Flying Bricks

Πώς μπορώ να μην αγχώνομαι όταν η κοινωνία είναι χτισμένη έτσι ώστε να σε αγχώνει;

Δεν έχω βρει ακόμα τον τρόπο, αλλά έχω πίστη.

Είναι εκείνες οι αναλαμπές ανεμελιάς που πρέπει να κρατήσω με κάποιο τρόπο.

Το άγχος σκοτώνει. Ο χρόνος είναι ο πιο καλός του εκτελεστής.

Σημασία δεν έχει ο προορισμός αλλά η διαδρομή ε; Έτσι διαβάζαμε στα 15 και γεμίζαμε όνειρα. Τώρα το θυμόμαστε και σκεφτόμαστε: Προφανώς, αφού ο προορισμός είναι τα θυμαράκια…

Παρόλα αυτά όμως είναι πολλές φορές που δεν δίνουμε στην διαδρομή την αξία που της αναλογεί.

Είμαι αντιμέτωπη με μια παντελώς αμφιθυμική κατάσταση. Ως επί το πλείστον όμως, νιώθω πτώση. Ψυχολογική πάντα.

Είναι αυτό το αίσθημα της καθήλωσης, της αναμονής, της “περιορισμένης” δυνατότητας ζωής. Πλέον δεν αντέχεται. Όχι ότι αντεχόταν και ποτέ. Νιώθω ένα αίσθημα δυσφορίας, θέλω να επενεργήσω με το περιβάλλον μου κι όχι με τα βιβλία της εξεταστικής. Θέλω να ακούσω μουσική, να σκεφτώ, να ταξιδέψω, να αράξω, να περάσω ώρες ήρεμες και χαλαρές. Ναι, το ξέρω ότι σε λίγες μέρες αυτό θα κάνω, απλώς αυτές οι λίγες μέρες φαίνεται να απέχουν αιώνες. Κι όσο σκέφτομαι ότι κανονικά θα τελείωνα αύριο, με πιάνει ένας διπλός εκνευρισμός γιατί εκτός της καθυστέρησης, έρχεται να κολλήσει και η ανοργανωσιά και η ελεεινότητα των ελληνικών πανεπιστημίων. Πράγμα παντοτινά επίκαιρο και παντοτινά εκνευριστικό.

Τι να κάνεις όμως; Αφού μπήκες στο χορό θα χορέψεις. Έχεις και την επιλογή να φύγεις, αλλά ξέρεις πολύ καλά ότι μόνο κακό θα κάνεις έτσι. Το μόνο που θα πετύχεις είναι μια αναβολή. Και το να σε περιμένει κάτι είναι το ίδιο άσχημο με το να περιμένεις κάτι.

Συγκρατημένο εκνευρισμό. Έτσι θα χαρακτήριζα το συναίσθημα που φαίνεται να με απασχολεί αυτή τη στιγμή. Εδώ και αρκετές στιγμές, τολμώ να πω.

Άρχισα να κάνω επανάληψη το μάθημα που δίνω αύριο. Είμαι ένα βήμα πιο κοντά στο να μην το ξαναδιαβάσω, στο να το δώσω και να τελειώνω. Είμαι όμως και πιο κοντά στο ενδεχόμενο μιας πιθανής αποτυχίας, που σημαίνει ότι ίσως ξαναχρειαστεί να το διαβάσω από την αρχή, ότι ίσως το ξαναδώσω, ότι ίσως δεν είναι αυτό το τέλος που περίμενα, αλλά μια αρχή που φοβόμουν. Η αλήθεια είναι ότι δε δίνω πανελλήνιες, επομένως μπορώ κάθε μάθημα να το δίνω πολλές φορές χωρίς άγχος και τρόμο.

Όμως.

Κι αυτό το όμως με στοιχειώνει. Η αποτυχία είναι μια έννοια με σταθερό περιεχόμενο. Δεν τη γουστάρω. Δεν θέλω να κάνω κάτι και να μην το κάνω καλά. Δεν θέλω να κάνω κάτι δύο φορές. Θέλω όταν αποφασίζω ότι θα καταφέρω κάτι, ή ότι θα προσπαθήσω, να τα καταφέρνω. Το ξέρω ότι αντικειμενικά δεν έγινε και τίποτα αν δεν περάσω αύριο. Στην πραγματικότητα δεν έγινε και τίποτα και να μην το περάσω και την επόμενη φορά. Αλλά δε με νοιάζει η αντικειμενική σκοπιά των πραγμάτων. Δε βιώνω αυτή, βιώνω τη δική μου, την άκρως υποκειμενική. Ναι, το ξέρω ότι αυτό μπορεί να ονομάζεται εγωκεντρισμός. Ξέρω επίσης ότι αδιαφορώ πλήρως για το πως είναι το όνομά του.

