The WordPress.com stats helper monkeys prepared a 2011 annual report for this blog.
Here’s an excerpt:
A San Francisco cable car holds 60 people. This blog was viewed about 2,300 times in 2011. If it were a cable car, it would take about 38 trips to carry that many people.
Σε λίγο θα είναι 2 Αυγούστου. Σε λίγο έχω γενέθλια. Πώς νιώθουν άραγε οι άνθρωποι στα γενέθλιά τους; Εγώ δε νιώθω καλά. Νιώθω μια γλυκιά ανυπομονησία όσον αφορά τα δώρα, σαν τα παιδάκια που περιμένουν όλο χαρά και ταυτοχρόνως μια επική κατάθλιψη.
Δεν ξέρω αν έχει να κάνει μόνο με τα γενέθλια. Αλλά πρωτίστως με αυτά έχει να κάνει. Γενέθλια σημαίνουν είμαστε ακόμα ζωντανοί και μεγαλώνουμε, μεγαλώνουμε, μεγαλώνουμε. Μεγαλώνω κι εγώ και κάπως σκέφτομαι τα κλασικά, ότι γερνάω κι ότι θα πεθάνω. Όχι απαραίτητα γερασμένη όμως. Ο θάνατος είναι κάτι που γενικά με απασχολεί ιδιαιτέρως, αλλά αυτές τις τελευταίες μέρες έχει για τα καλά κάτσει πάνω από το κεφάλι μου. Αυτό και το ότι μεγαλώνω. Κι αυτό, όσο και να χαίρομαι, όσο κι αν έχω φίλους να το μοιραστώ, δεν μπορώ να το χωνέψω. Είναι μια γροθιά στο στομάχι, butterflies in my stomach που λένε και οι Άγγλοι. Και λείπει κι ο έρωτας, που όπως και να το κάνεις σε ξελαφρώνει κάπως. Δε βαριέσαι, κάποιες φορές you got to make it on your own! Λες και δε θα λείπει κι αυτός μεγαλώνοντας… ;
Εν μέσω των μπουρδών που διαβάζω τελευταία, ευτυχώς υπάρχουν και μερικά “διαμαντάκια”, ένα εκ των οποίων παραθέτω στο εξής λινκ: http://doncat.blogspot.com/2011/06/blog-post_25.html. Ο Νίκος Δήμου, ένας από τους λίγους τύπους που τολμούν ακόμα να σκέφτονται και να εκφράζονται ανοιχτά. Οι άλλοι που είστε βρε παιδιά;
PS: Αφού έφαγα 10 λεπτά να προσπαθώ να κάνω το link active και δεν τα κατάφερα, κάντε το copy paste να τελειώνουμε γιατί θα πάθω νευρικό κλονισμό αν συνεχίσω. Φχαριστώ.
PS 2: Ray saved the day and added the link properly!!!! We can all be happy again 
Ετικέτες:Νίκος Δήμου, Ορθολογισμός
Πόσο μου αρέσει η εκτέλεση του glee στο Rolling in the deep της Adele! Αγαπώ Glee! Τόσο φρέσκα παιδιά, τόσο νέο ταλέντο!
Ετικέτες:Glee!, Rolling in the deep
Αγαπημένο blog! Πόσο χαθήκαμε;! Στο μεταξύ έχω αρχίσει πρακτική και ξυπνάω καθημερινά (εκτός από Δευτέρα) στις 8, μετά γυρνάω σπίτι ζαμπόν, αλλά και με ένα αίσθημα χαράς και ίσως και αξίας θα έλεγα- ξέρεις, κάτι κάνω κι εγώ, κάπου χρησιμεύω κλπ. Μετά κοιμάμαι σαν βόδι ή τρέχω να προλάβω τα εκάστοτε πράγματα που έχω να κάνω. Στο μεταξύ μην ξεχνάς κι ένα εκπαιδευτικό που τρέχει και νιώθω και κάποιες τύψεις για το διάβασμά μου που έχει μείνει αρκετά πίσω. Είμαι πάντα on time σε εργασίες κλπ, αλλά ως φυτό ήθελα και χρόνο για προσωπικό διάβασμα. Τώρα ούτε πριν κοιμηθώ δε διαβάζω. Αντ’ αυτού παίζω με το νέο μου κινητό το οποίο το παραδέχομαι, είναι γαμάτο και παρόλο που έλεγα δε θέλω smartphone, τώρα δε θέλω να γυρίσω πίσω στη ζωή χωρίς αυτό φίλοι μου, το ομολογώ.
