότι η ζωή δεν έχει κανένα απολύτως νόημα. Μα άπαξ και το αποδεχθείς αυτό γιατί πολύ απλά να μην αυτοκτονήσεις; Γιατί να συμμετέχεις στο πάρτι του παραλόγου; Γιατί αυτή είναι η φύση σου.
Ρίχτηκες σε αυτό τον κόσμο και παλεύεις να ζήσεις, να γίνεις κάτι, να τα καταφέρεις, να να να… Πολύ κακό για το τίποτα. Το μόνο για το οποίο αξίζει να παλεύεις είναι το αθάνατο νερό. Υπάρχει; Όχι. Οπότε κάνουμε ό,τι να΄ναι για να κλέψουμε 2 στιγμούλες αθανασίας. Να μείνουμε στην ανάμνηση κάποιου, παλεύουμε για αυτά και για αυτούς που αγαπάμε. Παλεύουμε και μια μέρα εξαφανιζόμαστε. Πόσο αποκαρδιωτικό μπορεί να είναι αυτό;