Αναρωτιέμαι, το παραδέχομαι, πώς θα αντιμετωπίσω σημαντικότερες αποτυχίες. Δεν ξέρω. Δεν θα αντιμετωπίσω. Αυτό φυσικά είναι ψέμα. Όλοι αποτυγχάνουν κάποτε. Αυτό το όλοι όμως δεν θέλω να το ζήσω, ρε παιδί μου. Σε κάθε κανόνα δε λένε ότι υπάρχει μια εξαίρεση; Ε, λοιπόν είμαι αρκετά ψωνισμένη για να θέλω να αποτελέσω αυτή την εξαίρεση.

Το άσχημο της υπόθεσης είναι ότι σε αυτόν τον κανόνα δεν υπάρχει εξαίρεση. Δεν υπάρχει καν κανόνας. Είναι απλώς μια πραγματικότητα, είναι η απλή υπόσταση των πραγμάτων. Αδιαμφισβήτητα, κάποια στιγμή θα αποτύχω. Οπότε ίσως είναι καλύτερο να ψάξω να βρω τρόπους να το δέχομαι, αντί να ψάχνω τρόπους να μην αποτύχω. Όχι ότι δεν μπορείς να κάνεις και τα δύο ταυτόχρονα. Αυτό μάλιστα είναι το καλύτερο.

Στο ενδεχόμενο μιας πιθανής αποτυχίας πολλές φορές δεν προσπαθώ καν. Προτιμάω το τίποτα, προτιμάω την άγνοια. Προτιμάω το μηδέν όταν δεν έχω το άπειρο. Το μισό ή το μέσο ή το λίγο δε μου λένε κάτι. Δε με γεμίζουν, δεν τα θέλω, αδιαφορώ. Ναι, είμαι των άκρων. Υπάρχουν κι αυτοί οι άνθρωποι.

Δεν είχε ρεύμα σήμερα. Μας καταδίκασαν σε επίπεδο απολιτισμού για πάνω από 6 ώρες. Αποφάσισα να πάρω κάτι να φάω και κάτι να πιω. Ανέβηκα να αράξω σε ένα εκκλησάκι στο βουνό. Είχα θέα, ηρεμία και ήμουν μόνος.

Καθόμουν στο παγκάκι, στην πλάτη του με τα πόδια στο κάθισμα. Κάπνιζα και έπινα και έτρωγα και παντού σιωπή. Κοιτούσα την θέα, την πόλη από ψηλά. Κοιτούσα τις σκιές των δέντρων. Είχε πολλή ζέστη. Μου άρεσε. Όλα πήγαιναν αργά και ένα απαλό αεράκι μου έδινε ανεμελιά.

Τόσο ωραία. Μακάρι να ένιωθα έτσι πιο συχνά. Μακάρι να είχα δικαιολογία κάθε μέρα για κάτι τέτοιο. Η ζωή μου είναι γεμάτη από απώλεια δικαιολογιών. Είναι αδικαιολόγητη. Δεν μπορώ να αποφασίσω να πάω εκεί, χάνει την μισή μαγεία του. Μόλις έμαθα ότι το ρεύμα γύρισε δεν μπορούσα να μείνω άλλο. Παρακαλούσα να μην έχει έρθει. Κάτι να με αναγκάσει να μείνω εκεί λίγο ακόμα. Force me to take a break