Σε άλλα νέα, πήγα ένα ταξίδι στην Ολλανδία, και ξέρεις είμαι από αυτούς που τα φοβούνται τα ταξίδια και κλαίγονται και σπάνε @@ πριν φύγουν και το μετανιώνουν κλπ, και αγχώνονται για την αϋπνία που θα έχουν και για ό,τι άλλο φανταστείς, αλλά! Πήγα φίλοι μου! Και ήταν πολύ ωραία, και δεν είχα αϋπνία, παρά ένα βράδυ μονάχα, και παρά το γεγονός ότι η κατάσταση του δωματίου ήταν σα να έχω πάει κατασκήνωση (ή και χειρότερα) την πάλεψα! Βασικά σε αυτό συντέλεσε και η θυσία της αδελφής μου να κοιμάται αυτή στο φουσκωτό απαίσιο στρώμα! Πήγα σε Amsterdam, Leiden, Hague, Rotterdam και είχαμε και ποδήλατα και βολτάραμε! Πολύ ωραία η Ολλανδία βρε παιδιά! Πολύ πράσινο και ποδηλατόδρομοι και ωραία μέρη και κτήρια και κανάλια! Το Άμστερνταμ μόνο δε με τρέλανε, από άποψη πολυκοσμίας και ανελέητα πολλών τουριστών οι οποίοι το βίωναν ωσάν μια άλλη Μύκονο! Επίσης να πω ότι δεν πήγαμε σε coffeeshop, και ίσως να είμαστε οι μόνοι δύο άνθρωποι στον κόσμο που δεν έτυχε να πάμε. Γιατί δεν είναι ότι δεν θέλαμε, ή ότι είμαστε κατά ή οτιδήποτε, απλά δεν έκατσε. Δεν καιγόμουν. Τόσα πράγματα είχε να δω και μιας που δεν την πίνω, βαριόμουν να χάσω ώρα σε coffeeshop. Είμαι πάντως υπέρ της νομιμοποίησης του χόρτου και μου έκανε εντύπωση που έμαθα ότι οι Ολλανδοί προσπαθούν να κλείσουν τα coffeeshops. Ίσως να βαρέθηκαν να μαζεύουν τουρίστες μόνο γι’ αυτό; Αλλά δε νομίζω.
Κάτι πάρκα εν τω μεταξύ να τρελαίνεσαι! Ατελείωτα! Αυτό που με χάλασε είναι ότι παντού υπάρχει ένα coffeeshop, αλλά δε βρίσκεις το ίδιο εύκολα ένα καφέ της προκοπής, ή ότι 1-5 έχει lunch και 5-10 dinner και δεν μπορείς να φας ό,τι θες, ούτε ό,τι ώρα θες. Αυτό βέβαια είναι ίδιον της Ευρώπης και όχι της Ολλανδίας μονάχα, κι είναι κάτι που εκτιμώ στην Ελλάδα που δεν έχει τέτοιες μαλακίες. Γενικά, πολύ την εκτίμησα την Ελλάδα όταν ήμουν μακριά και δεν το περίμενα, came as a shock αλλά να που τελικά κακώς μόνο τη βρίζουμε, κακώς σας λέω.
Οι Ολλανδοί δε πανύψηλοι, εγώ ήμανε σα μυρμήγκι εκεί πέρα. Από αγγλικά επίσης μια χαρά συνεννοήσιμοι, όχι το κακό της Γαλλίας ή άλλων χωρών! Μου έλειψε ακόμα ο κρύος καφές, αλλά να ναι καλά τα Starbucks. Το Hard Rock Cafe στο Amsterdam είχε εκπληκτική εξυπηρέτηση και φαγητό! Και τέλος να πω ότι πήγα σε κάτι bar στα οποία κοιτούσα συνεχώς γύρω γύρω περιμένοντας να βγει από κάπου ο Μπουκόφσκι να μου ρίξει ένα βλέμμα, να τον κεράσω ένα ποτό, κάτι. Η μπύρα δε πάμφθηνη. 3 ευρώ η Leffe, που εδώ ούτε η Heineken δεν έχει τόσο. Το νερό δε πανάκριβο, ούτε από τα δάκρυα της Παναγίας να το συνέλεγαν.
Όταν γύρισα έπαθα κάτι σαν vertigo και για μέρες δεν είχα ισορροπία, όλο ζαλιζόμουν και ζούσα σε μια αστάθεια, αλλά συνήλθα από αυτό ευτυχώς. Βέβαια αρρώστησα, αν και σήμερα είμαι σχεδόν καλά. Τι αρρώστια κι αυτή, μόνο λαιμός. Από το Σάββατο εν τω μεταξύ κλαίγομαι που την Παρασκευή φεύγω για εκπαιδευτικό 3ήμερο εκτός Αθηνών κι εκεί να δεις αϋπνία, εκεί να δεις άγχος, πανικό, κλάμα και άγριες καταστάσεις. Ψυχολογίες δε μου’ θελες, πάρε να’χεις!
Leighton Meester, πόσο θεά πια. Πήγαινε εδώ ->http://fashiongonerogue.com/leighton-meester-christophe-meimoon-marie-claire-uk-december-2010/ για να δεις όλο το άρθρο/ photoshoot
Ετικέτες:fashion, Leighton Meester