Δεν είμαι καταθλιπτική, είμαι απλώς ευαίσθητη, δήλωσε ο ένας εαυτός στον άλλο. Το ίδιο είναι χαζή, απάντησε ο άλλος εαυτός.
-Γι΄αυτό λες να μαχόταν τόσο ο μπαμπάς να με κάνει αναίσθητη; Για να μην πάθω κατάθλιψη;
-Όχι, νομίζω ότι αυτό το έκανε για να μην σε πληγώνει ο καθένας.
-Μάλλον έχεις δίκιο. Το είχε προβλέψει βλέπεις όταν έκλαιγα με το παραμικρό. Τελικά δεν τα κατάφερε. Έγινα υπερευαίσθητη.
- Κι αυτό είναι που σε οδήγησε εδώ. Η ευαισθησία με την κυριολεκτική της έννοια. Αυτή που σε κάνει να αντιλαμβάνεσαι εύκολα τα εξωτερικά ερεθίσματα και κατ΄επέκταση να αντιδράς σ΄αυτά. Αλλά όχι μόνο αυτή, είναι κι η άλλη που είναι ευσυγκίνητη και έχει λεπτά αισθήματα. Αυτές οι ευαισθησίες σου, σε γάμησαν φιλενάδα.
- Μα εγώ χαίρομαι που είμαι ευαίσθητη. Μ΄αρέσει. Το απολαμβάνω. Όχι πάντα, αν θέλω να είμαι ειλικρινής. Κάποιες φορές με θλίβει. Όταν ας πούμε θέλω να βάλω τα κλάματα επειδή μου φώναξε ο μανάβης. (Δεν ξέρω γιατί να μου φωνάξει ο μανάβης, δεν πάω καν στο μανάβη, αλλά αυτόν σκέφτηκα πρώτο σαν προσωπικότητα).
- Χαίρεσαι δε χαίρεσαι, οι αναίσθητοι δεν παθαίνουν κατάθλιψη. Κατάθλιψη παθαίνουν οι ευαίσθητοι. Όχι μόνο. Παθαίνουν και κάτι εγωκεντρικά, τελειομανή, ψωνισμένα άτομα. Όταν δεν πετυχαίνουν τους στόχους τους ή όταν κάτι δεν πάει όπως το είχαν σχεδιάσει. Βλέπεις; Απ΄όλα έχει ο μπαξές.
- Απ΄όλα έχει και το εγώ μου.
- Αυτό λέω κι εγώ.
- Και τι να κάνω τώρα; Είναι δύσκολο πράγμα η αποδοχή και πολύ υποτιμημένο. Μια ζωή μπορεί να σου πάρει να αποδεχθείς ποιος είσαι. Το να αποδεχθείς τον άλλον είναι άλλη θλιμμένη ιστορία. Ίσως βέβαια είναι ευκολότερο, αλλά μεταξύ μας, δε νομίζω. Απλά καμιά φορά δεν είναι τόσο σημαντικό. Εμείς οι δύο βλέπεις είμαστε αχώριστοι. Είμαστε το ίδιο νόμισμα από διαφορετικές πλευρές. Οι άλλοι είναι απλώς τσέπες και πορτοφόλια.
- Πολύ απαισιόδοξο αυτό που λες. Να γιατί χάνεις το νόημα.
- Θα το έλεγα απλώς περιγραφή της πραγματικότητας. Όλοι φεύγουν, όλα αλλάζουν. Ο μόνος που δεν μπορείς να ξεφορτωθείς είναι ο εαυτός σου. Εκτός αν αυτοκτονήσεις, που εδώ που τα λέμε δεν είναι και πολύ καλή φάση. Δεν ξέρω βέβαια, δεν το έχω δοκιμάσει. Μιλάω άνευ εμπειρίας. Πάντως για όλα υπάρχει τρόπος. Να και κάτι αισιόδοξο.
- Κι ούτε θα το δοκιμάσεις, νομίζω. Εδώ δεν τίθεται περιέργεια. Εδώ η περιέργεια θα σε σκοτώσει για πλάκα και μετά δεν θα μπορείς καν να κάνεις το ανάλογο αστειάκι με τις γάτες.
- Θα το κάνουν οι άλλοι για μένα. Βέβαια δεν θα΄ναι το ίδιο.
- Νομίζω ότι έχασες το νόημα αγαπητή.
- Γαμώτο. Δίκιο έχεις. Το παθαίνω συχνά, ξέρεις.
- Έτσι εξηγείται γιατί τόσες προτάσεις σου αρχίζουν με τη φράση “το θέμα είναι….”.
- Τώρα που το λες..
- Είδες; Κι όλο παραπονιέσαι ότι δεν σε προσέχω.
- Να με συγχωρείς.
- Τι το έθιξες τώρα αυτό; Αφού ξέρεις, το να σε συγχωρώ δεν είναι το ατού μου. Μου είναι πολύ πιο εύκολο να σε τιμωρώ μέρες για μια μικρή σου μαλακία.
- Και μετά λες ότι φταίει που είμαι ευαίσθητη. Η αυτοκαταστροφικότητα αυτή που περιγράφεις δε σου λέει κάτι;
- Μου λέει. Ότι είσαι γυναίκα και ως τέτοια εσωτερικεύεις την επιθετικότητά σου στον εαυτό σου.
- Μα τι λες; Αφού όλο νεύρα έχω.
- Αυτό είναι άλλο θέμα. Αυτό δεν εκφράζει την επιθετικότητά σου.
- Πάλι καλά, ανακουφίστηκα.
- Κακώς.
- Ε άντε γαμήσου, με σένα παρέα θα αυτοκτονήσω πριν την ώρα μου.

I love my baby and my baby loves me που λέει και το τραγούδι.
What is love? Ερώτημα αιώνιο και αιώνια αναπάντητο.
Η αγάπη είναι αισθήσεις, η αγάπη είναι χρώμα, είναι αύρα..
Δεν είναι κάτι απλά απτό. Δεν ξέρω καν αν είναι απτό, εδώ που τα λέμε.
Ξέρω ότι όλοι πάνω κάτω καταλαβαίνουν τι σημαίνει, αλλά δεν έχουν όλοι το ίδιο πράγμα στο μυαλό τους. Μιλάνε πάντως όλοι γι΄αυτήν αν και δεν είμαι σίγουρη κατά πόσο καταλαβαίνουν όλοι αν την έχουν νιώσει. Ποια είμαι εγώ να κρίνω όμως..
Είναι μεγάλο “πράγμα”, είναι τεράστια ιδέα.
Είναι εκπληκτική και τρομακτική αίσθηση συνάμα.
Είναι δύναμη, είναι ελπίδα.
Είναι φως και σκοτάδι.
Είναι ο δρόμος για εκείνον τον χαμένο χάρτη.
Είναι μυρωδιές και εικόνες.
Είναι ένα κρύο μπάνιο το κατακαλόκαιρο.
Είναι καλοκαίρι η ίδια.
Είναι η ζάχαρη στον καφέ. Αυτοί που πίνουν σκέτο δεν αγαπούν. Αυτοί που δεν πίνουν καν καφέ με βγάζουν εντελώς εκτός. :p
Είναι πρόκληση.
Είναι μαγεία.
Δεν ξέρω τον ορισμό, ποτέ δεν θα τον μάθω.
Μιλάω εμπειρικά, κάνω λόγια τα αισθήματα.

Κανονικά θα έπρεπε να διαβάζω και πραγματικά σήμερα είχα πολύ χρόνο. Αλλά δεν μπορώ. Το μυαλό μου είναι αλλού, είναι σε μέρη χαλαρά, με ήλιο, νωχελικά και ήρεμα..

Το μάτι μου πεταρίζει από τη Δευτέρα. Βασικός λόγος να εκνευρίζομαι, εγώ, το τέρας ηρεμίας.

Δεν θέλω να διαβάσω, δεν μπορώ. Θέλω να κάθομαι αραχτή καλοκαιριάτικα να πίνω καφέδες, να καπνίζω, να σκάω και να ανάβω το άρρωστο κλιματιστικό μου και μετά να παγώνω και να το κλείνω. Θέλω να βαριέμαι ποιοτικά, θέλω να βαριέμαι με στυλ, δε θέλω να βαριέμαι να διαβάσω.

Θέλω να ακούω μουσικές και να πίνω πράγματα δροσιστικά σκεπτόμενη πόσο ωραία είναι αυτή η πουτάνα η ζωή κι όχι πόσο καταθλιπτική είναι αυτή η γαμωεξεταστική όταν έξω έχει 40 βαθμούς Κελσίου.

Σχήματα, αναπαραστάσεις, γνώμες, ιδεολογίες. Όλοι έχουν από κάτι, από όλα, για την ακρίβεια.

Φόβος και θυμός. Δυο πράγματα φαινομενικά ίσως άσχετα μα τελικά ενιαία. Στο ένα άκρο το ένα, στο άλλο άκρο το άλλο. Άνθρωποι οργισμένοι, άνθρωποι φωνακλάδες, καβγατζήδες και άνθρωποι φοβισμένοι.

Ποιος δε φοβάται; Όχι αυτός που φαίνεται δυνατός, πάντως. Καμιά φορά οι δυνατοί είναι οι πιο ευαίσθητοι, οι πιο φοβισμένοι. Αρπάζουν τη μάσκα της δυναμικότητας, την φοράνε άρον άρον και πορεύονται σα να μην τρέχει τίποτα. Σα να είναι μεγάλοι και αήττητοι, μα κυρίως ατρόμητοι. Αν καταφέρεις και δεις τι κρύβουν από κάτω μπορεί να το πληρώσεις πολύ ακριβά. Γιατί μην ξεχνάς, μόνοι τους επέλεξαν φορεσιά και μάσκα και μόνοι τους πρέπει να αποφασίσουν να τη βγάλουν. Αν τους πείσεις εσύ τότε μπορεί να μην είναι ευνοϊκά τα πράγματα για σένα. Τους “παραβίασες”, τους “κατάλαβες” κι εκείνοι δεν ήθελαν τίποτα από τα δύο.

Τώρα, στην περίπτωση που αποφάσισαν να σου φανερωθούν μόνοι τους, εκεί είναι διαφορετικά. Εκεί δεν πρέπει να νιώσεις τιμή, αλλά θα ήταν καλό. Αστειεύομαι. Εκεί απλώς σε επέλεξαν γιατί για κάποιο λόγο το αξίζεις. Μπορεί παρόλα αυτά να αποβεί μοιραίο. Γιατί αν δεν μπορέσεις να χειριστείς το από μέσα τους, τότε θα τους πληγώσεις ανεπανόρθωτα. Και τι φταις εσύ; Δεν φταις. Απλώς έτυχε να είσαι σε αυτή τη θέση. Είναι παιδιά, και σαν παιδιά είναι σκληρά, όσο ευαίσθητα κι αν είναι. Σε μπέρδεψα, είμαι σίγουρη.

Οι καημένοι. Είναι εγκλωβισμένοι.

Συχνά ακούω ανθρώπους να μου λένε να ηρεμήσω. Όταν το ακούω αυτό ένα καμπανάκι κουδουνίζει και παθιάζομαι ακόμη περισσότερο. Τι να κάνω, είμαι άνθρωπος και σαν άνθρωπος έχω αισθήματα και αυτά τα αισθήματα τα υποστηρίζω. Και τα καλά και τα κακά. Το πάθος λένε είναι καλό. Κοίτα όμως που μπορεί να αποβεί κατακριτέο κάποιες φορές.. Έτσι είναι η ζωή. Γκρι.

Είμαι μάλλον απαιτητική από τους ανθρώπους που επιλέγω να είναι δίπλα μου. Τους αγαπάω και τους δίνω. Και θέλω να μου δίνουν κι αυτοί. Δεν τους πιέζω. Απλά έχω κάποιες αρχές. Κι αυτές είναι σταθερές. Όχι αμετάβλητες, αλλά σχετικά σταθερές. Γκρι, που λέγαμε.

Πληγώνομαι εύκολα κι αυτό δεν βοηθάει το πάθος μου, γιατί όσο κι αν παθιάζομαι κάποιες φορές πάντα μετά θλίβομαι, πάντα στεναχωριέμαι και απογοητεύομαι. Ίσως παρατραβάω κάποια πράγματα, ίσως τα υπερδραματοποιώ, ίσως τους δίνω μεγάλη αξία. Αλλά στα μικρά πράγματα είναι η αξία της ζωής, στην καθημερινότητα και όχι σε αυτά που γίνονται μια στο τόσο. Τα καθημερινά πράγματα είναι η ζωή κι όχι μεμονωμένες στιγμές.

Παρόλα αυτά μάλλον αυτοί που μου λένε να ηρεμήσω έχουν δίκιο. Γιατί τελικά εγώ χαλιέμαι, εγώ σκάω κι οι άλλοι δεν παίρνουν χαμπάρι τίποτα. Εγώ γκρεμίζομαι σύγκορμη κι οι άλλοι δεν καταλαβαίνουν γιατί τόση σημασία… Στην αδιαφορία λένε, βρίσκεται η ευτυχία. Μα εγώ μια τέτοια ευτυχία δεν τη θέλω.